Tibetan
ར་ཤེས་དགོས་སོ། །རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་བསྔག་བྱའི་ཡུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་མི་དམན་པ་བརྗོད་པ་དང་། མཛེས་པ་ཧ་ཅང་ཚུལ་དང་མི་ མཐུན་པའི་འཕྱོར་བསྒྲགས་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་ཀུན་གྱི་རྣ་བར་འབབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་ཆོས་དངོས་པོ་གཞན་ལ་སྦྱར་ཏེ་བརྗོད་ཀྱང་དོན་གོ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་བརྗོད་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ཞིག་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རབ་དྭངས་དོན་གསལ་སྙན་པ་རྒྱ་ཆེ་མཛེས་པ་བརྗིད་པ་དྲུག་ནི་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྙན་ངག་སྦྱོར་བ་ལ་དོན་གྱི་རྒྱན་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒྲ་གདངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གི་ཁྱད་ཡོད་དེ། ཁ་ཅིག་ཏུ་སྒྲ་རྩུབ་ཆེས་ནས་བརྗོད་པ་རྩུབ་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཏུ་སྒྲ་འཇམ་ཆེས་ནས་ལྷོད་པོར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་མྱོང་བས་ཀྱང་རྟོགས་ནུས་ལ། དེ་ཡང་སྒྲ་རྩུབ་པ་ནི་གོང་བཤད་ལྟར་སྲོག་ཆེན་སྲོག་ཆུང་གི་ཁྱད་དང་། སྲོག་ཆུང་གི་ཊ་ཌ་ཎ་རྣམས་རྩུབ་པའི་ཞད་ཆེ་བ་དང་དེར་མ་ཟད་ཀྱང་ཡི་གེ་གང་ཡང་བརྩེགས་པ་དང་དབྱངས་རིང་པོ་ལྡན་པ་དང་ང་རོ་རྣམ་བཅད་ཅན་རྣམས་ལྕི་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡང་བ་དང་། སྲོག་ཆེན་དང་བརྩེགས་པ་དབྱངས་རིང་པོ་སོགས་དང་ལྡན་པ་ཆེས་ལྕི་བ་ཡིན་པ་དང་། ཡི་གེའི་སྐྱེ་གནས་ཕན་ཚུན་འཕྲད་ཚུལ་ལས་བརྗོད། དཀའ་སླ་དང་སྙན་མི་སྙན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ཞིག་ཚིགས་བཅད་སོགས་བཀླག་པའི་ཚེ་རང་གི་ཉམས་མྱོང་ལས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྒྲ་རྩུབ་ཆེས་ན་ཅི་རིགས་ཡང་བར་བསྒྱུར། འཇམ་ཆེས་ན་རྩུབ་པ་ཅི་རིགས་གང་འོས་སུ་བསྣན་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་སྲོག་ཆེན་གྱི་ཡི་གེ་དང་ལྕི་བ་རྣམས་སྐབས་སུ་ཅི་རིགས་འདྲེས་ན་བརྗོད་པའི་གདངས་ལ་གྲིམ་ཆ་དོད་པས་ཅུང་ལེགས་པར་སྣང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཁྲོ་བོའི་བསྟོད་པ་སོགས་ལ་དོན་དྲག་ཤུལ་སོགས་ཀྱི་ཉམས་སྒྲ་གདངས་རྩུབ་པ་ཤས་ཆེ་ཡང་ལེགས་པའི་སྐབས་དང་། གཞན་དུ་ངོ་མཚར་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་རྒྱན་དང་སྒྲ་གདངས་འཇམ་ལ་ལྷོད་སྐྱོན་མེད་པ་སྦྱར་ན་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ངག་སྦྱོར་དེའི་སྒྲ་བརྗོད་ཚེ་རྣ་བར་སྙན་པ་ཞིག་བྱུང་ན་ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་ལ་ལྡོག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་དེ་ཉིད་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྤྱིར་ངག་བརྗོད་པ་དེར་རབ་དྭངས་དང་དོན་གསལ་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ངག་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་གོ་བའི་སླད་དུ་ཡིན་པས་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་གསལ་བ་ནི་ངག་གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པ་
Chinese
务必了解。广大的意思是，陈述值得赞颂的对象的功德，且不低估；优美是指，不像是极度不合规矩的卖弄姿态，而是具有能进入所有人耳中的功德。专注是指，将某物的性质加诸于另一物之上来陈述，但意义能够理解，且具有令人愉悦的韵味的特殊陈述方式。如此一来，明澈、义明、悦耳、广大、优美、庄严这六者，是所说内容和陈述方式的功德。因此，创作诗歌时，即使不依赖于意义的修饰，也会因声音的韵律而产生悦耳与否的差异。有些情况下，声音过于粗糙，导致陈述也变得粗糙；有些情况下，声音过于柔和，导致变得松弛，这些通过自己的经验也能体会到。而且，声音粗糙是因为如前所述，有送气音和不送气音的区别，以及不送气音的ཊ་ཌ་ཎ་等声音粗糙的程度较大，不仅如此，任何字母叠加、带有长元音以及具有断音的字母都较重。与此相反则较轻。带有送气音、叠加、长元音等的字母则非常重。并且，从字母的发音部位相互接触的方式来说，在朗读诗节等时，通过自己的经验来了解难易和悦耳与否的各种差异，如果声音过于粗糙，则尽可能地使其变得轻柔；如果过于柔和，则适当地添加一些粗糙的成分。一般来说，送气音的字母和较重的字母，如果在适当的时候混合使用，则陈述的语调会显得紧凑，因此会显得稍微好一些。此外，在愤怒尊的赞颂等中，对于意义强烈等韵味，声音的韵律粗糙的部分较多也是可以的。在其他情况下，如果将惊奇等意义的修饰和声音的韵律柔和且没有松弛缺陷的结合起来，则会更好。总之，如果该言语的表达在发声时听起来悦耳，那么无论如何都会变成优点，反之则会变成缺点。同样，如果从陈述方式的角度来看待该意义本身，一般来说，言语的表达具有明澈和义明这两种功德，这是非常大的功德，因为言语的表达是为了理解该意义本身，所以能够容易地阐明意义是言语的功德
English
It is essential to understand. "Vastness" means stating the virtues of the object of praise without underestimating them. "Beauty" means not being like an excessively improper display of affectation, but having the quality of being pleasing to everyone's ears. "Concentration" refers to a special way of expression that, even when attributing the qualities of one thing to another, the meaning is understood and has a pleasing flavor. Thus, clarity, explicitness, pleasantness, vastness, beauty, and majesty are the qualities of the subject matter and the manner of expression. Therefore, in composing poetry, there is a difference between pleasant and unpleasant depending on the sound, regardless of the embellishment of meaning. In some cases, the sound is too rough, and the expression becomes rough. In other cases, the sound is too soft, and it becomes loose. This can be understood through one's own experience. Moreover, roughness of sound is due to the difference between aspirated and unaspirated sounds, as mentioned above. The unaspirated sounds ཊ་ཌ་ཎ་ have a greater degree of roughness. Furthermore, any letter that is stacked, has a long vowel, or has a distinct tone is heavy. The opposite is light. Letters with aspiration, stacking, long vowels, etc., are very heavy. Also, the way the places of articulation of letters meet each other is expressed. When reading verses, etc., one should learn from one's own experience the various differences between ease and difficulty, and pleasantness and unpleasantness. If the sound is too rough, it should be made lighter as much as possible. If it is too soft, roughness should be added as appropriate. In general, if aspirated letters and heavy letters are mixed appropriately, the tone of the expression will be tightened, which seems somewhat better. Furthermore, in praises of wrathful deities, etc., it is acceptable for the sound to be rougher for the sake of intense meaning, etc. In other cases, it is better to combine embellishments of meaning such as wonder with a smooth and flawless sound. In short, if the expression of that speech sounds pleasant to the ear, it will become a virtue in any case, and the opposite will become a fault. Similarly, if we consider the meaning itself in terms of the manner of expression, it is a great virtue for speech to have the qualities of clarity and explicitness. Since the expression of speech is for the sake of understanding the meaning itself, the ability to easily clarify the meaning is a virtue of speech.
Tibetan
སྨོས་མ་དགོས་པས་སྤྱིར་བཏང་ལྷོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་འདོད་དོ། །དེས་ན་རྒྱ་གར་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཟླ་གྲགས། དཔའ་བོ་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། བོད་དུ་ས་པཎ་དང་། ཀློང་ཆེན་པ། རྗེ་ཙོང་ཁ་པ་དང་། ཀརྨ་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཀྱི་གསུང་ལྟ་བུའོ། །མི་རྣམས་ཀྱི་ཁ་ཅིག་རྩོམ་གཤིས་ཚིག་དྭངས་ཤིང་གསལ་བ་ལ་དགའ་བ་ནི་འདི་པའི་ལུགས་ལ་མོས་པའི་བག་ཆགས་ཅན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་རྩོམ་གཤིས་དེ་ཧ་ཅང་ ཤེས་སླ་བ་མིན་པར་ཅུང་ཟད་ཁ་དམ་པའི་སྙན་ངག་ལ་དགའ་བ་ནི་གཽ་ཌ་བའི་ལུགས་ལ་མོས་པ་ཅན་དུ་གཤིས་ཀྱིས་འབྱུང་བའོ། །དེ་འདྲའི་ངག་སྦྱོར་ནི་རྒྱ་གར་དུ་ཙནྡྲ་གོ་མཱིའི་གསུང་ཕལ་ཆེར་དང་མཁན་ཆེན་ཞི་བ་འཚོ་རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་དབང་པོ་དང་ནག་མོའི་ཁོལ་སོགས་ཀྱི་གསུང་རྩོམ་གྱི་གཤིས་ལ་ཅི་རིགས་ཡོད་ཅིང་། བོད་དུ་ལྔ་པ་ཆེན་པོ། བོད་མཁས། རིན་སྤུངས་པ་སོགས་ཀྱི་གསུང་འགའ་ཞིག་དང་། འཇིགས་མེད་གླིང་པའི་ཡོན་ཏན་མཛོད་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་ཕལ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རབ་བརྟགས་དང་ཕུལ་བྱུང་དང་སྦྱར་བ་དང་། འགལ་རྒྱན་དང་བསྙོན་དོར་སོགས་འཁྱོག་བརྗོད་ཀྱི་རྒྱན་དུ་མའི་ཉམས་ཅི་རིགས་སུ་བསྲེས་ཏེ་བརྩམས་པ་ཕལ་ཆེར་ཤིན་ཏུ་སྙན་པ་ཡིན་ཡང་ཁ་ཅུང་ཟད་དམ་པ་འབྱུང་ངོ་། །ངག་འགའ་ཞིག་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཉམས་དང་དོན་ཟབ་མོ་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་བརྗོད་ཚུལ་མི་བདེ་བས་ཁ་མི་གསལ་བ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཡོན་ཏན་གང་ཡང་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་རྩོམ་གཤིས་གསལ་བ་ཡོན་ཏན་ཆེ་བ་གཞིར་བཅས་ཀྱང་། དམིགས་བསལ་ཆགས་པའི་ཚིག་ལ་སོགས་པ་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཧ་ཅང་གསལ་ན་མི་མཛེས་པས་ཅུང་ཟད་ཁ་དམ་པར་བྱས་ནའང་ལེགས་པའི་སྐབས་ཡོད་ལ། བསྟོད་པ་དང་སྤྲིང་ཡིག་སོགས་དང་མཚར་ཉམས་སུ་སྦྱར་ བ་རྣམས་ལ་ཅི་རིགས་སུ་བྱ་ཞིང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སོགས་ཕལ་མོ་ཆེར་སྙན་ཉམས་ལྡན་ཡང་དོན་གསལ་བ་དྲང་པོའི་ཚིག་ཀྱག་ཀྱོག་མེད་པ་བཤད་སླ་བ་ཉིད་ལེགས་ཏེ་འཇུག་པ་བདེ་བས་སོ། །དེ་གཉིས་གང་ལྟར་ཡང་དོན་གྱི་ཉམས་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ནི་གནད་དོ། །མི་རྣམས་ཀྱི་རྩོམ་གཤིས་ལ་ཡང་དེ་གཉིས་གང་རུང་ཡོད་པ་ཡིན། འདི་རྣམས་འཕྲོས་དོན་གལ་ཆེ་བ་སྙན་ངག་མཁན་གྱིས་ལེགས་པར་གཞིག་པ་གཏོང་དགོས་པའི་གནས་ཤིག་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྦྱར་བ་ནི་སྲོག་ཆེན་གྱི་ཡི་གེ་ཅུང་ཟད་མང་བས་ན་ལྷོད་པས་མ་རེག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་བརྗོད་དཀའ
Chinese
不用说，一般来说，南方人都是喜欢这个的。因此，印度的那伽汝那（龙树）和旃陀罗吉尔提（月称）、英雄等的论典也具有这种优点。在西藏，萨迦班智达（萨迦班智达·贡噶坚赞）、克隆钦巴（龙钦巴·智美沃色）、宗喀巴大师和噶玛巴让炯多杰等的著作也是如此。有些人喜欢文风清新明快的作品，这是因为他们具有倾向于此派风格的习气。还有些人喜欢文风不太容易理解，稍微含蓄的诗歌，这是因为他们天生就倾向于高迪亚派的风格。这种语言表达方式在印度，旃陀罗·果弥的大部分著作，以及堪布寂护、国王善自在和纳摩科拉等的著作风格中都有不同程度的体现。在西藏，五世达赖喇嘛、西藏学者、仁蚌巴等的一些著作，以及吉美林巴的《功德藏》等也是如此。这些也只是就大多数情况而言，并非绝对如此。将禅定、胜观、卓越和结合，以及矛盾修辞和否定等多种曲解的修辞格的风格混合在一起创作的作品，虽然大多非常优美，但有时也会显得有些含蓄。有些语言表达既没有那种风格，也没有深刻的含义，仅仅因为表达方式不流畅而显得晦涩难懂，这是缺点，没有任何优点。总的来说，文风清晰是最大的优点，但有些特殊情况，比如结构特殊的词语等，如果过于清晰反而不美观，稍微含蓄一些反而更好。赞颂和书信等，以及与幽默风格相结合的作品，可以根据情况灵活运用。而对于论典的主题等大多数情况，虽然具有诗意，但清晰明了、直白的语言，没有弯弯绕绕，容易理解才是最好的，因为容易入门。无论选择哪一种，都要使其具有意义的韵味，这才是关键。人们的写作风格也各有不同，有这两种中的任何一种。这些都是重要的题外话，诗人们应该好好思考并扬弃的地方。因此，结合（指梵藏混合文体）是因为大生命（指梵语）的字母稍微多一些，所以即使不松懈也很难表达。
English
Needless to say, generally, Southerners prefer this. Therefore, the treatises of Nagarjuna and Chandrakirti, Hero, etc., in India also possess this quality. In Tibet, the writings of Sakya Pandita, Longchenpa, Je Tsongkhapa, and Karma Pakshi Rangjung Dorje, etc., are also like that. Some people like compositions with clear and lucid language, which is because they have the habit of favoring this style. Others like poetry that is not too easy to understand, but rather somewhat implicit, which is because they naturally tend towards the Gauda style. Such linguistic expressions can be found in India in most of the writings of Chandra Gomi, as well as in the writing styles of Khenchen Shantarakshita, King Deva's Power of Virtue, and Nagmo Khola, etc., to varying degrees. In Tibet, some of the writings of the Great Fifth Dalai Lama, Tibetan Scholars, Rinpungpa, etc., and the Yönten Dzö of Jigme Lingpa, etc., are like that. These are also mostly the case, and there is no absolute certainty. Compositions that mix meditation, superior insight, excellence, and combination, as well as various styles of crooked expressions such as contradiction and denial, are mostly very beautiful, but sometimes they can be a bit implicit. Some linguistic expressions have neither that style nor profound meaning, but are obscure simply because the expression is not smooth, which is a fault and not a virtue. In general, clear writing is the greatest virtue, but in some special cases, such as words with special structures, it is not beautiful if it is too clear, and it is better to be a little implicit. Praises and letters, etc., and works combined with a humorous style, should be used flexibly according to the situation. For the subject matter of treatises, etc., in most cases, although they have poetic flavor, clear and straightforward language, without twists and turns, and easy to understand is the best, because it is easy to enter. Whichever of the two is chosen, it is important to make it have the flavor of meaning, which is the key. People's writing styles also vary, with either of the two. These are important digressions, and poets should think carefully and abandon them. Therefore, combination (referring to Sanskrit-Tibetan mixed style) is because the letters of the Great Life (referring to Sanskrit) are slightly more numerous, so it is very difficult to express even without slackening.