Tibetan
སྡེབ་སྦྱོར་ནི་ཚིགས་བཅད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པས་སོ། །དེར་མ་ཟད་ཁ་སྒོ་སོགས་ཀྱི་སྡེབ་སྦྱོར་འཇུག་མི་འཇུག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་དང་གཏམ་གྱི་ཁྱད་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅིའང་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་འབྲེལ་མེད་འདི་འདྲ་གཏན་ནས་འགོད་དོན་མེད་འདྲ་ལ། དེ་བཞིན་ལམྦྷ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཅི་ཡིན་ཡང་གོ་རྒྱུ་མི་སྣང་ངོ་། །སྙན་འགྲེལ་དབྱངས་ཅན་ངག་གི་རོལ་མཚོ་ལས་ཁ་སྒོ་སོགས་བཤད་ཚུལ་སྔར་ལྟར་ལ། ཞར་གྱི་གཏམ་ཞེས་བྷཱ་མ་ཧ་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པ་ཀི་རཱ་ཏ་སྟེ་མོན་པར་གྲགས་པ་ལྷུག་པའི་སྙན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་ཞར་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་དག་ལ་ཁ་སྒོ་དང་གཞན་སྒོ་དབུགས་མཚམས་སུ་སྡོད་པ་ཡོད་མོད་ཀྱང་། ཁྱོད་རང་གི་གཏམ་གྱི་སྦྱར་བའི་སྙན་ངག་གི་གཞུང་དུ་འདོད་པ་ལཀྵྨི་གྲ་ཧ་ཎ་སྟེ། དཔལ་མོ་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷུག་པའི་སྙན་ངག་གི་ གཞུང་འདི་ལའང་། ཞར་གྱིས་བྱུང་བའི་གཏམ་རྣམས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ལ་ཛཱ་ཏི་འཕགས་མ་དང་རྗེས་བསྔགས་ཀྱི་སྡེབ་སྦྱོར་སོགས་དངོས་སུ་མཐོང་བ་བཞིན། སྒོ་དང་གཞན་སྒོ་དབུགས་མཚམས་སོགས་འཇུག་ཏུ་ཅིས་མི་རུང་ཞེས་རཏྣ་ཤྲཱིའི་རྒྱ་འགྲེལ་ན་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ཡོད་སྐད། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ལྟར་བཤད་ཅིང་། ཡང་ན་ཨ་ཤྭ་ས་ཞེས་པ་ཡིད་བརྟན་ལྡན་པར་བསྒྱུར་ན་ཟློས་གར་གྱི་མཚན་ཉིད་སྒོ་སྟེ་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་སྒོ་ལན་འདེབས་པ་ཡིད་བརྟན་ལྡན་པ་དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་གསུམ་དུ་བཀྲལ་བའང་སྣང་སྟེ། དེ་རྣམས་གང་ལྟར་ཡང་ཚིག་ཙམ་རྗེས་ཟློས་བྱ་རུང་གི་དོན་འདི་ཡིན་གོ་རྒྱུ་མི་འདུག་པས་རེ་ཞིག་གོང་ལྟར་བཀྲལ་བ་ཡིན་ལ། སླར་འདི་ལས་ལེགས་པའི་གོ་བ་གཏིང་ཚུགས་བསྐྱེད་ནུས་འབྱུང་སྲིད་ན་དེ་ལྟར་བཤད་འཚལ་ལོ། །གསུམ་པ་སྤེལ་མ་ནི་སྐད་རིགས་འདྲེས་པའི་ཟློས་གར་གྱི་གཞུང་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ནི་བྷ་ར་ཏ་དང་བོ་ཧ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གཞན་ན་རྒྱས་པར་ཡོད་ལ། དེ་འདྲ་བའི་ལྷུག་པ་དང་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་ལ་ཡང་ཙམྦཱུ་ཞེས་པ་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མ་ཡིན་ཞིང་། ལྷུག་པ་མང་བའི་བར་བར་བཅད་ཡོད་པ་ཞིག་ལ་ཙམ་བཱུ་ཟེར་ཏེ་དཔའ་བོའི་སྐྱེས་རབས་སོ་བཞི་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་ཀྱང་བཤད། ཁ་ཅིག་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྡེབ་ སྦྱོར་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་བསྒྲིགས་པ་དག་གཅོད་མཚམས་མི་མངོན་པར་ངག་རྒྱུན་གཅིག་གི་ལྷུག་པར་བརྗོད་པ་དཎྜི་ཀ་ཞེས་དབྱུག་པ་ལྟར་དཀྱུས་གཅིག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་པའི་ངག་དེ་ལ་ཙམ་བཱུ་ཞེས
Chinese
因为组句法适用于诗歌，不仅如此，通过口门等组句法是否适用，来区分陈述和话语没有任何理由，因此像这样不相关的论证根本没有必要提出。同样，兰巴等的区别是什么也不明白。在《诗学注释·妙音语海》中，关于口门等的解释和以前一样。顺便说一下，你婆摩诃所说的论著，即被认为是吉拉塔，也就是被称为门巴的散文诗学论著中，顺便出现的诗句有口门和异门停顿，但是，在你自己的话语结合的诗学论著中，即被称为拉克什米·格拉哈纳（梵文天城体：लक्ष्मीग्रहण，梵文罗马拟音：Lakṣmīgrahaṇa，汉语字面意思：吉祥天女接受）的散文诗学论著中，顺便出现的话语的诗句中，如实可见种姓高贵和随赞的组句法等，为什么不能适用口门和异门停顿等呢？据说拉特纳室利的广释中是这样说的。之后也遵循这样说。或者，如果将阿湿婆娑翻译为具有信赖，那么戏剧的特征口门即说话，异门即回答，具有信赖，对此分为信赖三个方面也是可见的。总之，无论那些是什么，都不能理解这是仅仅重复词语就可以的意义，所以暂时按照以上解释，如果将来能产生比这更好的深刻理解，那就那样解释吧。第三种是混合，是指混合语言的戏剧论著等，那些在婆罗多和波哈等其他论著中有详细的说明。像那样具有散文和诗歌两种性质的，也称为赞布。这被称为散文诗歌混合，在散文多的间隙中有诗歌的，叫做赞布，比如勇士的本生传第三十四个故事。也有人说，如果将诗歌的特征组句法等如法安排，不显现停顿，而是以一个语流的散文来陈述，那么像棍子一样连贯不断的语言就叫做赞布。
English
Because the arrangement of phrases applies to poetry, moreover, there is no reason to distinguish statements and speech by whether or not the arrangement of phrases such as mouth-gates applies, so there seems to be no need to present such irrelevant arguments at all. Similarly, it is not clear what the differences between Lambha and others are. In the "Commentary on Poetry, Ocean of Saraswati's Speech," the explanation of mouth-gates and others is the same as before. Incidentally, the treatise spoken of by you, Bhamaha, which is considered to be Kirata, that is, the prose poetics treatise known as Monpa, the verses that occur incidentally have mouth-gates and other-gates pauses, but, in your own words combined poetics treatise, that is, the prose poetics treatise called Lakshmi Grahana, just as the arrangement of phrases such as noble caste and subsequent praise are actually seen in the verses of the words that occur incidentally, why can't mouth-gates and other-gates pauses etc. be applied? It is said that Ratnashri's extensive commentary says so. Following that, it is said in this way. Or, if Ashvasa is translated as having trust, then the characteristics of drama, mouth-gate, that is, speaking, other-gate, that is, answering, having trust, it is also seen to be divided into three aspects of trust. In short, whatever those are, it is not understood that this is a meaning that can be simply repeated with words, so for the time being it is explained as above, and if in the future a better and deeper understanding can be generated, then explain it that way. The third is mixed, which refers to dramatic treatises etc. that mix languages, those are described in detail in other treatises such as Bharata and Boha. That which has both the nature of prose and poetry is also called Zambu. This is called a mixture of prose and poetry, and that which has poetry in the gaps where there is a lot of prose is called Zambu, such as the thirty-fourth story of the heroic Jataka. Some also say that if the characteristics of poetry, such as the arrangement of phrases, are arranged properly, without revealing pauses, but are stated in a prose of a single flow of speech, then the continuous language like a stick is called Zambu.
Tibetan
་སུ་བཤད་དེ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསྟོད་པ་རྒྱུན་ཆགས་པཎྜི་ཏ་ལེགས་པའི་གྲགས་པས་མཛད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་དེ་ནི་ལྷུག་པའི་བྱེ་བྲག་ཅིག་ཡིན་པས་ལུས་གསུམ་གྱི་ནང་ཚན་ལྷུག་པར་གཏོགས་སོ། །གཉིས་པ་སྙན་ངག་གི་ལུས་དེ་ཉིད་སྐད་གང་ལ་བརྟེན་ཚུལ་བཤད་པ་ནི། ངག་གི་རང་བཞིན་དེ་དག་ཀྱང་སཾ་སྐྲྀ་ཏ་སྟེ་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་དུ་བརྩམས་པ་དང་། དེ་བཞིན་པྲ་ཀྲྀ་ཏ་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་དང་། ཨ་བ་བྷྲཾ་ཤ་ཞེས་ཟུར་ཆག་གི་སྐད་དང་། དེ་རྣམས་འདྲེས་མ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་བཞི་རུ་སྙན་ངག་ལ་མཁས་པས་གསུངས་པ། དེ་ལས་ལེགས་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་ཡི་ནི་སྐད་ཉིད་དུ་སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོས་གསུངས་སོ། །རྩ་བ་ལེགས་སྦྱར་དེ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་རྣམ་པ་དེ་དང་མཚུངས་ལ་ཅུང་ཟད་ཟུར་མི་འདྲ་བ་གང་ཞིག ཡུལ་ཅན་ཞེས་ཡུལ་ཆེན་པོའི་ངག་ཏུ་གྱུར་པ། ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་གཅིག་ལ་ཡུལ་སོ་སོའི་སྐད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་གྱིས་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་པ་ནི། པྲ་ཀྲྀ་ཏའམ་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་དག་གི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཡུལ་འཁོར་ ཆེན་པོ་ཡུལ་དབུས་མ་ག་དྷཱ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐད་ནི་ལྷའི་སྐད་དང་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བས་ལེགས་བརྗོད་དམ་ལེགས་བཤད་རིན་ཆེན་དག་གི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །སེ་ཏུས་བཅིངས་ཞེས་པ། སེ་ཏུ་ནི་འཆིངས་བྱེད་དེ་ལེའུ་དང་ཟམ་པ་སོགས་ལ་འཇུག་པ་ལས། སྐབས་འདིར་སྙན་ངག་ཆེན་པོ་ལེའུས་བཅིངས་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་ངག་རྩོམ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་སོ། །སོགས་ཁོངས་ནས་ལེའུ་མེད་ཀྱང་ངག་མང་པོ་ཡོད་པ་གོ་དགོས་འདྲ། ཡང་ན། རྒྱལ་པོ་རཱ་མ་ཎས་སྲིན་ཡུལ་དུ་དམག་དྲངས་ནས། རྒྱ་མཚོ་ལ་སེ་ཏུ་བྷནྡྷ་སྟེ་ཟམ་པ་བཙུགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་སྙན་ངག་ཏུ་སྦྱར་བའི་བསྟན་བཅོས་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེ་ཏུས་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལ་སོགས་པའི་སྙན་ངག་ཕལ་མོ་ཆེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག ཡུལ་མ་ག་དྷཱ་བའི་སྐད་ཀྱིས་བརྩམས་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རིག་པའམ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་འདི་ལེགས་པར་མངོན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་སཱུ་ར་སེ་ནཱ། ལྷའི་སྡེ་ཞེས་པ་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་པའི་སྐད་དང་། ཤར་ཕྱོགས་གཽ་ཌཱ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་ལཱ་ཌཱ་དང་། བྱང་པཉྩ་ལི་ལྔ་ལེན་ཅེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་དེ་འདྲ་ཡུལ་ཀུནྟ་ལ་སོགས་པ་ཡི་སྐད་ནི་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་སྐད་དང་ཉེ་བས་རང་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའི་མིང་ངམ་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་དེའི་
Chinese
如是说，如时轮赞，是常续班智达善称所造等。即使那样，那也是散文的一种，因此属于三身中的散文。第二，叙述诗歌的体裁依赖于何种语言：语言的自性，也以梵语（梵文天城体：saṃskṛta，梵文罗马拟音：samskrta，汉语字面意思：善作）即善作之语创作。同样，以俗语（梵文天城体：prākṛta，梵文罗马拟音：prakrta，汉语字面意思：自性）的语言，以及阿婆bhraṃśa（梵文天城体：apabhraṃśa，梵文罗马拟音：apabhramsa，汉语字面意思：变坏）即变音的语言，以及那些混合的语言，诗学大师们说了四种。其中，善作被称为天神的语言，是古代的伟大仙人所说的。从根本的善作产生，与那种形式相同，稍微有些发音不同的，被称为地方语，即变成大地方的语言。一种善作语言，因为各个地方的语言的形态而稍微有些不同，有很多种，那是俗语或者自性之语的次第。其中，大地方，依赖于中部地区摩揭陀的语言，与天神的语言非常接近，像是善说或者善妙之语的珍宝的来源之海。所谓“以 सेतु 缚”者， सेतु 缚是束缚，意思是章节和桥梁等，这里的意思是，能够创作以章节束缚的伟大诗歌等广大语言的自性。等等之中，似乎要理解没有章节也有很多语言。或者，国王罗摩ṇa率军前往罗刹国，在海中建造了 सेतु 缚陀（梵文天城体：setubandha，梵文罗马拟音：setubandha，汉语字面意思：桥梁束缚）即桥梁的故事，有将之编入诗歌的论著，那被称为“以 सेतु 缚束缚”，以及成为大多数诗歌的自性的那些，以摩揭陀地区的语言创作的那些，应当知晓或者理解为是殊胜的自性之语，这样说非常明显。不仅如此，苏罗犀那，天神之部，即印度南方人的语言，以及东方的Gauḍa，以及西方的Lāḍa，以及北方的Pañcālī五取，以及其他像那样昆塔拉等地方的语言，因为接近中部地区的语言，所以接近于被称为自性之语的名称或者术语。
English
It is said that, like the praise of the Wheel of Time, which was composed by the continuous Pandit Lekpai Drakpa. Even so, that is a kind of prose, so it belongs to the prose among the three bodies. Secondly, to explain which language the body of poetry relies on: The nature of language is also composed in Sanskrit (Sanskrit Devanagari: saṃskṛta, Sanskrit Roman transliteration: samskrta, Chinese literal meaning: well-made), that is, the language of good deeds. Similarly, in the language of Prakrit (Sanskrit Devanagari: prākṛta, Sanskrit Roman transliteration: prakrta, Chinese literal meaning: nature), and Apabhraṃśa (Sanskrit Devanagari: apabhraṃśa, Sanskrit Roman transliteration: apabhramsa, Chinese literal meaning: corrupted sound), that is, the language of corrupted sound, and those mixed languages, the masters of poetry said four kinds. Among them, Sanskrit is called the language of the gods, which was spoken by the great sages of ancient times. It arises from the fundamental Sanskrit, is the same as that form, and has slightly different pronunciations, which are called local languages, that is, languages that have become large places. One Sanskrit language is slightly different due to the forms of the languages of various places, and there are many kinds, which are the order of Prakrit or the language of nature. Among them, the language of the great region, which relies on Magadha in the central region, is very close to the language of the gods, like the sea of the source of the jewels of good words or good words. The so-called "bound by Setu" means that Setu is a bond, which means chapters and bridges, etc. Here, it means the nature of being able to create vast languages such as great poems bound by chapters. Among other things, it seems that one should understand that there are many languages even without chapters. Or, King Rāmaṇa led troops to the Rakshasa country and built Setubandha (Sanskrit Devanagari: setubandha, Sanskrit Roman transliteration: setubandha, Chinese literal meaning: bridge bond), that is, the story of the bridge, in the sea. There is a treatise that incorporates it into poetry, which is called "bound by Setu", and those that have become the nature of most poems, those composed in the language of the Magadha region, should be known or understood as the supreme language of nature. It is very obvious to say that. Moreover, Sūrasenā, the division of the gods, that is, the language of the people of southern India, and the eastern Gauḍa, and the western Lāḍa, and the northern Pañcālī five-take, and other languages such as Kuntala, because they are close to the language of the central region, they are close to the name or term called the language of nature.