Tibetan
ང་གི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་ངག་དེ་ལྟ་བུ་སྐབས་དེར་ཡང་འདྲེན་པ་རང་ཉིད་ལས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་གཏམ་དང་། རང་གིས་བརྗོད་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་རམ་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡོད་དེ། ངག་གི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རང་གཞན་སུས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་རུང་བ་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒོ་ཞེས་པ་ཐོག་མར་འདྲེན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་དང་། གཞན་སྒོ་ཞེས་པ་གཞན་ གྱིས་དེ་ལ་ལན་དུ་དོན་འདྲི་བ་སོགས་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུགས་མཚམས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཐ་དད་པ་ཡི་རྟགས་ཡིན་ཏེ། གཏམ་ལ་ནི་གཞན་སྒོ་ཁོ་ནས་བརྗོད་དགོས་པས་དེ་མེད་དོ་སྙམ་ན། རང་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་ཞར་ལ་བྱུང་བའམ་ཞར་གྱི་གཏམ་རྣམས་དག་ལ་ཡང་། ཇི་ལྟར་ན་འཕགས་མ་སྟེ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་སོགས་པར། སྟོན་པས་གསུངས་པ་ངག་དང་པོའི་སྒོ་ཞེས་དང་། རབ་འབྱོར་སོགས་འཁོར་གྱིས་དྲིས་པ་གཞན་སྒོ་དག་ཅིས་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟར་ཞུགས་པ་ལ་དབུགས་མཚམས་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་ལམྦྷ་ཞེས་གཞོན་ནུ་མ་རྙེད་པ་དང་། སོགས་ཁོངས་ནས་དུས་བཏབ་སྟེ་མ་ཚོགས་པ་དང་། ངལ་གསོ་བ་སོགས་སམ། ཨ་ཤྭ་སའི་ཞེས་པ་དབུགས་མཚམས་ཏེ། ཐོག་མར་རང་གིས་བརྗོད་པ་དང་། དེ་ཕན་ཆད་གཞན་གྱིས་གཏམ་དུ་བྱས་པའི་དབུགས་མཚམས་ཐ་དད་པའི་དབྱེ་བ་ཙམ་བརྗོད་པ་འགའ་ལ་མཐོང་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེ་ལས་དེ་གཉིས་དབྱེ་བ་ཐ་དད་དུ་ཅི་ལ་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་གཏམ་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དཔེར་ན་ཁྱབ་འཇུག་གིས་བདག་མིའུ་ཐུང་དུ་བྱས་ཏེ་གོམ་པ་གསུམ་གྱི་ས་བསླང་བའི་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱིས་ས་ཕྲོག་ནས་ལྷ་མིན་སྟོབས་ལྡན་ས་ཡི་འོག་ཏུ་བཅིངས་པར་བྱས་སོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རང་མིང་གིས་བསྟན་ནས་བརྗོད་ དགོས་པས་སྒོ་ཞེས་དང་། དེ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ཚེ་ཁྱབ་འཇུག་མིའུ་ཐུང་དུ་བྱས་ཏེ་སོགས་གཞན་གྱི་མིང་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་དགོས་པའི་གཞན་སྒོ་ཞེས་པ་ཡིན་པ་ལྟ་བུར་གོ་བར་བྱའོ། །དེ་ཕྱིར་གཏམ་དང་བརྗོད་པ་ཞེས་མིང་གཉིས་པོ་དག་གིས་རིགས་གཅིག་མཚོན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། རང་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དང་། རང་གི་ཡོན་ཏན་གཏམ་དུ་བྱས་པ་འདྲ་ལ། དེ་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་གཉིས་འདྲའོ། །ལྷག་མ་ཞེས་པ་ལྷུག་པའི་དབྱེ་བ་གཞན་བརྗོད་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱང་བཀག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །གང་གི
Chinese
我如何宣说功德的语言，像那样在那时也从引导者自己之外也能宣说的缘故。他人宣说是言谈，自己宣说是陈述，这样区分不同差别的因是什么呢？语言的形态全部自己或他人无论谁都能宣说没有差别的缘故。如果说“门”最初是引导者自己宣说，其他“门”是他人对它回答提问等等，那两者的呼吸停顿变成不同，连带那个本身是陈述的不同的标志。言谈则必须仅仅由其他“门”宣说，因为没有那个，如果这样想。自己赞叹宣说的顺便产生的或者顺带的言谈等中也，如何圣母即胜者的母亲等等，导师所说的是最初语言的“门”叫做，以及善现等眷属所问的是其他“门”怎么不包括呢？那样进入后呼吸停顿是自然成立的。如果说“蓝婆”，即没有找到少女，以及等等范畴中约定时间没有聚集，以及休息等等或者，“阿湿婆娑”，即呼吸停顿，最初自己陈述，那之后他人作为言谈的呼吸停顿的不同差别仅仅在一些陈述中可以见到，但是从那之上那两者怎么变成不同的差别呢？因为那些在言谈中也有的缘故。这里譬如遍入天把自己变成侏儒，用抬起三步地的幻术抢夺土地后，将大力非天束缚在土地之下。像这样用自己的名字指示后必须陈述，所以叫做“门”，那个他人陈述时遍入天变成侏儒等等必须从其他的名字的“门”陈述，所以叫做其他“门”，应当这样理解。因此言谈和陈述这两个名称表示同一种事物没有差别，自己宣说自己的功德和自己把自己的功德作为言谈一样，同样他人也那两者一样。剩余，即其他陈述的散文的类别等也包含在这个遮止之中，无论怎么说也不能成立那些有差别。谁的
English
Because the language of how I would declare the qualities, like that, at that time also, it could be declared by others besides the guide himself. Others' declaration is speech, and one's own declaration is statement, what is the cause for distinguishing such different differences? Because all forms of language can be declared by anyone, whether oneself or others, without distinction. If it is said that "door" is initially declared by the guide himself, and other "doors" are others answering questions to it, etc., and that the pause in breath between the two becomes different, and that itself is the mark of the difference of statement. Speech must be declared only by other "doors," because it does not have that, if you think so. Even in the incidental or accompanying speech that arises in the course of declaring one's own praise, how is it that the Holy Mother, the Mother of the Conquerors, etc., what the Teacher said is called the "door" of the initial language, and how do the questions of the retinue such as Subhuti not include other "doors"? After entering in that way, the pause in breath is naturally established. If it is said that "Lambha," which means not finding a young woman, and etc., in the category of not gathering at the appointed time, and rest, etc., or "Asvasa," which means pause in breath, initially stating oneself, and thereafter the different difference of the pause in breath that others make into speech can be seen only in some statements, but how does that become a different difference from that? Because those are also in speech. Here, for example, Vishnu transformed himself into a dwarf, and after seizing the land with the illusion of raising three steps of land, he bound the powerful Asuras under the earth. Like this, after indicating with one's own name, one must state, so it is called "door," when others state that, Vishnu transformed himself into a dwarf, etc., one must state from the "door" of other names, so it is called other "door," it should be understood in this way. Therefore, there is no difference between the two names, speech and statement, in representing the same kind of thing, declaring one's own qualities and making one's own qualities into speech are the same, and similarly, those two are the same for others as well. The remainder, that is, the categories of other prose statements, etc., are also included in this negation, and no matter how one speaks, it cannot be established that those have differences. Whose
Tibetan
་ཕྱིར་བུ་མོ་ཕྲོག་པ་དང་། གཡུལ་འགྱེད་པ་དང་ནི། དུས་བཏབ་སྟེ་མ་ཚོགས་པས་བསླུ་བ་དང་ནི། འདྲེན་པ་དར་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་ཚུལ་དེ་ཐམས་ཅད་སརྒས་བཅིངས་པ་ཡི་སྙན་དངགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་དག་བརྗོད་པ་དང་གཏམ་གྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་བུ་མོ་ཕྲོག་པ་དང་། གཡུལ་འགྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་སྙན་ངག་ཏུ་བྱས་པ་བརྗོད་པ་དང་། གཞན་ཞིག་གིས་བུ་མོ་ཕྲོག་པ་དང་གཡུལ་འགྱེད་པ་སོགས་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་གིས་སྙན་ངག་ཏུ་བརྩམ་པའི་གཏམ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་སྙན་ངག་མཁན་གྱིས་རང་ཉིད་ ཀྱིས་སྦྱར་བ་དང་། གཞན་གྱི་སྦྱར་བ་མི་ནོར་བའི་ངག་སྦྱར་བ་ནང་གི་བསམ་པས་བྱས་པའི་རྟགས་ལས་བརྗོད་པ་དང་གཏམ་གང་ཡིན་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ངག་གི་སྒོ་ནས་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ན་ཡང་བརྗོད་པ་དང་གཏམ་ཐ་དད་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་འདི་རང་ངམ་གཞན་སུས་སྨྲས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་འདོད་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡན་ལག་གམ་སྒོ་རུ་ནི། ངག་སྦྱོར་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ཅིས་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ངག་སྦྱར་བ་དེ་ནི་བུ་མོ་སོགས་ཕྲོག་པའི་བྱེད་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དང་། དེ་ལས་གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པའི་ཚིག་གང་ཡིན་རྟོགས་པར་བྱས་ཀྱི། བརྗོད་པ་དང་གཏམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདྲེན་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རང་གིས་བསྔགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་གཞན་གྱིས་བསྔགས་པ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ནོར་བུ་དང་སྨན་སོགས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་ཚིག་རྣམས་ལའང་སྨྲ་བ་པོ་སུ་ཡིས་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །འཆད་ཚུལ་འདི་གངས་ཅན་འདི་ན་བདག་གཅིག་བུའི་བློས་བཀོད་པ་སྟེ། སྔ་འགྲེལ་རྣམས་སུ་སྒོ་ཞེས་པ་ཁ་སྒོའི་ནང་ཚན་ཁ་སྒོ་ཕན་པ་སོགས་དང་། གཞན་སྒོ་བྱེད་མཉམ་གྱི་ནང་ཚན་པ་ར་ཝཀྟྲཾ་ཞེས་གཞན་སྒོའི་སྡེབ་སྦྱོར་དང་། དབུགས་མཚམས་ལེའུའི་ མཚམས་སམ། སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་ངལ་བསོའི་དབུགས་མཚམས་འཇུག་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་གང་ལ་ཡོད་པ་བརྗོད་པ། མེད་པ་གཏམ་ཞེས་བྷཱ་མ་ཧས་ཟེར་བར་བྱས་ནས་དགག་པ་བརྗོད་པ་འདུག་ཀྱང་འདི་ལ་དོན་གོ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་སྟེ། བྷཱ་མ་ཧ་དེ་གཞུང་རྩོམ་ནུས་པ་དཎྜཱིས་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན་པས། དེས་ལྷུག་པའི་བརྗོད་པ་དང་གཏམ་གཉིས་ཀར་ཁ་སྒོ་སོགས་ཀྱི་སྡེབ་སྦྱོར་འཇུག་ཏུ་མེད་པ་ཅིས་མི་ཤེས་ཏེ་
Chinese
因此，抢夺少女，交战，约定时间却不赴约而欺骗，以及引导兴盛等所有的表达方式，在所有用章节约束的诗歌中都是相同的，因此，它们不是区分表达和讲述的优点。因为自己将抢夺少女和交战等意义写成诗歌是表达，而另一个人将抢夺少女和交战等其他事情写成诗歌则是讲述，两者都有。如果有人说，诗人在不混淆自己创作的和他人创作的语言组合的情况下，难道不能从内心思考所产生的迹象中区分什么是表达什么是讲述吗？即使能通过这样的语言方式来区分，但这也不会成为表达和讲述不同的过失。因为对于实现知道这句话是谁说的这个意愿来说，对于精通语言组合的人来说，怎么会不成为一种手段或途径呢？这样，语言组合是为了理解抢夺少女等行为者自己所说的话，以及理解其他人所说的话，而不是为了了解表达和讲述的区别。例如，就像赞美引导者自己的功德和赞美他人功德一样，对于既不是赞美者自己也不是他人赞美的宝石和药物等的赞美之词，也要区分是谁说的并加以说明一样。这种解释方式是雪域（指西藏）这里我独自一人构思的。在以前的注释中，门（སྒོ་）指的是口门中的口门有益等，以及其他门的作用相同的，即“པ་ར་ཝཀྟྲཾ་”（梵文天城体：परवक्त्रं，梵文罗马拟音：paravaktraṃ，汉语字面意思：他人的口），指的是其他门的组合，以及呼吸的停顿，章节的 结尾，或者组合的休息时的呼吸停顿的进入，即表达了这些存在于何处，不存在于讲述中，婆摩诃（Bhamaha）这样说并进行了驳斥，但这里似乎没有任何意义可言。因为婆摩诃是丹丁（Dandin）之前创作作品的人，他怎么会不知道口门等的组合在散文的表达和讲述中都不能使用呢？
English
Therefore, all the ways of expressing such things as abducting maidens, waging war, deceiving by not attending appointments, and promoting prosperity are the same in all poems bound by chapters, so they are not the merits that distinguish expression and narration. Because writing poetry about the meaning of abducting maidens and waging war is expression, while another person writing poetry about other things such as abducting maidens and waging war is narration, both exist. If someone says, can't a poet distinguish between expression and narration from the signs produced by inner thought in the language combination that does not confuse what he has created and what others have created? Even if it is possible to distinguish in this way through language, this will not become a fault of the difference between expression and narration. Because for the realization of the intention to know who said this sentence, how can it not become a means or way for those who are proficient in language combination? In this way, language combination is to understand the words spoken by the actor of abducting maidens, etc., and to understand the words spoken by others, but not to know the difference between expression and narration. For example, just as praising the merits of the guide himself and praising the merits of others, for the words of praise of gems and medicines, etc., which are neither praised by the praiser himself nor by others, it is also necessary to distinguish who said them and explain them. This way of explanation is conceived by me alone in this land of snow (referring to Tibet). In previous commentaries, the door (སྒོ་) refers to the benefits of the mouth door among the mouth doors, and other doors with the same function, namely "paravaktraṃ" (梵文天城体：परवक्त्रं，梵文罗马拟音：paravaktraṃ，汉语字面意思：the mouth of another), refers to the combination of other doors, and the pause of breath, the end of the chapter, or the entry of the breath pause at the rest of the combination, that is, expressing where these exist, and not existing in the narration, Bhamaha said this and refuted it, but there seems to be no meaning to understand here. Because Bhamaha is the one who created the work before Dandin, how could he not know that the combination of mouth doors, etc., cannot be used in both prose expression and narration?