Tibetan
་ལ། དངོས་དང་། དོན་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ། ལྷ་ཡི་སྐུ་ཡི་གནས་དེ་ལ། །ཞེས་པ་ནས། བཟླས་བརྗོད་གཞན་དུ་མི་བྱའོ། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འདི་དག་གི་སྤྱི་དོན་མདོར་བསྡུས་སྔོན་དུ་བརྗོད་ན་གོ་བདེ་བས་དེ་བཤད་པ་ལ། གཞུང་འདིར་གོང་དུ། རྣལ་འབྱོར་ཐབས་ནི་ཀུན་བསྟན་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བདེ་ཞིང་མྱུར་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། གཙོ་བོ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་། དེའི་གྲོགས་སུ་ངེས་པར་དགོས་པ་དབང་ནོད་པ་དང་དམ་ཚིག་བཟུང་བ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། གཙང་སྦྲ་དང་སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་པ་སོགས་ལས་ཀྱི་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་མ་ཉམས་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དངོས་ནི་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་ཏེ། དང་པོ་བསྒྲུབ་བྱ་རིག་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་བའམ། དེའི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོའི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པ། འཇམ་དཔལ་ལམ། སྤྱན་རས་གཟིགས་སམ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ ལྟ་བུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་ཤར་བའི་སྐུ་ཡི་དབྱིབས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་བརྗོད་དོ། །བསམ་བྱ་ལྷ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ལ་དབྱེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་དང་། སྒྲའི་ལྷ་དང་། དོན་དམ་པའི་ལྷ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལའང་སྤྱན་སོགས་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་ཆ་དང་ལྡན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སྐུ་དང་། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང་། སྒྲ་ཡི་ལྷ་ལ་སྒྲ་གདངས་དང་། ཡི་གེའི་གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་སྒྲར་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་ལའང་། སྒྲ་གདངས་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་བཟླས་དང་། ཤུབ་བཟླས། ཡིག་འབྲུ་རེ་རེ་ལ་སེམས་པའི་རྟོག་པ་དང་གསུམ་མོ། །དོན་དམ་པའི་ལྷ་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། དེ་ལ་དམིགས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་གཉིས་སོ། །སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། འདི་ལྟར་འཁོར་བར་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འཐོབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདི་ལས་གཞན་དུ་མེད་ལ། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ནི་དུ་མ་ཚོགས་པ་དང་སྐད་ཅིག་མར་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་ཙམ་ཡིན་གྱི། འདི་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་མོད། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་སྣང་བ་ལ་སྐུར་བ་གདབ་ཏུ་མི་རུང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ཙམ་ལ་བད
Chinese
ལ། དངོས་དང་། དོན་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ། ལྷ་ཡི་སྐུ་ཡི་གནས་དེ་ལ། །（在那天神的身像处）ཞེས་པ་ནས། བཟླས་བརྗོད་གཞན་དུ་མི་བྱའོ། །（不要做其他的念诵）ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འདི་དག་གི་སྤྱི་དོན་མདོར་བསྡུས་སྔོན་དུ་བརྗོད་ན་གོ་བདེ་བས་དེ་བཤད་པ་ལ། གཞུང་འདིར་གོང་དུ། རྣལ་འབྱོར་ཐབས་ནི་ཀུན་བསྟན་པ། །（瑜伽方法皆已宣说）ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བདེ་ཞིང་མྱུར་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། གཙོ་བོ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་། དེའི་གྲོགས་སུ་ངེས་པར་དགོས་པ་དབང་ནོད་པ་དང་དམ་ཚིག་བཟུང་བ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། གཙང་སྦྲ་དང་སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་པ་སོགས་ལས་ཀྱི་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་མ་ཉམས་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །真正的道路可以归纳为三点：第一，所要修持的明咒的真如是，以圆满果位的智慧之身如来，或以其子长子的方式示现，如文殊菩萨，或观世音菩萨，或金刚手持者，如同法界与智慧大乐无二无别，显现为标识之手印的身形，明咒的声音，以及手印莲花等的显现。所要思考的本尊的自性，可以分为形像本尊、声音本尊和胜义本尊三种。第一种又分为具有眼等肢分之有肢分身像，以及其手印轮和金刚等两种。声音本尊又分为声音和文字形象两种。第一种声音所表达的文字，又分为仅专注声音的意念诵、默念诵、以及心念每个字句的分别念三种。胜义本尊又分为法界，以及专注法界之无分别智慧两种。修行者自己的真如是，像这样在轮回中感受苦乐者，以及成为获得解脱之所依的是五蕴之自性，除此之外别无他物。五蕴是众多聚集和刹那生灭的相续，除此之外，并没有称为我的自性成立之物。然而，不能否定依赖和合而生的显现，如幻象般，仅此而已。
English
La. The two are substance and meaning collection. First. From "In that place of the deity's body," to "Do not do other recitations." This is shown by the passage. To make it easier to understand, I will first briefly state the general meaning of these. In this text, it was said earlier, "All methods of yoga are taught." As it was said, the method of easily and quickly accomplishing both supreme and common siddhis is, in brief, twofold: the main part is the limb of recitation, and as its aid, it is necessary to first receive empowerment and keep vows. Without neglecting various activities such as purification, fire offerings, and offerings, one should practice them. The actual path is summarized by these three: First, the suchness of the mantra to be accomplished is the body of the wisdom of the complete fruition, the Tathagata, or shown as the eldest son of the son, such as Manjushri, or Avalokiteshvara, or Vajrapani. Like the great wisdom that is inseparable from the realm of phenomena, it is said to be the appearance of the form of the body, the sound of the mantra, and the appearance of the mudra, utpala, and so on. The nature of the deity to be contemplated can be divided into the deity of form, the deity of sound, and the deity of ultimate meaning. The first also has two parts: the body with limbs that has the parts of the limbs such as eyes, and its mudras, such as the wheel and the vajra. The deity of sound is divided into two: sound and the form of letters. The first, the letter expressed in sound, also has three: mental recitation that focuses only on the sound, silent recitation, and the thought of thinking about each letter. The deity of ultimate meaning has two: the realm of phenomena and the non-discriminating wisdom that focuses on it. The suchness of the practitioner himself is like this: the one who experiences happiness and suffering in samsara, and the basis for attaining liberation, is none other than this aggregate of the five aggregates. The five aggregates are only a collection of many and a momentary stream of arising. However, there is nothing established by nature that is called self in this. However, one cannot deny the appearance of dependent arising, like an illusion, just this.
Tibetan
ག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱ་ཞིང་། ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་ཚོགས་པ་དང་རྒྱུན་རྫས་སུ་མེད་ལ། ཆོས་སོ་སོ་བ་ཚོགས་པ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ཞེས་པ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་ཆར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པས་གཞི་རྩ་དང་བྲལ་བཞིན་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་འགོག་པ་མེད་པ་ཡིན་པས། བདག་དེ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་དུའང་མི་འབྱེད་དེ་ཤེས་པར་བྱར་མེད་ལ། བདག་དེས་གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་ཤིང་འབྱེད་པའང་རྣམ་པར་སྤངས་པས། ཕུང་པོ་བདག་མིན། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཏུ་ལྡན་པ་མིན། བདག་གིས་ཕུང་པོ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའང་མིན་པས། བདག་ཏུ་འདོགས་པའི་ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་གྲོལ་བ་ཡན་ལག་མེད་པའམ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་དེ་དང་དེའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་ན་བདག་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རྨི་ལམ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བའི་དུས་ན། ལོངས་སྤྱད་བྱ་དང་སྤྱོད་བྱེད་དུ་སྣང་མོད་ཀྱི། སེམས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆ་ཙམ་ཡང་ཕྱི་ནའང་མེད་ནང་ནའང་མེད། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཆོས་གང་གི་རྣམ་པར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པས་སེམས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་ལྔས་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱར་མེད་པ་ཕྲ་བ་རྟོགས་དཀའ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པས་མདོར་ན་བདག་དང་ཕུང་པོ་དང་རྣམ་རིག་གི་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་ལས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་སྟོང་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱའི། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཐོབ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བས་དེར་འཛིན་གསུངས། མདོར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལས་འདས་ཏེ་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕེབས་ན། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ་དོན་དམ་པའི་ལྷ་ཡང་དེ་ཚུལ་གཅིག་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ན་མཚན་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱི་འགྲེལ་པར་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། བདག་དང་ཕུང་པོ་རྣམ་རིག་གི་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའམ་ཡན་ལག་མེད་པ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་ནས། བྱེ་བྲག་ཏུ། དམིགས་པ་གཟུགས་སོགས་མེད་པ། དམིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པ། མི་གཡོ་བ། རབ་ཏུ་འོད་
Chinese
所谓的“自性”一词，如果进行正确的分析，它既不存在于组合中，也不存在于实体中。 各个法聚集在一起，仅仅被命名为“具有肢体”，但实际上并没有成立。肢体本身也无法分解为最小的粒子或瞬间，因此，虽然缺乏基础，但如水中月般的缘起现象却无法被阻止。因此，那个“我”无法在任何色等现象中被识别，也无法被认知。那个“我”也完全脱离了对色等现象的执着和区分。因此，蕴不是我，它们之间互不相干，我也无法控制蕴。因此，所有关于“我”的臆想都超越了其作用范围，被称为“无肢体”或“肢体完全解脱”。如果认为，识能够体验一切境，并且能够对它们进行命名，因此“我”仅仅是识，那么，在受到普遍分别的习气影响，如梦境般显现能取和所取时，虽然显现为能享受和所享受，但那个心的自性，即使是最小的粒子，也无论在外在还是内在都不存在。它在任何形状、颜色等法的形式上都不成立，因此，那个心即使是如来五眼也无法观察到，它是微细、难以理解且自性空性的。总之，它超越了“我”、蕴和识的一切戏论。注释中说，不应将“我”的真实仅仅理解为通过推理分析的空性，如果获得了“我”的真实，即无二智慧的特征，就能成佛，因此要对此进行执持。总之，如果超越了识的特征之法，通达了显空无二智慧的住持方式，那么“我”的真实也就是它，胜义谛的本尊也是同一种方式，也可以称之为一切法的实相和胜义菩提心。安住于这种方式，也就是无相瑜伽。因此，论师的注释中，首先总的指出“我”的真实是超越了“我”、蕴和识的戏论或无肢体的，然后分别指出，没有所缘的色等，没有能缘的相状，不动摇，极其光明。
English
The term "suchness of self," if analyzed correctly, exists neither in aggregates nor in substance. Individual dharmas gathered together are merely labeled as "having limbs," but they do not actually exist as substances. The limbs themselves cannot be broken down into the smallest particles or moments, so even though they lack a foundation, the appearance of dependent origination, like a moon in water, cannot be prevented. Therefore, that "self" cannot be distinguished in any form of the skandhas, etc., and cannot be known. That "self" also completely abandons attachment to and discrimination of the skandhas, etc. Therefore, the skandhas are not the self, they are not related to each other, and the self cannot control the skandhas. Therefore, all conceptualizations about the "self" are beyond its scope and are called "without limbs" or "completely liberated from limbs." If one thinks that consciousness experiences all objects and names them, and therefore the "self" is merely consciousness, then, when the influence of the habitual tendencies of pervasive discrimination causes the appearance of grasper and grasped, like in a dream, although it appears as enjoyer and enjoyed, the essence of that mind, even the smallest particle, does not exist either externally or internally. It does not exist in any form of shape, color, or other dharmas, so that mind cannot be seen even by the five eyes of the Tathagata; it is subtle, difficult to understand, and empty of inherent existence. In short, it transcends all the elaborations of "self," skandhas, and consciousness. The commentary says that the suchness of self should not be understood merely as emptiness analyzed through reasoning, but if one obtains the suchness of self, which is the characteristic of non-dual wisdom, one will become a Buddha, so one should hold onto that. In short, if one transcends the characteristic of the dharma of consciousness and establishes the way of abiding of non-dual wisdom of appearance and emptiness, then the suchness of self is also that, and the ultimate deity is also the same way; it can also be called the reality of all dharmas and the ultimate bodhicitta. Remaining in that way is also signless yoga. Therefore, in the commentator's commentary, the suchness of self is first generally stated to be beyond the elaborations of self, skandhas, and consciousness, or without limbs, and then specifically stated to be without objects such as form, without the aspect of a subject, unmoving, and extremely luminous.