Chinese
当看到名为《辨论理路明鉴》时，那些被偏袒之魔所迷惑的学者和非学者们又有什么可说的呢？那些心怀公正的学者们，会因心中极度的喜悦，不由自主地将手指合拢在胸前，并说：如今，这位被誉为末世时代的大智者麦彭南嘉（米庞·南嘉）之人，是整个如意宝般的胜法，尤其是旧译教法的唯一庄严。如今，这在东方各大寺院广为流传。一般来说，他对因明的理路早已熟稔于心，当他阅读《释量论》时，梦中显现，本体是萨迦班智达，形象是身着印度班智达服饰，帽子尖端略微弯曲的人，问他《释量论》有什么不明白的地方吗？他说：“是遮破和建立二者。”于是将一本《释量论》的经书撕成两半，放在他的手中说：“将这两部分合在一起。”当他合在一起的瞬间，变成了一把宝剑，显现在他的面前，一切所知之法都显现出来。当他挥动这把宝剑时，清晰地感受到，一切都能毫不费力地在同一时间被斩断，因此无论从内外来看，《释量论》连一个字也没有不明白的地方。这是他对侍者白玛说的。最初阅读《毗奈耶根本经》时，似乎有些难以理解。后来，当他校对阅读了一遍《甘珠尔》时，他说，阅读一遍这十三部律藏，就没有什么不明白的了。同样，当他示现喉咙不适，在埃青南嘉（འཛིང་རྣམ་རྒྱལ，音译）护法殿绕行，病情好转时，从白玛阔寺借阅了《丹珠尔》，当时负责经书借出和归还的是喇嘛日秋（རིག་མཆོག，音译）。他说，肯定是十二函，有时也可能是二十四函。无论如何，这些经书在三天之内就被阅读完毕，并将经书归还。近侍问他，这么多经书都理解了吗？他说，虽然没有逐字逐句地理解，但其中的含义全部都明白了。后来在热寺（རྫ་དགོན，音译）撰写《能仁供养仪轨·后法》时，堪布喇嘛衮。
English
When I saw the title "Illuminating the Path of Reasoning in Debate," what can be said of scholars and non-scholars who are deluded by the demon of partiality? Those scholars who are impartial will, with the force of extreme joy in their hearts, involuntarily fold their fingers together on their chests and say: Now, this person who is widely known as the great scholar Mipham Namgyal of the degenerate age is the sole adornment of the precious teachings of the Victorious One in general, and in particular, the early translation teachings. Nowadays, this is widely known in all the great monasteries of the East. In general, he is familiar with the reasoning of epistemology, and when he was reading the Pramanavarttika, he appeared in a dream as the embodiment of Sakya Pandita, dressed in the robes of an Indian pandita, with a slightly curved tip of his hat, and asked him if there was anything he did not understand about the Pramanavarttika. He said, "It is the two, refutation and establishment." Then he tore a copy of the Pramanavarttika into two pieces, placed them in his hands, and said, "Put these two together." The moment he put them together, it turned into a sword, and all the objects of knowledge appeared before him. When he swung the sword, he clearly felt that everything could be cut off effortlessly at the same time, so that from the inside and outside, there was not a single word in the Pramanavarttika that he did not understand. This is what he said to his attendant Pema. When he first read the Vinaya Root Text, it seemed a little difficult to understand. Later, when he proofread the Kangyur once, he said that after reading these thirteen volumes of the Vinaya once, there was nothing he did not understand about the Root Text. Similarly, when he showed symptoms of a sore throat and circumambulated the protector's shrine of Eching Namgyal, and his condition improved, he borrowed the Tengyur from Pema Khotse Monastery. At that time, Lama Rigchok was in charge of borrowing and returning the books. He said that there were definitely twelve volumes, and sometimes it seemed like twenty-four. In any case, these books were read within three days, and the books were returned. The attendant asked him if he had understood so many books. He said that although he had not understood them word for word, he had understood all their meanings. Later, when he was composing the "Offering Ritual to the Sage, Subsequent Dharma" at Retsa Monastery, Khenchen Lama Kun.
Tibetan
་བཟང་དཔལ་ལྡན་གྱིས་ཡི་གེ་པ་མཛད་པས། དེ་དུས་གསོལ་ཇ་རྫ་བུམ་གང་རེ་གསོལ་བའི་ཡུན་ཙམ་ལ་བཀའ་འགྱུར་པུསྟི་ཀ་རེ་གཟིགས་རྟོག་མཛད་དེ་དག་གི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཆ་རྣམས་མ་འདྲེས་པར་ཐུགས་ཐོག་ནས་ཤར་གྱིས་རྩམ་པ་གནང་ཚུལ་གསུངས་པ་སོགས་དེ་འདྲའི་ལོ་རྒྱུས་ཤིན་ཏུ་མང་། དེ་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་སྔ་རྗེས་སུ་བཀའ་འགྱུར་ལན་བདུན་ཙམ་ཚང་བར་དཔེ་གཟིགས་གནང་དེ་ཡང་པོད་སྔ་རྗེས་ཀྱི་ཁྱད་སོགས་ཟབ་གནད་ཐུན་མིན་རྣམས་ནི་དཔེ་སོགས་ལ་བལྟས་པ་མིན་པར་བསྙེན་སྒྲུབ་ལ་བཞུགས་དུས་རིག་པའི་རྩ་ཁ་ཕྱེ་བ་དང་། བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷའི་བྱིན་རླབས་ལས་རང་བབ་ཀྱིས་ཐུགས་ལ་ཤར་ཏེ་མ་བྲིས་ཐབས་མེད་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་གསུངས། མདོར་ན་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བསྟན་བཅོས་འགལ་བ་དང་ཟློས་པ་དང་མ་འབྲེལ་ བ་དང་མ་ཚང་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་དྲི་མས་གཞར་ཡང་མ་གོས་ཤིང་སྒྲ་དང་སྙན་ངག་དང་སྡེབ་སྦྱོར་སོགས་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཤིང་། ལུང་དང་རིགས་པ་དང་མན་ངག་གི་ཟབ་གནད་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། རྟོག་གེའི་རིགས་པ་ཉི་ཚེ་བས་དུས་རིང་མོར་བརྟགས་ཀྱང་ཕིག་པར་དཀའ་བའི་བརྗོད་བྱ་ཟབ་ཅིང་བརླིང་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ། འཕགས་ཡུལ་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་སོགས་དང་། བོད་ཀྱི་སྨྲ་བའི་སེང་ཆེན་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་རོང་སོགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་གཞུང་བཟང་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མ་དམིགས་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཆེན་པོ་རྣམས་རྩོམ་པའི་སྐབས་ཀྱང་དཔེ་སོགས་གཞན་ལ་གཟིགས་རྟོག་དང་ཟིན་བྲིས་སོགས་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་པར་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་མིག་འཕྲུལ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་གནང་བ་བསྟན་བཅོས་རང་རང་གི་གཤམ་གསལ་ལྟར་ལ། ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཟབ་ཅིང་རྣོ་ལ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཤེས་རབ་དང་སྤོབས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་ད་ལྟའི་དུས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་ཕལ་དག་ལྟ་ཅི་སྔོན་ཆད་གངས་རིའི་ཁྲོད་དུ་མ་བྱོན་པ་ལྟ་བུ་འདིས་རྗེས་སུ་དཔོགས་གང་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེར་མ་ཟད་གང་ཟག་གི་དཔང་པོའང་ཡོད་དེ། རིགས་བདག་མཚུངས་མེད་རྡོ་རྗེ་འཆང་མཁྱེན་བརྩེ་རིན་པོ་ཆེས། དུས་ཚེས་དགེ་བ་ཞིག་ལ། མདོ་སྔགས་རིག་གནས་དང་བཅས་པའི་གཞུང་བཟང་རྒྱུན་གང་དཀོན་དང་གནད་ གང་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་གླེགས་བམ་རྣམས་མཆོད་སྟེགས་སུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ནས་མཆོད་འབུལ་རྒྱས་པར་གནང་། དེའི་མདུན་དུ་གབ་རྩེའི་གདན་མཐོ་བར་བཞུགས་སུ་བཅུག་ནས་པུསྟི་འདི་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་ཁྱེད་ལ་གཏད་པ་ཡིན་པས། ཕྱིན་ཆད་འཆད་པ་དང་རྩོད་པ་ད
Chinese
བཟང་དཔལ་ལྡན་（Béng bǎi dān）担任抄写员时，据说他喝一杯茶的时间就能看完一函《甘珠尔》，而且对其中的词句和意义都了如指掌，不会混淆，还能清晰地背诵出来，这样的故事有很多。他以这样的方式先后完整地阅读了七遍左右的《甘珠尔》，其中前后各函的差别等深奥独特的要点，都不是通过查阅书籍等获得的，而是在闭关修行时，打开了智慧的脉络，以及上师和本尊的加持，自然而然地在心中显现，不得不写下来。总之，这部具有卓越校勘功德的论著，没有丝毫矛盾、重复、不完整等过失的污垢，而且语音、诗歌、韵律等词句表达丰富圆满，经、理、诀窍的深奥要点全部具备，即使是平庸的逻辑学家长时间研究也难以穷尽，其内容深奥、稳固而广博。在创作与印度大班智达六庄严二胜等，以及西藏的雄辩大师全知克朗荣（Klong-rong）等所著的优秀论典无二的注释时，也无需查阅其他书籍或参考草稿等，而是以极其迅速、如幻术般的方式完成，这在各论著的下文中有所说明。像这样深奥、敏锐而广博的智慧和辩才，不要说现在的普通善知识，即使是以前在雪域西藏也没有出现过，这样的人又能如何效仿呢？不仅如此，还有人物可以作证，那就是法主无与伦比的金刚持钦哲仁波切（mkhyen brtse rin po che），在某个吉祥的日子，将显密经论和文化等所有珍稀和重要的典籍都供奉在供台上，进行了盛大的供养。并在其面前安置了高高的坐垫，请他入座，然后说：“这些经书的责任就交给您了，今后对它们进行讲解和辩论……
English
When Béng Bǎi Dān served as a scribe, it is said that he could read one fascicle of the Kangyur in the time it took to drink a cup of tea, and he knew the words and meanings so well that he would not confuse them, and he could recite them clearly. There are many such stories. In this way, he read the Kangyur completely about seven times, and the profound and unique points such as the differences between the previous and subsequent fascicles were not obtained by consulting books, but when he was in retreat, he opened the veins of wisdom, and with the blessings of the guru and the yidam, they naturally appeared in his heart and had to be written down. In short, this treatise with excellent merits of collation has no stains of faults such as contradictions, repetitions, or incompleteness, and the expression of words such as phonetics, poetry, and rhythm is rich and complete, and all the profound essentials of sutra, logic, and secret precepts are complete. Even if mediocre logicians study it for a long time, it is difficult to exhaust, and its content is profound, solid, and broad. When composing commentaries that are indistinguishable from the excellent treatises written by the great Indian scholars such as the Six Ornaments and Two Supremes, and the great Tibetan debater, Omniscient Klong-rong, he did not need to consult other books or refer to drafts, but completed them in an extremely rapid and illusory manner, as explained in the following texts of each treatise. Such profound, sharp, and broad wisdom and eloquence are inconceivable, not to mention the ordinary virtuous friends of today, even those who have never appeared in the snowy land of Tibet before, how can such a person imitate them? Moreover, there are people who can testify to this, namely the Dharma Lord, the incomparable Vajradhara Khyentse Rinpoche, who on an auspicious day, offered all the rare and important scriptures of the exoteric and esoteric teachings and culture on the altar and made grand offerings. He then placed a high cushion in front of him, invited him to sit down, and said, "The responsibility for these scriptures is entrusted to you. From now on, please explain and debate them..."