Tibetan
་ཅིག །ཅེས་གསུངས། དེ་ལ་བསྟན་པ་ནི་གང་། དེ་གནས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་དེ། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་འཛིན་བྱེད་པ་སྨྲ་བྱེད་དང་། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་བསྟན་པ་ཞེས་པ་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་དང་། དེ་གནས་ཤིང་དར་བའི་ཐབས་ནི། རྟོགས་པའི་ཆོས་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་ཉམས་ལེན་དང་། ལུང་གི་ཆོས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་འཆད་ཉན་ཁོ་ནས་འཛིན་དགོས་ལ། དེ་གཉིས་ཀའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི། བླང་དོར་གྱི་གནས་ཚུལ་བཞིན་ཤེས་པའི་ཐོས་ པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཕྱིར་སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་དག་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་། །ཁྲིམས་ཀྱིས་མཐོ་རིས་སྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་ལ། །ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཀུན་སྤོང་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འདི་མཆོག་ཉིད་དེ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་འདི་ཐོས་ཡིན། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། །ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་སྤོང་། །ཐོས་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ། །ཅེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། ཐོས་ཉུང་དམུས་ལོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས། །དེ་མེད་དེས་ཀྱི་ཅི་ཞིག་བསམ་པར་བྱེད། །དེ་བས་ཐོས་པར་བརྩོན་བྱ་དེ་རྒྱུ་ལས། །བསམ་དང་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཡངས་པ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཐོས་པ་དེ་ཡང་བརྗོད་བྱ་བསླབ་པ་གསུམ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་རྗོད་བྱེད་ཡང་དག་པའི་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བར་སྤྲོས་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པའི་གཞུང་དང་མན་ངག་ལ་བརྟེན་དགོས། དེ་ནི་འཕགས་བོད་ཀུན་ཏུ་བྱུང་ན་ཡང་། ཉན་ཐོས་ཕལ་གྱིས། ཐེག་ཆེན་འབུམ་པ་སོགས་བཀའ་ཡིན་པ་ལ་མིན་ཞེས་སྐུར་འདེབས་དང་། མིན་པ་ལ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་པས་ཀྱང་དམན་པ་ ཉན་རང་སོགས་ཐེག་པ་འོག་མའི་བློ་སྐྱོན་ལ་སྨད་ཅིང་དགག་པར་མཛད་པ་སོགས་ཕན་ཚུན་དགག་སྒྲུབ་སྣ་ཚོགས་དོན་ལ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་དུ་མ་ཞིག་བྱུང་ཡང་། དེས་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་གཞུང་སྐྱོན་ལྡན་དུ་མི་འགྱུར་བར་མ་ཟད། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་དག་པའི་གསེར་བཞིན་ཡོན་ཏན་ཁྱད་འཕགས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་རྒྱན་དུ་འགྱུར་མོད། འོན་ཀྱང་བྱིས་པ་བློ་ཆུང་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པས་སྡང་ཞུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱིས་རང་གཞན་ཆོས་སྤོང་གི་ལས་སུ་འཕྱན་པར་འགྱུར་བ་ལས་དོན་གཞན་མ་མཆིས་སོ། །ཁྱད་པར་སྔ་འགྱུར་རྙིང་མའི་རྒྱུད་
Chinese
。这样说。那么，什么是教法？它如何住持呢？论师世亲说： 导师的殊胜法，即是教证二者之体性。 执持它的，唯有讲说者，以及修行者。 这样说，因此教法是指教法和证法。它住持和弘扬的方法是：证法的道路，要通过三学（戒定慧）的修持；教法的经典，要通过对三藏的讲说听闻来执持。如果缺少这两者，就不会产生的因是：如实知晓取舍之处的闻思智慧。如《宝性论》中所说： 何以布施成办诸受用， 戒律成就增上生，修定能断诸烦恼， 智慧能断烦恼所知障，是故此胜，此之因是闻。 又如《菩萨藏经》中说： 闻能知诸法，闻能遮止罪，闻能舍非义，闻能得解脱。 又如《摄般若波罗蜜多经》中说： 闻寡如盲不知修，无彼彼复思何事，故应勤闻彼为因，生起思修广大慧。 这样说的缘故。 闻法也要依赖于，以言说三学的自性，以正确的文字语句来阐述的，善说之经论和窍诀。虽然这在印度和西藏都很普遍，但是小乘的追随者们，诽谤《大乘宝积经》等是佛说，把非佛说认为是佛说，大乘行者也贬低小乘声闻缘觉等下乘的智慧缺陷并加以驳斥，等等，虽然出现了各种各样的辩论，有些符合事实，有些不符合事实，但这并不会使无过失的经论变得有过失，反而像精炼的纯金一样，会显现出卓越的功德，成为庄严。然而，心智不成熟的肤浅论者们不明白这一点，因此陷入了仇恨的辩论中，最终沦为自毁毁他的谤法之徒，除此之外别无他用。特别是前译宁玛派的续部
English
So it is said. What is the teaching? How does it abide? The teacher Vasubandhu said: The Sugata's sacred Dharma is of two kinds, namely, the nature of scripture and realization. Those who uphold it are only those who speak and those who practice. Thus, the teaching is only the Dharma of scripture and realization. The way to maintain and spread it is: the path of realization, through the practice of the three trainings; the scriptures of the Dharma, through the teaching and learning of the three baskets. If both of these are lacking, the cause of not arising is: the wisdom of hearing that knows the state of acceptance and rejection. As it is said in the Uttaratantra: Because giving accomplishes enjoyments, discipline accomplishes higher realms, meditation abandons afflictions, wisdom abandons all afflictions and objects of knowledge, therefore this is supreme, and the cause of this is hearing. And as it is said in the Bodhisattvapiṭaka: Through hearing, one knows all dharmas. Through hearing, one turns away from sin. Through hearing, one abandons what is meaningless. Through hearing, one obtains liberation. And as it is said in the Abhisamayālaṃkāra: Those with little hearing are like the blind, not knowing how to meditate. Without that, what can one contemplate? Therefore, one should strive to hear, for from that cause, vast wisdom of contemplation and meditation arises. So it is said. Hearing also depends on the well-spoken scriptures and instructions that elaborate on the nature of the three trainings, which are expressed in the correct sequence of letters. Although this is common throughout India and Tibet, the followers of the Śrāvakas slander the Mahāratnakūṭa Sūtra and others as not being the Buddha's words, and consider what is not the Buddha's words to be the Buddha's words. The Mahāyānists also denigrate and refute the intellectual defects of the lower vehicles such as the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. Although various debates have arisen, some in accordance with reality and some not, this does not make the faultless scriptures faulty. On the contrary, like refined pure gold, it will reveal excellent qualities and become an ornament. However, immature, small-minded logicians do not understand this, and therefore fall into debates of hatred, ultimately becoming destroyers of the Dharma for themselves and others, and nothing else. In particular, the tantras of the Early Translation Nyingma school
Tibetan
དང་མན་ངག་དགོངས་འགྲེལ་ཀུན་མཁྱེན་རོང་ཀློང་གི་གཞུང་བཅས་པའང་རྟོག་གེའི་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་བས་སུན་འབྱིན་གྱི་ཚེར་མ་ལྟར་སྣང་བ་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཆགས་སྡང་གིས་སྤྲོ་བར་བྱས་པ་དག་མཐོང་བ་ན། སྔ་འགྱུར་གྱི་བསྟན་ཞབས་སུ་སྐྱེས་ཤིང་མཁས་པར་རློམ་པའི་བློ་ཆུང་རྣམས་རི་བོང་ཅལ་སྐྲོགས་ཀྱིས་རྒོལ་སྔ་ཕྱིའི་སྐྱོན་ཡོན་གྱི་ཚུལ་ཇི་འདྲའོ་ཞེས་རྟོག་དཔྱོད་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པར་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་སྐྱོན་ཡང་ཡོན་ཏན་ལྟར་མཐོང་ནས་རྗེས་བརྗོད་བྲག་ཆའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་རང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་བླ་མ་རང་གིས་སྤངས་ཤིང་གཞན་ལ་སྤང་དུ་འཇུག་པའི་ལས་ཁུར་དུ་འདེགས་པ་ དང་། ལ་ལས་རང་ལུགས་ཟབ་མོའི་དགོངས་དོན་རང་གིས་མི་ཤེས། ཤེས་ལྡན་གཞན་ལ་དྲི་རྟོག་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པར་རང་མཐོང་ཨ་ཕའི་ཁ་ཕོར་གཙང་ཞེན་གྱིས་ཁྲོས་ཤིང་འཁྲུགས་པས་རང་གཞན་གྱི་དགེ་ཚོགས་བསྲེག་སྟེ་སོམ་ཉིའི་དྲ་བར་ཆུད་པའི་དུས་འདིར་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་འགོག་པ་མེད་པས་བསླུ་མེད་རྡོ་རྗེའི་བདེན་དོན་མངོན་སུམ་བསྟར་བ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིས་རིག་གནས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་མདོ་དང་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་གནད་གསང་ཟབ་མོ་ཇི་བཞིན་པར་རྟོགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡང་དག་པ་མྱུར་དུ་སྐྱེ་ཞིང་ཟབ་རྒྱས་ཀྱི་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པའི་གཞུང་བཟང་འདི་འདྲ་གཞན་མེད་པར་གཟུ་བོར་གནས་པའི་བློ་ལྡན་སྐལ་བཟང་རྣམས་ལ་རང་བློར་ཡིད་ཆེས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཏེ་བསྟོད་བསྔགས་བརྗོད་པ་མཐོང་ཐོས་སུ་གྱུར་ལ། ཁྱད་པར་སྔ་འགྱུར་རྙིང་མའི་གྲུབ་མཐའི་རང་རྐང་ཚུགས་ངེས་ཀྱིས་ཁས་ལེན་གྱི་དམ་བཅའ་དང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་པ་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ཟབ་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་གི་དོན་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་དྲི་མ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་རིགས་པ་ཟབ་མོས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པས། སུས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཀུན་མཁྱེན་རོང་ཀློང་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པའི་རྒྱན། ཀུན་ཏུ་ བཟང་པོའི་ཞལ་ལུང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གི་དགོངས་འགྲེལ་མན་ངག་ཟབ་མོ་གང་བསྩལ་ཞིང་གནང་བ་འདི་རྣམས་ནི་ཆེས་ཁྱད་དུ་འཕགས་ཤིང་ངོ་མཚར་བླ་ན་མེད་པའི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་བཤད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་འདི་རྣམས་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པའི་འཕགས་ཆེན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པས། ནོར་བའི་དྲི་མ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་ལ། སོ་
Chinese
而且，包括全知荣龙的口诀和释论等著作，也像是诡辩的论理，如同驳斥的荆棘，看似无意义，却被贪嗔所激发。看到这些，那些出生于前译教法之下，自诩为智者的心胸狭隘之辈，像兔子听到一点动静就惊慌一样地反驳，对于前后之过失功德如何，不做丝毫的思辨，只是盲目地追随传言，把过失也看作功德，以模仿回声的岩石般的行为，自己抛弃了自己的教法和上师，还承担起让别人也抛弃的重任。有些人自己不了解自己宗派深奥的意义，也不向有学识的人请教，只是以自以为是的态度，像爱惜父亲的饭碗一样固执己见，愤怒而激动，焚烧自己和他人的善根，沉溺于怀疑的罗网之中。在这个时代，由于诸佛的事业没有阻碍，这位大士显现了无欺的金刚真谛，对于共同的文化和特别是甚深决定的经和续的释论，以及辩论的深奥要点，如实地证悟，愿其智慧的光芒迅速生起，并毫不费力地证悟深广的意义。像这样殊胜的著作，对于公正的、有智慧的、有福德的人们来说，除了它之外没有别的了，让他们对自己内心的信念显现出来，赞美和称颂之声随处可见。特别是，前译宁玛派的宗派，以确立自己独立的地位为誓言，以辩论的三种方式清净的深广教义，如经文的意义一样，没有丝毫的错谬，以甚深的理智如实地成立。因此，谁也无法驳倒的金刚藏的宗义，是全知荣龙等的思想的庄严，是普贤王如来的口诀，是殊胜菩萨的释论，无论赐予和给予何种深奥的口诀，这些都是极其殊胜和无与伦比的圆满之处。如此，这些善说的大论著，是亲眼见到法性真谛的圣者大菩萨的论著，因此，绝不可能有错误的污点。
English
Moreover, the instructions and commentaries, including the works of Omniscient Rongzom, also appear to be like sophistical reasoning, like thorns of refutation, seemingly meaningless, yet stirred up by attachment and aversion. Seeing these, those narrow-minded individuals born under the early translation teachings, who boast of being wise, refute like rabbits startled by a sound, without any consideration of the merits and faults of what came before and after, blindly following rumors, seeing faults as virtues, and with the behavior of echoing rocks, abandoning their own teachings and gurus, and taking on the responsibility of making others abandon them as well. Some do not understand the profound meaning of their own system, nor do they ask knowledgeable others for clarification, but with a self-righteous attitude, stubbornly clinging to their own views like cherishing their father's bowl, angry and agitated, burning the roots of virtue of themselves and others, and falling into the net of doubt. In this era, because the activities of the Buddhas are unimpeded, this great being manifests the infallible vajra truth, and truly realizes the common culture and especially the profound definitive meaning of the sutras and tantras, and the profound key points of debate. May the light of his wisdom quickly arise, and may he effortlessly realize the profound and vast meaning. Such an excellent work as this, for impartial, wise, and fortunate individuals, there is nothing else like it, let their faith in their own minds manifest, and praises and commendations are seen and heard everywhere. In particular, the Nyingma school of the early translation, with the vow to establish its own independent position, the profound and vast teachings purified by the three modes of debate, like the meaning of the scriptures, without the slightest error, are truly established by profound reason. Therefore, the vajra essence of the doctrine that cannot be refuted by anyone, is the adornment of the thought of Omniscient Rongzom and others, the oral instructions of Samantabhadra, the commentary of the supreme Bodhisattva, whatever profound instructions are bestowed and given, these are the most excellent and incomparable perfect places. Thus, these great treatises of good exposition are the treatises of the great holy Bodhisattvas who have directly seen the truth of reality, therefore, there is never any possibility of the stain of error.