Tibetan
གྱི་འཕེལ་འབྲིའི་རིགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་དེ་བཞིན་དབང་པོ་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡི་གྲངས་ངེས་ཉམས་པའམ་ཡང་ན་ཡུལ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལྡན་དུ་བཞག་པས་དབང་པོ་ལྔ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཡོན་ཏན་བཀོད་པའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་བ་འཛིན་པས་གཅིག་ཏུ་མི་ཐལ་ཞེ་ན། དབྱིབས་ནི་དབང་པོ་མིག་ལུས་གཉིས་ཀྱིས་གཟུང་གི་རྣ་སོགས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་གནོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡང་དབྱིབས་དུ་མ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །མེད་ན་གསེར་གྱི་རྣ་རྒྱན་དང་སྐྱོགས་ཀྱི་དབྱིབས་ཀྱང་ཡུལ་གཅིག་ ཡིན་པས་ན་ཞེས་སོ། །འདིའི་སྐབས་དབྱིབས་ཞེས་རིགས་སམ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བཀོད་པ་ཙམ་ལ་གོ་དགོས། དེ་ཡང་དབང་པོས་བཀོད་པ་ཙམ་མམ་དེའི་ཁྱད་པར་འཛིན་གཉིས་ཀ་ཁྱད་པར་བྱས་ནས་འཛིན་ན། ཡུལ་ཀུན་གཅིག་ཡིན་པས་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར། རྣམ་འགྱུར་ཐ་དད་པ་འཛིན་ན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་ནི་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ལ། རང་བཞིན་འཛིན་ན་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་འཛིན་པར་མི་འགྱུར། གཉིས་ཀ་འཛིན་ནའང་ཡིད་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར། སོ་སོར་འཛིན་ན་དོན་ལྔ་འཛིན་པའི་སྐབས་དེའི་ཚེ་དེའི་རང་བཞིན་སྙིང་སྟོབས་སོགས་འཛིན་པ་མ་ཡིན། དོན་དང་བདེ་སོགས་གཞན་མིན་ཞེ་ན་སྒྲ་སོགས་བདེ་སོགས་དེ་ཡི་འབྲས་བུའང་མིན་ཏེ་རང་རང་འབྲས་བུ་མི་རིགས་པའམ། གཞན་ཉིད་མིན་ན་སོ་སོར་བློས་གཟུང་བྱ་མིན་པས་དབང་ཡུལ་མིན་ནོ། །བསྡོམས་ནས་འཛིན་ན་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པའང་རྣམ་པར་མཚུངས་པར་དབང་པོ་གཅིག་གིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དུ་མར་འཛིན་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་གྱི། བྱེ་བྲག་ཕྱི་མ་ཁ་ཅིག་སྔ་མ་ལྟར་མི་འདོད་དེ་གཙོ་བོ་གཅིག་མི་འདོད་དོ། །རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་རེ་རེའི་ངོ་བོར་ཡང་ཐམས་ཅད་དག་ལ། གཙོ་བོ་དེར་རྡུལ་ཕྲན་སོ་ སོར་ཡོད་པས་གྲངས་མེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་ལོ་བདེ་སོགས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གམ་ཁྱད་པར་ལས། རྣམ་འགྱུར་རམ་འབྲས་བུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་མཚོན་ཅིང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དགོས་ནའང་། བདེ་སོགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་གསུམ་པོ་ནི་རང་བཞིན་དུ། གཅིག་ཉིད་དུ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་འགྲོ། ཅིས་ན་རིགས་བདེ་སོགས་མི་མཐུན་ལས་གྱུར་བ་ཡི། དངོས་པོ་དོན་གཅིག་ཏུ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་འདོད་པའང་མ་ཡིན་པས་སོ། །རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་གི་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་མི་འདོད་ན། དེས་ན་འབྲས་བུ་སྒྲ་སོགས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར། རྒྱུ་མཚན་སྒྲ་སོགས་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་སོ་སོའི་དུ་མ་སྟེ། འོན་ཀྱང་དབང་པོའི་ཡུལ་
Chinese
由于增长和减少的种类不可估量，同样，无有穷尽的诸根的数目必定会减少，或者如果安立为具有三种功德的境，那么五根也会变成一个。如果说因为执持功德排列的形状的差别而不至于变成一个，那么形状是眼根和身根所执持的，不是耳等三根的境，因此有妨害。此外，对于像声音一样的境，也会有多种形状的过失。如果没有，那么金耳环和勺子的形状也是一个境了。这里所说的形状，必须理解为仅仅是种类或者三种功德的排列。如果是诸根仅仅执持排列，或者执持它的差别，两者都加以区分来执持，那么一切境都是一个，因此会变成没有差别。如果执持不同的变化，那么就不会执持事物的主要自性。如果执持自性，那么就不会执持事物的差别。如果两者都执持，那么就会变成如意的分别。如果分别执持，那么在执持五种事物的时候，就不会执持它的自性、勇气等。如果说事物和乐等不是他者，那么声音等也不是乐等的果，因为各自的果不相似。如果不是他者，那么就不能被分别的智慧所执持，因此不是诸根的境。如果总合起来执持，那么各种境也会变得相同，会被一个根所执持。因为执持多种，所以数论师的后一部分人不像前一部分人那样认为，因为不认为有一个主。对于自性和变化的每一个体性，也都是一切。因为在那个主中，各个微尘都存在，所以会变成无数无尽。乐等是极度结合的差别或者特殊之处。如果说变化或者果，必须在声音等的体性中显现并成立，那么乐等的三个微尘，在自性上，又有什么理由变成一个呢？为什么不认为由种类、乐等不同而形成的，事物会极度结合成一个呢？如果不希望了解自性和变化的两种方式，那么果，声音等就会变成一个体性。原因是声音等事物的自性是各自的多种。然而，是诸根的境。
English
Since the types of increase and decrease are immeasurable, similarly, the number of senses without end will inevitably decrease, or if established as a realm with three qualities, then the five senses will also become one. If it is said that because of holding the difference in the arrangement of qualities, it will not become one, then the shape is held by the eye and body senses, and is not the realm of the ear and the other three, so there is harm. Furthermore, for a realm like sound, there will be the fault of having multiple shapes. If not, then the shape of a gold earring and a spoon are also one realm. Here, the shape must be understood as merely the arrangement of types or three qualities. If the senses only hold the arrangement, or hold its difference, and both are distinguished and held, then all realms are one, so it will become without difference. If different changes are held, then the main nature of things will not be held. If the nature is held, then the difference of things will not be held. If both are held, then it will become like a wish-fulfilling discrimination. If held separately, then when holding five things, its nature, courage, etc., will not be held. If it is said that things and pleasure, etc., are not other, then sound, etc., are also not the result of pleasure, etc., because their respective results are not similar. If it is not other, then it cannot be held by separate wisdom, so it is not the realm of the senses. If held together, then various realms will also become the same, and will be held by one sense. Because of holding many, the later part of the Samkhyas do not think like the former part, because they do not think there is one chief. For each nature and change, everything is also in its essence. Because each atom exists in that chief, it will become countless and endless. Pleasure, etc., are the difference or special feature of extreme combination. If it is said that change or result must appear and be established in the essence of sound, etc., then what reason is there for the three atoms of pleasure, etc., to become one in nature? Why is it not thought that things formed from different types, pleasure, etc., will extremely combine into one? If you do not want to understand the two ways of nature and change, then the result, sound, etc., will become one essence. The reason is that the nature of sound, etc., is the multiple of each. However, it is the realm of the senses.
Tibetan
ནི་དེ་ལས་གང་དམིགས་སྐྱེ་བའམ་རྣམ་འགྱུར་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་འགྱུར་རེ་རེའི་དངོས་པོ་ལ། ཡོན་ཏན་གསུམ་སོགས་འདོད་པ་འདིའི་གྲངས་ཅན་སྔ་མའི་ལུགས་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་མོད་ད་རུང་གཞི་སྐྱོན་བཅས་སོ། །ཡུལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་དེ། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཚང་མའི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀའི་ཁོངས་སུ་མི་འདུ་བས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གཅིག་པ་མིན་ན། རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མིན་པས་སོ། །སྐྱོན་དེ་མེད་དེ། རྣ་ སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། ཡིད་འཇུག་ནི་དོན་དང་དབང་པོའི་འཇུག་པ་གཉིས་ཀ་དྲན་པའོ་ཞེ་ན་ཞེས་གྲངས་ཅན་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་སོ། །ཡིད་འཇུག་དེ་དྲན་པ་མིན་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་སྔར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ཕྱིར། དུས་ཅིག་ཆར་དྲན་ཡུལ་དབང་འཇུག་དང་དྲན་པ་ཡིད་བློ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ཀྱང་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ཡིད་དེ་ནི་ཚད་མ་མིན་ནོ་དེས་ན་ཡིད་ལ་དྲན་པ་ཉམས་ཏེ་མེད་པའམ། གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཡིན་ནའང་ཡིད་དབང་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་མིན་པས་གཞན་མཐོང་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་མཐོང་གཞན་དྲན་འགལ་ལོ། །ཡིད་ནི་དྲན་པར་ལྷག་པར་ཏེ་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་དབང་པོའི་བཟུང་རྗེས་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། ཡིད་ཀྱིས་བཟུང་ནས་ནི་དབང་པོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་རང་གི་གཞུང་ལས་དེ་གཉིས་ཡ་མ་བྲལ་བར་བཤད་པ་བསལ་ཏེ་ཞེས་སོ། །ལྷག་པ་ཞེས་ཡིད་ལ་དྲན་པ་ཡོད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་མེད་པས་ན་ལྷག་པར་བརྗོད་ཟེར་ན་རང་གིས་རྣམ་བསལ་དབང་གཞན་དོན་མེད་འགྱུར་ཏེ་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་ཀུན་རྟོགས་པས་སོ། །དཔྱོ༷ད་པ་པ་རྣམས་ནི་དོན་ཡོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཕྲད་ནས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་བུའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བློ་དེ་མངོན་སུམ་མོ་ ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ། ཡོད་པ་ཞེས་པའི་བསལ་བྱ་མེད་པ་སྟེ་ཡང་དག་པར་ཕྲད་ན་ཡོད་པས་ཁྱབ་པས་སོ་མེད་པ་ལ་ཕྲད་པ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པར་ཕྲད་ཅེས་པ་ལས་དེ་རིག་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །གང་དང་ཕྲད་པར་དོགས་པའི་ལན་དུ་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་པ་ཞེས་བསྟེན་ཏོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་ཡོད་པ་ཙམ་དང་ཕྲད་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་མིན་དེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་བརྗོད་དེ་གྲུབ་ཟིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིར་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་རུང་ནི་བརྗོད་མི་དགོས་ལ་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ན་ཕྲད
Chinese
也就是說，從那裡產生任何特定的事物或者特殊的變化。因此，對於每一個變化的事物，主張具有三種屬性等等，這比早期數論派的觀點更為優越，但仍然存在根本性的缺陷。因為它並非僅僅作用於一個確定的對象，而是作用於多個對象。如果按照你的觀點，那麼所有這些都不是陳述，因為它們不屬於現量和比量的範疇。如果根識和對象不是一體的，那麼基於標誌的推論也不是。這個缺陷並不存在，因為對於耳等根識來說，它是現量。如果說意根的作用是憶念對象和根識的作用兩者，那麼數論派就承認這是現量作用的一個分支。意根的作用不是憶念，因為它的原因是以前沒有體驗過。如果同時產生憶念的對象、根識的作用以及憶念的意根和智慧，這也是不合理的。因此，意根不是量，因此意根的憶念會消失或不存在。如果它是憶念，那麼意根和根識不是同一個對象，因此會看到其他事物，如果是這樣，那麼看到其他事物和憶念其他事物是矛盾的。如果說意根比憶念更重要，因為它被稱為根識之後的憶念，那麼，根識所抓住的之後由意根抓住，意根抓住之後，根識就像之前一樣認知，這就否定了你自己的論典中說的兩者不可分割。如果說「更重要」是指意根有憶念而根識沒有，所以說是更重要，那麼你自己所說的區分根識和其他事物就變得沒有意義，因為意根可以理解所有的外在事物。那些分析者說，與真實存在的事物相遇並正確地相遇之後，所產生的士夫的根識的智慧是現量。 他們這樣說。對此，「存在」這個詞所排除的是不存在，因為如果與真實相遇，那麼必然是存在的，因為不存在的事物無法相遇。說「與真實相遇」是因為它是可知的。如果問與什麼相遇的答案是與存在相遇，那麼這被認為是根識的特殊屬性，而不是一般的事物都可以相遇，因為沒有理由這樣說，因為它已經成立了。因此，一般的事物可以相遇是不需要說的，如果作為根識的特殊屬性，那麼相遇。
English
That is, whatever specific thing or special change arises from that. Therefore, for each changing thing, claiming to have three qualities, etc., is superior to the earlier Samkhya school's view, but still has fundamental flaws. Because it does not only apply to one definite object, but applies to multiple objects. If according to your view, then all of these are not statements, because they do not belong to the category of direct perception and inference. If the root consciousness and the object are not one, then the inference based on the sign is also not. This flaw does not exist, because for the ear and other senses, it is direct perception. If the mind's function is to remember both the object and the function of the senses, then the Samkhya school admits that this is a branch of direct perception. The mind's function is not memory, because its cause is that it has not been experienced before. If the object of memory, the function of the senses, and the mind and wisdom of memory all occur simultaneously, this is also unreasonable. Therefore, the mind is not a valid cognition, so the mind's memory will disappear or not exist. If it is memory, then the mind and the senses are not the same object, so other things will be seen, and if so, then seeing other things and remembering other things is contradictory. If it is said that the mind is more important than memory, because it is called memory after the senses, then what the senses have grasped is then grasped by the mind, and after the mind has grasped it, the senses cognize it as before, which negates what your own scriptures say that the two are inseparable. If saying "more important" means that the mind has memory but the senses do not, so it is said to be more important, then your own distinction between the senses and other things becomes meaningless, because the mind can understand all external things. Those analysts say that the wisdom of the senses of a person that arises after encountering and correctly encountering a real thing is direct perception. They say so. To this, what is excluded by the word "exists" is non-existence, because if it encounters reality, then it must exist, because non-existent things cannot encounter. Saying "encountering reality" is because it is knowable. If the answer to the question of what it encounters is encountering existence, then this is considered a special attribute of the senses, and not that general things can encounter, because there is no reason to say so, because it has already been established. Therefore, it is not necessary to say that general things can encounter, and if it is made a special attribute of the senses, then encountering.