Tibetan
་རྟེན་དང་བྲལ་བས་སོ། །རྟེན་དང་བྲལ་བས་འཛིན་ན་དབང་པོ་བཀབ་པ་དང་ལོང་བས་ཀྱང་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །བདེ་སྡུག་སོགས་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་མིན་པའམ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ་དབང་དོན་མ་ཕྲད་ཅིང་། དེ་འཇལ་གྱི་དབང་པོ་གཞན་མེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་འཇལ་བརྟགས་ལ་ནི་མི་ལྟོས་པར་ཤེས་ལ། དེ་ལྟ་ན། དེའི་ཡུལ་གང་ལ་ཡུལ་ཅན་གང་སྟེ་མིག་སོགས་ནི་མིན་ནོ། །འམ་སྒྲས་དེ་གཞལ་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མའམ་མངོན་སུམ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེ་འཇལ་བྱེད་དབང་པོ་གཞན་ཞིག་ཡོད་ དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་འདོད་ན་ཡིད་དབང་པོ། གྲངས་ཅན་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དེ་ཡང་བཀག་པ་མེད་ཕྱིར་དོན་གྱིས་ཡོད་པར་ཐོབ་ཅེ་ན། དབང་པོ་གཞན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲ་སྨྲོས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཚད་འབྲས་ཐ་དད་དུ་བཞག་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། འབྲས་བུ་ངེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མངོན་སུམ་དོན་ལ་ཁོ་རང་ལས་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་མེད། མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཡང་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་ཚད་མ་ཁོ་རང་ཉིད་ལས། དོན་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་སྨྲ་བར་འགྱུར་ན་ནི། སྤྱི་སོགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་དང་རྟག་པ་སོགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་སྟེ། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ཙམ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཅན་བཟུང་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་པས་སོ་སྙམ་ན། ཁྱད་པར་ལ་དེར་ཤེས་པ་མིན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་བྱེད་ཤེས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་དེ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མིན་ནོ་གལ་ཏེ་བྱེད་ཤེས་དེ་ལ་ཚད་གཞལ་གཉིས་ཀར་འགྱུར་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཁྱད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ལའང་གཉིས་ཀར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱ་ཁོང་དུ་ཆུད་ཀྱང་སྔར་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་མ་རྟོགས་སོགས་ལོག་པ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་རྣམས་གཟས་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་དེའི་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལོག་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཡོད་ཀྱང་དེ་ལོག་པ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་གཞལ་བྱར་གྱུར་པ་ནི་དཔྱད་དུ་མི་བཟོད་དོ། །མེད་པ་ནི་སུའི་འབྲས་བུར་མི་རུང་ངོ་། །མ་རྟོགས་ལོག་རྟོགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་སྔར་ཡོད་ལོག་པ་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་མིན་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བས་སོ། །སྔར་ཡོད་པ་གསར་དུ་ལོག་ཀྱང་ལོག་པ་ནི་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ནི་བདག་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་དང་གསུམ་པོ་དོན་དུ་ཕྲད་པ་ལས་གང་གྲུབ་པ་དེ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡོད་པ་སོགས་སྤྱི༷་དང་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་དང་བུམ་སོགས་རྫས་དང་སྔོ་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་འགྲོ་སོགས་ལས་ལ་ལྟོས་ནས་འདིའོ་ཞེས་བཟུང་བ་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དབང་ཤེས་རྣམས་རང་ཡུལ་ལ་ལྟ་བའི་དོན་ཅན་ཙམ་ཡིན་ཕྱིར་རྟོག་པ་མིན་པས། ཁྱད་པར་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་ཅན་སྦྱར་བར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དུ་མས་གཟུང་བྱ་ནི་གཅིག་མིན་ཏེ་ཡིན་ན་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་ཀྱང་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་དུ་མས་གཟུང་བྱ་གཅིག་མིན་པར་མཐོང་ བའི་ཚེ་ན་དབང་པོ་དུ་མ་ལས་གཅིག་པུ་དེ་མཐོང་བ་མིན། མཐོང་ན་དབང་པོ་གཞན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་སྟེ་གཅིག་ཡུལ་གཅིག་གིས་མཐོང་བས་སོ། །དབང་པོས་ནི་རང་ཡུལ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་ཀྱང་འཛིན་ནུས་ཏེ་མིག་ཤེས་གཅིག་གིས་སྔོ་སེར་སོགས་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་སོ་སོ་ལའང་དབང་པོ་ཀུན་གྱིས་རང་ཡུལ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྫས་སོགས་བཞིན་ནོ། །རྫས་དང་གྲངས་དང་ལས་ལ་སོགས་ལ་འཛིན་པ་མིན་ཏེ་བུམ་པ་རྩུབ་མོའོ་སྙམ་དུ་མིག་གིས་སམ་མཐོང་ཟིན་བུམ་པ་མུན་ཁང་དུ་རེག་ཚེ་བུམ་པ་དཀར་པོ་སོགས་ཁྱད་གཞི་ཁྱད་ཆོས་སྦྱར་ཏེ་འཛིན་སྙམ་ན་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ལ། དྲི་དང་རེག་བྱ་སོགས་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་དུ་མེད་ཕྱིར་དབང་པོ་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་བྱ་བྱེད་ཀྱི་དོན་དེ་དག་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ། རྫས་ཡོན་སོགས་ཡུལ་དེ་དབང་ཡུལ་དུ་མཚུངས་པར་འདོད་ཅེ་ན། རྫས་རྟེན་གཞན་ལ་རྟེན་པར་མི་འདོད་པ་ལའང་རྟེན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྔོ་སོགས་རྫས་ལྡན་དུ་རྟོག་པས་སོ། །དབང་པོ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ངེས་ཤེ་ན་དབང་ཡུལ་དེ་ནི་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་པས་ཇི་སྟེ་ མི་ངེས། དབང་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ཡང་གཅིག་མིན་ན་ཅིས་མི་ངེས་ཞེས་སོ། །ཡང་དབང་པོ་ཐ་དད་ཅེས་པ་དེས་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་དད་ལས་སོགས་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་ཐ་དད་དུ་མར་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན། དབང་པོ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་བློ། ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ནི་ཚིག་དོན་དྲུག་སོགས་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན། གཞན་དུ་མདོག་དབྱིབས་གཡོ་སོགས་དང་རྫས་དག་པ་ཐ་དད་མེད་པར་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མི་འཐད་དེ་དེ་དག་ལ་བློ་ཐ་དད་མཐོང་བས་སོ། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་ཡིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་དོ། །ཡུལ་སྒྲ་ཡོན་ཏན་གསུམ་
Chinese
因为脱离了所依。因为脱离了所依而执持，则会成为遮盖了根门和盲人也能执持。苦乐等不是现量所能衡量，或者成为不能衡量，因为根与境没有相遇。并且没有其他衡量它的根。那也是，因为了解它不需要衡量和考察。如果那样，它的境是什么，有境是什么，眼等不是。或者用“或”字衡量它，则必须有它的有境量或者其他现量。或者如果需要有其他衡量它的根。 如果这样认为，那么数论等所说的意根，因为没有遮止，实际上就成立了。如果这样说，那么说各种根的词语就变得没有意义了。另外，将量和果分开安立是不合理的。因为果的决定在量的时候就存在，所以是决定的自性。除了它自己之外，现量对于境没有量的果。现量了知境，以及了知色等差别之量就是它自己。如果说了知其他差别境是果，那么，将共相等作为差别的知识是量，将常等作为差别的知识是果。仅仅执取差别就是执取能差别，执取有差别就是作为差别的基础。如果这样想，那么，差别在那里不是知识，因为它们两个是不同的境。能差别识那里没有证悟那个差别。如果能差别识变成量和所量两者，那是不行的，因为那样的话，所差别识也会变成两者。 即使通达了所知，先前相续中存在的未证悟等也会消失。现量等仅仅通过接触而产生，在那之前有什么未证悟需要消失呢？即使有，也仅仅是不消失，所以成为所量是不能忍受考察的。没有则不能成为谁的果。未证悟、颠倒证悟、怀疑等先前存在的消失不是对所有知识而言的，因为即使没有那些，也能见到量产生。先前存在的即使新消失，消失也仅仅是没有，所以不是果。胜论派认为，自我、根和意三者在境上相遇，从中产生什么呢？
English
Because it is separated from the support. If holding because it is separated from the support, then it would follow that even those with covered sense faculties and the blind could hold. Happiness, suffering, etc., are not measurable by direct perception, or it would follow that they are not measurable because the sense faculty and object do not meet. And there is no other sense faculty to measure it. That is also true, because it is known without relying on measuring and examining it. If that is the case, what is its object, and what is the subject, i.e., the eye, etc., is not. Or, if it is measured by the word "or," then there must be its subject, a valid cognition or another direct perception. Or, if another sense faculty is needed to measure it. If this is accepted, then the mind sense faculty, which is explained by the Samkhyas, etc., is also established in reality because there is no prohibition. If this is said, then the words speaking of various sense faculties would become meaningless. Furthermore, it is not reasonable to establish valid cognition and result as different. Because the determination of the result exists at the time of valid cognition, it is the nature of determination. Apart from itself, direct perception has no result of valid cognition for the object. The direct perception that knows the object, and the valid cognition that knows the distinctions of form, etc., is itself. If knowing other distinguished objects is said to be the result, then the knowledge that distinguishes universals, etc., is valid cognition, and the knowledge that distinguishes permanence, etc., is the result. Merely grasping the distinction is grasping the distinguisher, and grasping the distinguished is the basis for distinguishing. If one thinks this way, then the distinction is not knowledge there, because the two are different objects. The distinguishing consciousness does not have realization of that distinction. If the distinguishing consciousness becomes both valid cognition and what is to be measured, that is not possible, because then the consciousness to be distinguished would also become both. Even if the knowable is comprehended, the non-realization, etc., that existed in the previous continuum will be eliminated. Since direct perceptions arise merely by contact, what non-realization needs to be eliminated before that? Even if there is, it is merely non-elimination, so becoming what is to be measured is unbearable to examine. Non-existence cannot be the result of anyone. The elimination of non-realization, reversed realization, doubt, etc., that existed previously is not for all knowledge, because even without those, the arising of valid cognition is seen. Even if what existed previously is newly eliminated, elimination is merely non-existence, so it is not a result. The Vaisheshikas believe that the self, the sense faculty, and the mind, the three, meet in the object, from which what is accomplished?
Chinese
是其他的缘故。对于存在等总相和别相，以及瓶等事物、青色等功德、行走等业，依赖于这些而执取“这是什么”不能说是现量。因为诸根识仅仅是观察自境，不是分别念。所以，不能将这五种差别和具有差别的对境结合起来。多个根所取之境不是一个，如果是一个，那么色和声等也会变成一个。当多个根见到所取之境不是一个时，不是从多个根中只见到那一个。如果见到，那么其他的根就变得没有意义了，因为一个对境被一个根见到了。如果根是自境，那么也能执持不同的事物，就像一个眼识能执持青色、黄色等。对于各个色等，所有的根也会执持自境，就像事物等。不是执持事物、数量和业等，如果认为眼睛认为“瓶子是粗糙的”，或者在黑暗的房间里触摸已经见过的瓶子时，认为执持“瓶子是白色的”等差别基和差别法结合起来，那么对于其他根的对境，比如声音，气味和触觉等不在可测量的对境中，因此不是其他根的行境。如果认为差别和作用的意义与根的对境，事物和功德等对境与根的对境相同，那么不希望依赖其他事物的事物也会变成依赖，因为青色等被认为是具有事物的。如果用不同的根来证明不同是不确定的，那么根的对境被称为其他，所以没有过失。如果对境不同，为什么不确定呢？如果一个根的对境不是一个，为什么不确定呢？还有，所谓的根不同，并不是说要证明所有根的不同，或者所有根的众多不同。即使没有根的不同，因为心是不同的，如果认为词和意义等六个是不同的，那么在其他方面，颜色、形状、运动等和事物是清净的，没有不同是什么原因呢？因为见到对这些有不同的心，所以不合理。数论派认为，耳朵等五根被意加持后进入对境是现量。对境声音功德三者
English
It is because of other reasons. Regarding existence, etc., depending on the general and specific characteristics, and depending on things like pots, qualities like blue, and actions like walking, grasping "what is this" cannot be said to be direct perception. Because the sense consciousnesses are merely observing their own objects, they are not conceptual. Therefore, these five distinctions and the objects that possess distinctions should not be combined. The object to be grasped by multiple senses is not one; if it were one, then form and sound, etc., would also become one. When multiple senses see that the object to be grasped is not one, it is not that only one is seen from the multiple senses. If it were seen, then the other senses would become meaningless, because one object is seen by one sense. If the sense is its own object, then it can also grasp different things, just as one eye consciousness can grasp blue, yellow, etc. For each of the forms, etc., all the senses will also grasp their own objects, just like things, etc. It is not grasping things, numbers, and actions, etc. If the eye thinks, "The pot is rough," or when touching a pot that has already been seen in a dark room, if one thinks of grasping "the pot is white," etc., combining the base of distinction and the qualities of distinction, then for the objects of other senses, such as sound, smell and touch, etc., are not in the measurable objects, therefore they are not the objects of other senses. If it is thought that the meaning of distinction and action is the same as the object of the senses, and that the object of things and qualities, etc., is the same as the object of the senses, then things that do not want to depend on other things will also become dependent, because blue, etc., are considered to possess things. If proving difference by different senses is uncertain, then the object of the senses is called other, so there is no fault. If the objects are different, why is it uncertain? If the object of one sense is not one, why is it not certain? Also, the so-called different senses does not mean that one is trying to prove the difference of all senses, or the many differences of all senses. Even if there is no difference in the senses, because the mind is different, if one thinks that the six, such as words and meanings, are different, then in other aspects, what is the reason why color, shape, movement, etc., and things are pure and not different? Because different minds are seen for these, it is unreasonable. The Samkhyas consider that the five senses, such as the ears, are blessed by the mind and then enter the object as direct perception. The three objects of sound and quality