Tibetan
ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་ཤྲི་ཡེ། ཕུལ་བྱུང་མཁྱེན་རབ་རལ་གྲི་འབར་བའི་གཟིས། །འགྲོ་ཀུན་ཐེ་ཚོམ་དྲྭ་བ་གཅོད་མཛད་པ། །རྒྱལ་ཀུན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་འཇམ་པའི་དབྱངས། །སྙིང་དབུས་དད་པའི་པདྨོར་རྟག་རོལ་མཛོད། །འདིར་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་མཆོག་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་མཛད་པའི་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་གཞུང་ཉིད་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། ཐོག་མར་མཚན་སྨོས་པ་ནི།རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་ས་མུ་ཙྪ་ཡ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཞེས་པར་འགྱུར་ ལ་སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར་ན། པྲ་མཱ་ཎ་ཚད་མ། ས་མུ་ཙྪ་ཡ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ། ནཱ་མ་ཞེས་བྱ་བའི། པྲ་ཀ་ར་ཎ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་འཁོར་བཅས་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རང་གི་གཞུང་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཞེས་སོ། །འགྱུར་ཕྱག་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་ལོ་ཙཱ་བས་བཀོད་པའོ། །གཞུང་དོན་དངོས་ནི། མི་བསླུ་བའི་ཚད་མར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་གྱུར་པ་གང་ཞིག་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བར་བཞེད་པའི་ཕན་པར་བཞེད་པས། ཐབས་སྟོན་པ་གང་སྤངས་རྟོགས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་གནས་སུ་བདེ་བར་ གཤེགས་ཤིང་འགྲོ་ཀུན་གཏན་དུ་སྐྱོབ་པར་མཛད་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། རང་སྡེ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མ་ནོར་བར་གཏན་ལ་འདེབས་པའམ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རང་གི་གཞུང་སྔར་བཀོད་པ་རིགས་སྒོ་རིགས་བརྟག་དམིགས་བརྟག་སོགས་ཐོར་བུ་པ་ཀུན་ལས། དོན་གྱི་ཆ་བཏུས་ཏེ་སྣ་ཚོགས་འཐོར་ཐབས་སུ་ཡོད་པ་རྣམས་འདིར་གཞུང་རབ་བྱེད་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བའི། ཚད་མ་གཉིས་ཁོ་ནའོ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱིས་སྤྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ནི་ཚད་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཚད་མས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་གཞལ་བ་ན། ཡུལ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་དེ་དངོས་སུ་གཞལ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་དེའི་སྤྱི་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་གཞལ་དགོས་པས་གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་ཡོད་ལ་གཉིས་ལས་གཞན་མེད་དེ་ཡུལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པས་སོ། །ཁ་དོག་གི་སྤྱི་
Chinese
《量理宝库论》之注释《理路明鉴》 《量理宝库论》之注释《理路明鉴》 名为《量理宝库论》之注释《理路明鉴》之论著。 那摩咕噜曼殊师利耶。（藏文）顶礼上师妙吉祥！（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思） 殊胜智慧利剑光芒耀，断除众生一切怀疑网，诸佛智慧之身妙音尊，恒于心间信莲花中舞。 此处，将要讲解庄严赡洲之殊胜庄严，导师陈那所著之《量理宝库论》。首先，说明题名：印度语：Pramāṇasamuccayanāmaprakaraṇa。（梵文天城体，Pramāṇasamuccaya nāma prakaraṇa，梵文罗马拟音，量总集，名称，论，汉语字面意思）藏语：名为《量理宝库论》之论著。翻译时梵藏双语对照：Pramāṇa（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）量，Samuccaya（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）总集，Nāma（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）名为，Prakaraṇa（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）论。即以正确的知识及其相关内容为主题，汇集了量论自身所有论著的论著。 译文的署名是：顶礼佛！（藏文）这是译者所写。 正文内容是：对于不欺骗的量，从其作用的力量中产生，为了将一切众生从痛苦中解脱出来，而希望利益他们，从而示现方法，安乐逝于断证圆满之境地，并永久救护一切众生者，我顶礼他。为了毫不错误地确定或证实自宗佛教的正确量，从我先前撰写的各种零散的著作，如理门、理智考察、所缘考察等中，汇集其要义，将各种分散存在的内容，在此汇集成一部论著。其中，现量和比量这两种量。其原因在于，通过处所、时间、方式的混合与非混合，总相和自相这两个特征是这两种量的直接衡量对象。也就是说，当以量来衡量所涉对象之自相时，如果该对象是显现的，则直接衡量它；如果该对象是隐蔽的，则必须依赖于它的总相来衡量它。因此，存在两种衡量对象，且只有两种，因为对象被确定为显现和隐蔽两种。颜色的总相
English
A Commentary on the Compendium on Valid Cognition: A Luminary Illuminating the Path of Reasoning A Commentary on the Compendium on Valid Cognition: A Luminary Illuminating the Path of Reasoning This is the treatise called "A Commentary on the Compendium on Valid Cognition: A Luminary Illuminating the Path of Reasoning." Namo Guru Manjushriye. (Tibetan) Homage to the Guru Manjushri! (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) With the splendor of the excellent wisdom sword ablaze, cutting through the net of doubt for all beings, embodiment of wisdom of all the Buddhas, Gentle Voice, may you always dance in the lotus of faith in my heart. Here, I will explain the treatise "Compendium on Valid Cognition" composed by the glorious ornament of Jambudvipa, the teacher Dignāga. First, the title is mentioned: In Sanskrit: Pramāṇasamuccayanāmaprakaraṇa. (Sanskrit Devanagari, Pramāṇasamuccaya nāma prakaraṇa, Sanskrit Romanization, Compendium on Valid Cognition, Name, Treatise, Chinese literal meaning) In Tibetan: The Treatise Called "Compendium on Valid Cognition." In the translation, the Sanskrit and Tibetan are compared: Pramāṇa (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) Valid Cognition, Samuccaya (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) Compendium, Nāma (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) Called, Prakaraṇa (Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) Treatise. That is, the treatise that takes correct knowledge and its related content as its subject matter, and compiles all the treatises of the system of valid cognition itself. The colophon of the translation is: Homage to the Buddha! (Tibetan) This was written by the translator. The actual content of the treatise is: I pay homage to that which arises from the power of the non-deceptive valid cognition, who wishes to benefit all beings by liberating them from suffering, thus showing the method, peacefully gone to the state of perfect abandonment and realization, and who permanently protects all beings. In order to unerringly establish or prove the correct valid cognition of our own Buddhist school, from all the previously written scattered works, such as the Gate of Reasoning, Investigation of Reasoning, Investigation of Objects, etc., I will compile the essential points and gather the various scattered contents here into one treatise. Among these, there are only two valid cognitions: perception and inference. The reason for this is that the two characteristics of generality and particularity, through the mixture and non-mixture of place, time, and manner, are the direct objects of measurement for these two valid cognitions. That is to say, when valid cognition measures the self-characteristic of the object it engages with, if the object is manifest, it measures it directly; if the object is hidden, it must rely on its generality to measure it. Therefore, there are two objects of measurement, and only two, because objects are determined to be either manifest or hidden. The generality of color
Tibetan
དེ་ལ་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་རབ་སྦྱོར་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་མ། གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན་རང་མཚན་མིན་ལ། ཞེན་པ་མེད་པས་སྤྱིའང་མིན་ནོ། །འོ་ན་གསལ་བར་སྣང་བས་ཡུལ་ཕུང་གསུམ་པར་ ཐལ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་དུ་སྐྲར་གྲུབ་པ་ནི་མེད་པས་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཡིན་ལ། གསལ་སྣང་གི་ཤེས་པ་རང་མཚན་ནོ། །དེའི་སྤྱི་ཤར་བ་ནི་སྤྱི་མཚན་ནོ། །ཡང་བྱས་སོགས་རྟགས་ལས་སམ་ངེས་པས་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ནི་རང་སྤྱི་འདྲེས་པ་ཡིན་པས་དེ་འཇལ་གྱི་ཚད་མ་གཞན་དགོས་སམ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཅིག་ཚད་མ་དུ་མས་ཡང་ཡང་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཚད་མ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དཔེར་ན་དྲན་པ་དང་འདོད་སྡང་སོགས་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་ལ་དོན་རང་རང་གི་མིང་སྦྱོར་ནས་འཛིན་པ་དང་དོན་ལ་རིགས་དང་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་སྦྱོང་བ་བ་ལང་བ་ལང་གི་རིགས་དང་འདྲེས་པའམ་བ་ལང་དཀར་པོ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡི། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འབྲལ་བྱ་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་དང་། རྩིང་ཞིབ་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ལྟ་བུ་དེ་མིན་གྱི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་པར་འཛིན་པའམ། སྒྲ་དང་འདྲེར་རུང་བའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དོན་རང་རང་གི་མིང་དང་འདྲ་བ་དང་དོན་ལ་དོན་སྦྱར་ཏེ་རིགས་སོགས་འཛིན་པའི་འདྲེས་པ་དེ་མིན་ པར་དོན་སིལ་བུ་མ་འདྲེས་པ་ཆ་སོ་སོ་ནས་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་བྱར་རུང་བ་མིན་པའི་དབང་ཤེས་ཙམ་ནི་རྟོག་བྲལ་ལོ། །ཡུལ་དབང་གཉིས་ལས་དབང་པོ་ནི་ཤེས་པ་ལྔའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་དེ་ཡི་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དབང་པོས་བྱས་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ་རྔ་སྒྲ་དང་ས་མྱུག་བཞིན་ནོ། །དབང་ཤེས་དེར་རང་གི་གཟུང་དོན་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མས་བསྐྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་རང་ཡུལ་ལམ་རང་གི་དོན་ཚོགས་པའམ་བསགས་པ་སྤྱི༷་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཏེ་མ་ལྟོས་པ་རེ་རེས་མིན་ལ་ལྟོས་པའི་རགས་སྣང་གཅིག་ཀྱང་མིན་ནོ། །བྱས་མི་རྟག་སོགས་ལྡོག་པ་དུ་མའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་ནི། དབང་པོ་ལས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་མིན་ཀུན་ལས་ལོག་པའི་ཆའམ་ཆ་མེད་གཅིག་ལ་དུ་མ་མེད་པར་སྣང་བས་སོ།
Chinese
因此，为了普遍结合无常，比量是唯一的量。其他则不然。头发等事物在本质上并不存在，因此不是自相，而且没有执着，因此也不是共相。那么，如果因为显现而成为第三种境，那是因为外境中头发并不存在，所以是无的显现。显现的知识是自相。它的共相显现是共相。此外，从所作等标志或确定，认为颜色是无常，这是自相和共相的混合，因此需要其他的量来衡量吗？不是的，因为一个所量被多个量反复认识，也不是第三种量。如果是这样，量就会无穷无尽，例如记忆和贪嗔等不是第三种量一样。在事物上将事物自身的名称结合起来进行认识，以及在事物上结合种类、作用、功德等，例如牛与牛的种类混合，或者白牛等。与分别念分离的是现量。其中，离分别念且无错乱是现量之量的特征。其中，所要分离的分别念是什么呢？是自性的三种界的心和心所，以及粗细的思辨等，而不是将声音和意义混合起来认识，或者认识与声音相容的事物的知识。又是如何呢？不是事物自身与名称相似，也不是事物与事物结合而认识种类等的混合，而是事物分散而不混合，就像各个部分呈现出不同的形态一样，仅仅是显现，不能用言语来表达的根识仅仅是离分别念。在境和根两种中，根是五识的非共同因。五门的五识是通过根的名称来理解的，因此被称为根识，就像鼓声和地芽一样。根识需要由许多具有特殊性质的微尘来产生自己的所取境。知识自身是境，或者自身的事物是集合或积累，是共相的行境，不是不依赖的个体，也不是依赖的粗大显现。像所作和无常等具有多种相违的体性的法，例如声音。不可能像根那样认识到多种自性，因为在与非自身的一切相异的部分或无分的部分中，显现为一个没有多个。
English
Therefore, inference is the only valid cognition for universally combining impermanence. Others are not. Hair and other things do not exist in essence, so they are not self-characteristics, and because there is no attachment, they are not universals either. So, if it is inferred that it is the third object because of its clear appearance, it is because hair does not exist externally, so it is the clear appearance of non-existence. The knowledge of clear appearance is a self-characteristic. The appearance of its universal is a universal characteristic. Furthermore, from signs such as being made or from certainty, the perception that color is impermanent is a mixture of self and universal characteristics, so is another valid cognition needed to measure it? No, because a single object of measurement is repeatedly known by multiple valid cognitions, it is not the third valid cognition either. If it were, valid cognitions would be endless, just as memory and desire, hatred, etc., are not the third valid cognition. To recognize things by combining their own names with the things themselves, and to combine categories, functions, qualities, etc., with things, such as mixing a cow with the category of cow, or a white cow, etc. That which is separated from conceptual thought is direct perception. Among them, being free from conceptual thought and not mistaken is the characteristic of valid direct perception. Among them, what is the conceptual thought to be separated? It is the mind and mental factors of the three realms of self-nature, and coarse and subtle speculation, etc., but not the knowledge that mixes sound and meaning, or the knowledge that perceives things that are compatible with sound. How is it? It is not that things themselves are similar to names, nor is it the mixture of things combined with things to recognize categories, etc., but that things are scattered and not mixed, just as each part presents a different appearance, the sense consciousness that is merely an appearance and cannot be expressed in words is merely free from conceptual thought. Of the two, object and sense faculty, the sense faculty is the non-common cause of the five consciousnesses. The five consciousnesses of the five doors are understood through the name of the sense faculty, so they are called sense consciousnesses, just like the sound of a drum and a sprout from the ground. The sense consciousness needs to be generated by many subtle particles with special properties as its own object of apprehension. Knowledge itself is the object, or the collection or accumulation of its own objects, is the object of the universal, not an independent individual, nor a dependent coarse appearance. Like things that are made and impermanent, etc., which have the nature of many contradictions, such as sound. It is impossible to recognize multiple self-natures like the sense faculty, because in the part that is different from all that is not itself, or in the indivisible part, it appears as one without many.