Tibetan
།དེས་ན་དབང་ཤེས་སོ་སོ་རང་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག་སྒྲ་རྟོག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱིས། བསྟན་པར་བྱ་ནུས་པ་མིན་པ་ཡི་ངོ་བོ་དེ་ནི་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་རང་མཚན་ནོ། །ཡིད་ཀྱང་རྟོག་མེད་དེ་ཕྱི་དོན་རང་མཚན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་གཞི་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ། རང་རིག་དབང་པོ་ལ་མ་བརྟེན་པའང་ཤེས་པ་ རང་མཚན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བླ་མ་བདག་མེད་པའི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའི་བློས་སངས་རྒྱས་དེས་བསྟན་པར་གྱུར་པའི་བདེན་བཞིའི་དོན་སྒྲ་སྤྱི་དང་དོན་སྤྱིའི་རྟོག་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །རྣམས་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཟུགས་འདས་པའི་ཟད་ཟིལ་གནོན་གཉིས་ཀའི་ཚད་མེད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས། རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་གང་ཇི་སྙེད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་རབ་ཅེས་བྱའོ། །མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་པ་གཞལ་བས་དེའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པའོ། །དེས་མཚོན་ཏེ་མི་བསླུ་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཆགས་སོགས་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་རྟོག་པའང་དེར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་རྟོག་པའང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །རྟོག་བྱའི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་རྟོག་མེད་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དེར་སྒྲ་དང་འདྲེས་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཛིན་ལྟ་བུའི་ འཁྲུལ་ཤེས་དང་། བུམ་པའི་རྡུལ་བརྒྱད་ཚོགས་པ་ལ་བརྡ་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་སོགས་བརྡ་རྟེན་ཅན་ཀུན་རྫོབ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་། འདིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་འཛིན་སྟོན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོག་པ་ནི་རྟེན་ཅན་བློ་སྟེ་རྗེས་དཔག་དངོས་སོ། །འདས་དོན་དྲན་པ་དང་། མ་འོངས་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅེས་བྱ་བ་འཁྲུལ་ཤེས་དྲུག་པོ་ནི་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའོ། །དེ་སྨྲོས་པ་ཡང་དང་པོ་གཉིས་དབང་པོ་དང་ཉེར་འཇུག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་ཤེས་སུ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེ་ཡི་མཐུན་དཔེར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཞི་སྨྲོས་སོ། །བཞི་པོ་རྟགས་ལ་ལྟོས་མི་ལྟོས་ཀྱི་དབང་དུ
Chinese
因此，各自的根识所能认识的事物，其本质无法用声音概念的术语来表达，那就是成为根的境的自相。然而，意识是无分别的，因为它缘于外境的自相，并且像贪、嗔、乐等现象是存在的。不依赖于根的自证识也是一种无分别的、执持自相的识。在具有三摩地瑜伽士的所有行为中，最重要的是，通过进入无我状态的智慧，仅仅看到佛陀所教导的四圣谛的含义，而不与声音的共相和意义的共相的概念相混淆，这就是瑜伽现量。其中，瑜伽是指一心专注的禅修。所谓的“等”，是指世间的禅定，超越了色界的灭尽定和无量等。正如《圣母经》中所说：“在所有瑜伽士的行为中，般若波罗蜜多的瑜伽是最殊胜的，是最卓越的，是无与伦比的。”因此，通过衡量事物的终极状态，没有什么能超越它。这象征着所有不欺骗的事物。如果贪等是自证现量，那么概念也会变成那样吗？答案是肯定的，因为概念也被认为是其自身本质的自证现量。相对于概念的对象而言，它不是无分别的，因为它与声音混合在一起而对该对象进行概念化。例如，像将海市蜃楼视为水一样的错觉，以及将花瓶的八个微尘聚集在一起，依靠符号而认为它是花瓶等等，所有这些依赖于符号的世俗执着的知识，以及通过它来推断的，执持作为推理依据的符号，从而理解推理，以及从推理中产生的概念，即依赖性的心，也就是真实的推理。对过去事物的记忆和对未来事物的期望，这六种错觉都像是概念的显现。之所以提到这些，是因为前两种依赖于根和随根，是为了消除理学家们将它们误认为是根识的错误。为了与此类似，提到了四种具有隐蔽含义的知识。这四种知识是根据是否依赖于推理依据而划分的。
English
Therefore, whatever is to be cognized by each of the sense consciousnesses individually, that whose nature cannot be expressed by the terminology of sound and concept, that is the self-characterized object that has become the sphere of the senses. However, mind is non-conceptual because it focuses on the self-characterized external object, and phenomena such as attachment, hatred, and happiness are present. Self-awareness that does not rely on the senses is also a consciousness that is a non-conceptual apprehender of self-characteristics. Among all the activities of a yogi who possesses samadhi, the most important is that, through the wisdom that has entered into the state of selflessness, merely seeing the meaning of the Four Noble Truths as taught by the Buddha, without mixing with the concepts of sound universals and meaning universals, is yogic direct perception. There, yoga is single-pointed meditation. The term "etc." refers to worldly samadhis, exceeding the immeasurable of both the cessation of form and suppression. As it is said in the Mother of the Buddhas, "Among all the activities of yogis, the yoga of the Perfection of Wisdom is the most excellent, the most supreme, the unsurpassed." Thus, by measuring the ultimate state of affairs, there is nothing beyond it. This symbolizes all that is non-deceptive. If attachment and so forth are self-aware direct perception, then would concepts also become that? Yes, it is so, because concepts are also considered to be self-aware direct perception in their own nature. Relative to the object of conception, it is not non-conceptual, because it conceptualizes that object by mixing with sound. For example, illusions such as perceiving water in a mirage, and the knowledge that aggregates the eight particles of a vase, relying on symbols to think it is a vase, etc., all these knowledges that apprehend conventional truths dependent on symbols, and the apprehension of the sign that demonstrates what is to be inferred by this, and the concept that arises from inference, which is the dependent mind, that is actual inference. Memory of past events and the desire for future events, these six illusions are like appearances of conceptual direct perception. The reason for mentioning these is that the first two rely on the senses and the mental faculty, in order to eliminate the error of logicians mistaking them for sense consciousnesses. As an analogy to that, the four knowledges with hidden meanings are mentioned. These four are divided according to whether or not they rely on a sign of reasoning.
Tibetan
འོ། །ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རྟེན་དབང་པོ་བསླད་པའི་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ནི་དཔེར་ན་རབ་རིབ་བཅས་པའི་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚད་མ་དེས་འདི་ལྟར་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་གཞལ་བྱ་རྟོ༷གས་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་དེའི་ཆ་ནས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྟོགས་བྱེད་དམ་འཇལ་བྱེད་དེ་ལ། བྱེད་པའི་ཆ་ནས་དོན་འདྲ་བ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་སྟེ། སྐབས་སུ་ཚད་འབྲས་སུ་རུང་སྟེ་རང་གི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་པོ་ ཙམ་ལས་ལོགས་སུ་བྱ་བ་གཞན་དུ་མེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བྱ་བ་མེད་པ་དབང་པོ་དང་ཕྲད་པ་སོགས་ཚད་མ་མིན་ཏེ་བྱ་བ་ལ་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་འབྲས་ཐ་དད་པ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་ཅེས་སོ། །དེའང་སྒྲས་བསྟན་ནམ་སྙམ། ཡང་ན་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་མྱོང་བ་རང་རིག་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་དོན་ཁས་ལེན་ན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་དགོས་པའི་འཐད་པ་ནི་བློ་རྣམ་མེད་དུ་མི་རུང་ལ་རྣམ་བཅས་ཡིན་དགོས་པའི་གནད་དོ། །གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་མྱོང་བ་རང་རིག་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས་ཀྱི་གཞན་དུ་ངེས་མི་སྲིད་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུན་རང་རིག་གིས་དོན་ངེས་པའང་འདི་ལྟར་འདོད་མི་འདོད་མྱོང་བ་དེས་དོན་རིག་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀས་མ་མྱོང་ན་ནི་དོན་མྱོང་བར་གཏན་མི་སྲིད་ལ་དོན་རྗེན་པ་མྱོང་ན་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཡུལ་སྔོ་སོགས་ཀྱི་སྣང་བའམ་རྣམ་པ་གཟུང་རྣམ་ཉིད་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་འདིའི། ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་སྔོ་འཛིན་དེ་ཡིས་དེ་འཇལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཚད་འབྲས་ཡུལ་ཐ་དད་མིན་ཏེ་དོན་གཟུང་བར་སྣང་ཡང་རང་མྱོང་བ་ལས་མ་འདས་པས་སོ། །སྨྲས་པ། གང་ཚེ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་དེ་གཞལ་བྱ་དང་། ཚད་མ་དང་ནི་དེའི་ འབྲས་བུ། ༢ འཛིན་དང་ ༣ སྣང་བ་དེ་རྣམ་པ་རིག་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། དེ་གསུམ་ནི་དོན་དུ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་པས་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་གཞན་དུ་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཅེས་སོ། །ཤེས་པ་གཅིག་གི་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་བཞག་གི་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་ཏེ་དེ་གསུམ་དོན་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བློ་བདག་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅེས་སོ། །དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། ཡུལ་སྔོ་སོགས་ཤེས་པ་གཟུང་རྣམ་དང་གཟུང་རྣམ་དེ་ཤེས་པའི། འཛིན་རྣམ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་པས་བློ་ཡི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ལ། དང་པོ་བློ་ཡི་ཚུལ་གཉིས་མྱོང་བས་སྒྲུབ་པ་ལ། ཡུལ་ཡོད་པ་ཡུལ་འདོད་
Chinese
哦！内外之错乱，乃是所依之根识被扰乱的显现，比如有眼翳者的所见等等。正量以此，为了了知具有了知义之所量，从义的作用方面来说，本身就是果，而对于能知或能量者，从能作方面来说，对于同义词就安立为正量，有时也可以是量果，因为对于了知自己的所量来说，除了能作者之外，也不是没有其他的义。或者没有作用，与根识相遇等等不是正量，因为与作用之间有间隔的缘故。因此，量果是他体永远不可能存在。这也是文字所表达的含义吧。或者如果善加观察，体验自证就是果，即使承认义，也必须是自证是果的理路，关键在于心识不能是无相，而必须是有相。以所取相和能取相来体验的自证，从它的本体来说，不可能确定为与义不同的其他。它的相续，以自证来确定义，也是这样，无论愿意与否，都安立为通过体验来认知义。如果两者都没有体验，那么就根本不可能体验义，如果体验赤裸裸的义，那么就会导致义成为多种多样的。即使那样，外境蓝色等的显现或相，就是所取相，那是外面的蓝色等此处的。有境是正量，因为能取蓝色者以此来衡量它。即使那样，量果与境不是他体，因为虽然显现为能取义，但并没有超出自己的体验。说道：何时显现为所取相，那就是所量，以及正量和它的 果。二是能取，三是显现，那是相识，因为那个缘故。那三者实际上是同一个智慧的自性，因为无有差别，所以不要做成他体，不要做成其他的，而要认为是一体。对于一个智慧的所取、能取、自证三者，安立为量、果、所量三者，不要把量、果、所量三者做成他体，因为那三者在意义上没有差别，也就是智慧的自性没有差别。为了成立那个，境蓝色等是智慧的所取相，所取相是智慧的。因为有能取相的差别，所以成立为有二种智慧的方式，首先为了以体验来成立二种智慧的方式，境是存在的，境是想要的。
English
Oh! The confusion of inner and outer is the manifestation of the afflicted support faculty of sense, like the vision of those with cataracts, etc. The valid cognition, in order to understand the object to be measured with the activity of understanding the meaning, from the aspect of the activity itself, is the result, and for the knower or measurer, from the aspect of the agent, it is named as valid cognition for synonyms. Sometimes it can be the result of measurement, because for understanding its own object to be measured, it is not without other meanings besides the agent. Or the absence of activity, encountering the senses, etc., is not valid cognition, because there is an interval with the activity. Therefore, it is said that the difference between measure and result can never exist. I wonder if that is what the words mean. Or if one examines well, experiencing self-awareness is the result, even if one admits the meaning, the reason why self-awareness must be the result is that the mind cannot be without aspects, but must be with aspects. The self-awareness experienced by the apprehended aspect and the apprehender aspect, from its essence, cannot be determined to be other than the determination of meaning. Its continuum, the determination of meaning by self-awareness, is also like this, whether one wants it or not, it is established that the meaning is known through experience. If neither of the two has experience, then it is impossible to experience the meaning at all, and if one experiences the naked meaning, then it will lead to the meaning becoming diverse. Even so, the appearance or aspect of the object blue, etc., is the apprehended aspect, which is the blue, etc., outside here. The object-possessor is valid cognition, because the apprehender of blue measures it with it. Even so, the measure-result and the object are not different entities, because although it appears to apprehend the meaning, it does not go beyond one's own experience. It is said: When the appearance is the apprehended aspect, that is the object to be measured, and the valid cognition and its result. 2. The apprehender and 3. The appearance, that is the aspect consciousness, because of that reason. The three are actually the nature of one wisdom, because they are inseparable, so do not make them different entities, do not make them other, but think of them as one. For the three aspects of one wisdom, the apprehended, the apprehender, and the self-awareness, establish the three measures, results, and objects to be measured. Do not make the three measures, results, and objects to be measured different entities, because the three are inseparable in meaning, that is, the nature of wisdom is inseparable. To establish that, the object blue, etc., is the apprehended aspect of wisdom, and the apprehended aspect is of wisdom. Because there is a difference in the apprehender aspect, it is established that there are two ways of wisdom. First, to establish the two ways of wisdom through experience, the object exists, the object is desired.