Tibetan
ལ། རོ་རྣམས་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པའི་སྤྱི་གསལ་ཡོད་ཅེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཁོ་ནས་སྤྱི་གསལ་མི་བཙལ་ཏེ་དེས་མི་རྙེད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ཐ་མི་དད་ཡོད་པས་མིན་ན་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པར་འདྲ་བ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྒྲ་སྔོན་པོ་ལ་འཇུག་གི་རོ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ཅིས་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྐྱོན་དེ་གཟུགས་ཉིད་དེ་སྤྱི་ལའང་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། རོ་དང་སྔོན་པོ་ཐ་དད་པར་འདྲ་བ་ལ་སྤྱི་ཐ་མི་དད་དེ་གཅིག་ཡོད་ཅིང་གཅིག་ལ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅིས་ཡིན་ཞེས་བརྟགས་རིགས་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ་སྔོ་སོགས་ལ་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཉིད་ལས་སམ་བྱ་བར་གནས་པ་ཡོད་པས་སྒྲ་འཇུག་ལ་རོ་སོགས་ལ་དེ་མེད་པས་ཤེ་ན། རྫས་གྲངས་ཚད་རྣམ་འབྱེད་གཞན་ཉིད་གཞན་མིན་ལ་སོགས་པར་ཡང་གཟུགས་སྒྲ་འཇུག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་རྣམས་མིག་གིས་གཟུང་བྱར་ཁས་བླངས་པས་སོ། །དཀར་མིན་སྔོན་པོ་དང་སེར་དམར་སོགས་ལ་ཁྱད་མེད་པར་གཟུགས་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་གོ་བར་འགྱུར། གཞན་སེལ་མིན་ན་རྗེས་འགྲོ་འབའ་ཞིག་ལས་བྱེ་བྲག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་ འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་སེལ་བས་མིན་པར་སྒྲ་འཇུག་པ་ལ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཞིག་གིས་ཡིན་ན། དངོས་པོ་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་ཡོད་པ་ན་གོ་སྲིད་དེ། མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་ཚད་ཐམས་ཅད་གཟུགས་གཅིག་གི་སྒྲས་ཁྱད་མེད་དུ་གོ་བ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་སེལ་བ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་དེ་མིན་བསལ་བ་ཙམ་སྟེ། སྒྲ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ནོ། །དཀར་མིན་ཆེས་དཀར་མིན་སོགས་ཁྱད་མེད་དེ་སྤྱི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་འདྲེས་པས་སོ་ཟེར། སྤྱི་སྒྲས་བྱེ་བྲག་གོ་བའང་སྐབས་དང་ཤུགས་ལས་གཞན་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་གལ་ཆེ། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱང་ལྡོག་པ་འབའ་ཞིག་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། རྗེས་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དོན་གྱིས་ཚང་ཡང་སྒྲས་དངོས་སུ་སོ་སོར་སྟོན་པ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་བསལ་སྟོབས་ཀྱིས་རྗེས་འགྲོ་དང་དངོས་པོ་ཤིང་ཞེས་པས་དེ་མིན་ཆོད་པ་སྟེ། སྒྲ་གཉིས་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་འདྲ་བས་སམ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་བརྗོད་ཀྱང་གསལ་བ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་ཆ་མེད་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་མིན་ཟེར་དཔྱད། སྒྲས་རྗེས་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་དོན་ གྱིས་ཚང་ངོ་། །ཡང་ཁྱོད་སེལ་བར་འདོད་པ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའམ་གཞན་མེད་པ་དང་འདྲེས་ན། ཐམས་ཅད་མེད་པ་ལས་གྱུར་པའི་ཐམས་
Chinese
问：如果存在一种普遍的显现，能够将各种味道区分开来，那么词语的真实性在于，仅仅遵循世俗的说法，而不去寻求普遍的显现，因为那样是找不到的。如果不是因为普遍性与个别性不相异，那么在非常不同的事物中，为什么“形状”这个词可以用于蓝色，而不能用于味道呢？如果是这样，那么这个缺陷也同样适用于形状本身和普遍性。就像味道和蓝色在不同之处相似一样，为什么普遍性与个别性不相异，一个有而另一个没有的原因是什么呢？这是需要通过推理来考察的。回答说：有原因的，因为蓝色等可以通过眼睛来感知，或者存在于行为中，所以可以使用“形状”这个词，而味道等则没有这些。如果是这样，那么物质、数量、衡量、区分、相同、不同等等，也都会变成可以使用“形状”这个词的范畴，因为它们也被认为是可以通过眼睛感知的。没有白色的蓝色和黄色红色等，仅仅通过“形状”这个词就可以理解，没有任何区别。如果不是排除其他，那么仅仅通过随同就可以成就所有的个别意义。 总而言之，如果不是通过排除，而是因为事物的某种原因才使用某个词语，那么只要存在随同这个事物，就可以理解。也就是说，所有可以通过眼睛感知的事物，都可以用同一个“形状”这个词来理解，没有任何区别，因为存在使用这个词语的原因。因此，排除仅仅是说话者想要排除的，而不是其他。词语并不是事物的理由。没有白色的最白色等没有区别，因为它们与一个没有部分的普遍性混合在一起。通过普遍词语理解个别，也是因为场合和力量而排除其他。这很重要。那么，你也会陷入仅仅是反面的境地吗？回答说：虽然随同和反面的周遍在意义上是完整的，但我们并不想用词语来明确地分别表示它们。通过排除其他，随同和事物，比如“树”这个词，就可以排除其他。这与“不做两个词”的意思相同，或者即使说的是其他事物，也不要明确地说出遍及所有显现的无分普遍性，需要考察。虽然词语没有明确地说出随同和反面的周遍，但在意义上是完整的。还有，按照你所认为的排除，如果所有事物都排除或者与不存在的事物混合，那么所有事物都会变成从不存在中产生的所有
English
Question: If there is a universal manifestation that can distinguish various tastes, then the truth of words lies in merely following worldly sayings, without seeking a universal manifestation, because it cannot be found that way. If it were not because universality and particularity are not different, then in very different things, why can the word "shape" be used for blue but not for taste? If that is the case, then that defect also applies to shape itself and universality. Just as taste and blue are similar in their differences, why is it that universality and particularity are not different, and one has it while the other does not? This needs to be examined through reasoning. Answer: There is a reason, because blue and so on can be perceived by the eyes, or exist in action, so the word "shape" can be used, while taste and so on do not have these. If that is the case, then substance, quantity, measurement, distinction, same, different, etc., will also become categories that can use the word "shape," because they are also considered to be perceptible by the eyes. Blue that is not white and yellow-red, etc., can be understood merely by the word "shape" without any difference. If it is not excluding others, then all individual meanings can be accomplished merely by following along. In short, if a word is used not through exclusion but because of some reason of the thing, then it can be understood as long as there is following along with that thing. That is, all things that can be perceived by the eyes can be understood by the same word "shape" without any difference, because there is a reason to use that word. Therefore, exclusion is merely what the speaker wants to exclude, not others. Words are not the reason for things. The whitest that is not white, etc., has no difference, because they are mixed with a partless universality. Understanding the individual through universal words is also because of the occasion and power of excluding others. This is important. Then, will you also fall into the realm of merely being the opposite? Answer: Although the pervasiveness of following along and the opposite are complete in meaning, we do not want to explicitly express them separately with words. By excluding others, following along and things, such as the word "tree," can exclude others. This is the same as the meaning of "not making two words," or even if other things are said, do not explicitly say the indivisible universality that pervades all manifestations, which needs to be examined. Although the words do not explicitly express the pervasiveness of following along and the opposite, they are complete in meaning. Also, according to your view of exclusion, if all things exclude or mix with non-existent things, then all things will become all that arises from non-existence.
Tibetan
ཅད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངེད་ཀྱི་ཡོད་པའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ནི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་འདྲའོ་ཞེས། སེལ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་དེ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས་གཞན་སེལ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་དང་འདྲེས་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱི་ཁས་བླངས་ཟེར་ན། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིའང་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའང་མེད་པ་གང་རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་དང་འདྲེས་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པའི་རང་བཞིན་རྟག་ཡོད་པ་ཞེས་པ་ལོགས་སུ་ཡོད་ཚུལ་ཇི་འདྲ། ཞེས་སོ། །ཁྱོད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཞན་མེད་པའམ་སེལ་བ་དང་འབྲེལ་ཞེས་སྨྲས་ན་དངོས་ཀུན་མེད་པ་དང་དོན་གཅིག་གང་ཞིག་ཁས་ལེན་དུ་ཐལ་ཞེས་པ་དེར་འགྲོ་ན། འོ་ན་ཡོད་ཅེས་པ་དེ་དངོས་པོ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ་ལས་ཡིན་ཞེས་ཅི་ཞིག་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་དེ་སྐད་སྦྱོར་བ་ཡང་། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱུར་བར་གཉིས་ཀའི་ཡིན་པར་འདོད་པ་ན་རྟ་བ་ལང་གཉིས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ངོས་ནས་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ངོས་ནས་གཅིག་པར་འདོད་པའོ། ། དེ་ལ་གཅིག་ཡིན་ན་ཐ་དད་བློ་འགལ་ཐ་དད་བློ་སྐྱེ་ན་གཅིག་ཡིན་པར་འགལ། ཞེས་སོ། །འཇིམ་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་རྣམ་འགྱུར་ཐ་དད་ལས་ཁམ་ཕོར་དང་རྫ་བུམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་རང་བཞིན་གཅིག་ལའང་རྣམ་འགྱུར་ཐ་དད་བློར་འདོད་ན། སྔར་མེད་དང་ཕན་ཚུན་མེད་པའི་ཐ་དད་ལས་ངོ་བོ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མིན་ན་ཡང་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ཅི་སྟེ་དགག་སྟེ་དགག་མི་རིགས་ནའང་ཁྱོད་ད་དུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་འཁྲུལ་ཞེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པ་མི་རིགས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་ལས། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག། སྣང་བའི་ལམ་དུ་གང་མ་གྱུར་པ་དོན་དམ་པའོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ལམ་དུ་གང་གྱུར་པ་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་ཉིད་ནི་མིན་ཞེས་བཤད་པས་སོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་མིན་ཏེ་སྣང་ལམ་དུ་གྱུར་མ་གྱུར་དང་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ནའང་གཉིས་སྣང་ངོ་བོས་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་གཉིས་སུ་འདོད་པས་དེ་གཉིས་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་མེད་ལ་གཙོ་བོ་ཡོད་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཟེར་ན། གཙོ་བོ་བདེན་པས་རྣམ་འགྱུར་ཡང་བདེན། རྣམ་འགྱུར་རྫུན་པས་གཙོ་བོའང་རྫུན། ཐ་དད་ན་རང་ བཞིན་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་དཔེར་ན་ཐ་དད་པའི་ཤིང་གསལ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ཐ་དད་མིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ནི། དཔེར་ན་ནག་པོ་སོགས་མཐོང་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པས་བ་ལ
Chinese
完全不存在了。我们所拥有的主要一点就像是自然而然地希望那样。排除是指互相之间不存在，这是排除一切不存在的差别，因此排除其他一切都与不存在相混合，如果你这样承认。那么，你所说的通过与众多事物相关联来证明存在，也是不存在的，因为它与众多自身的差别相混合。存在的自性是常有的，这如何能说是单独存在的呢？你如果说一切事物都与无他者或者排除相关联，那么一切事物都与不存在意义相同，这将被迫承认。那么，所谓的存在，是因为与众多事物的自性相关联，那么有什么理由要这样说呢？有和无的认识如果不变成不同的，而是认为两者都是，那么就像马和牛，从形态变化的角度来说，互相之间不存在，但从自性的角度来说，是相同的。 对此，如果是一，那么与不同的认知相违背，如果产生不同的认知，那么与是一相违背。就像泥土的自性相同，但形态变化不同，从而产生了土碗和陶罐等等。如果认为自性相同，但形态变化在认知上是不同的，那么，即使先前不存在和互相不存在的差别并没有导致本体变成其他，为什么要否定不同的认知呢？即使不应该否定，但你仍然认为是同一，这是错误的。这两者不应该是不相同的，因为在你的论典中说：功德诸法的自性殊胜，未成为显现之道的，是胜义谛。像这样，凡是成为显现之道的，都是世俗谛，就像幻术一样，非常空虚，而不是胜义谛。这两者不是一，因为有是否成为显现之道以及世俗谛和胜义谛的差别。即使如此，仍然认为二取显现是本体上真实成立的二，因此这两者是相违背的。如果说没有形态变化，而主要的存在是排除了同一性的差别，那么，主要的是真实的，所以形态变化也是真实的。形态变化是虚假的，所以主要的也是虚假的。如果不同，那么自性存在就会丧失。又比如，不同的树木清晰地存在着，但对其产生不是不同的认知是，比如执着于所见到的黑色等为一，就像...
English
It becomes completely non-existent. The main thing we have is like naturally wanting it to be. Exclusion means that there is no mutual existence, which is a distinction of excluding all non-existence, so all other exclusions are mixed with non-existence, if you admit that. Then, what you say about proving existence by being associated with many things is also non-existent, because it is mixed with many of its own distinctions. The nature of existence is constant, how can it be said to exist separately? If you say that all things are related to non-other or exclusion, then all things are the same as non-existence, which will be forced to admit. Then, the so-called existence is because it is related to the nature of many things, then what reason is there to say that? If the knowledge of existence and non-existence does not become different, but it is thought that both are, then like a horse and an ox, from the point of view of morphological changes, there is no mutual existence, but from the point of view of nature, they are the same. To this, if it is one, then it contradicts the different cognition, if different cognition arises, then it contradicts being one. Just like the nature of clay is the same, but the morphological changes are different, resulting in earthen bowls and pottery jars, etc. If it is thought that the nature is the same, but the morphological changes are different in cognition, then, even if the difference between previously non-existent and mutually non-existent does not cause the substance to become other, why deny the different cognition? Even if it should not be denied, but you still think it is the same, it is wrong. These two should not be the same, because in your treatise it says: The nature of the qualities and dharmas is supreme, that which has not become the path of manifestation is the ultimate truth. Like this, whatever has become the path of manifestation is the conventional truth, like illusion, it is very empty, but not the ultimate truth. These two are not one, because there is a difference between whether or not it has become the path of manifestation and the difference between conventional truth and ultimate truth. Even so, it is still thought that the dualistic appearance is a dualistic reality established in substance, therefore these two are contradictory. If it is said that there is no morphological change, and the main existence is the difference that excludes identity, then, the main thing is true, so the morphological change is also true. The morphological change is false, so the main thing is also false. If it is different, then the existence of nature will be lost. Also, for example, different trees exist clearly, but the cognition that arises to them is not different, for example, clinging to the black color seen as one, like...