Tibetan
ཅིག་པུར་ཟད་ཀྱི་གཞན་མེད་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་། རྒྱུ་ཉིད་ དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སོགས་མི་རྟག་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྒྱུ་མིན་ཕྱིར་རྟག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་བསྟན་བཅོས་སུ་མཐོང་ན་དེར་བཤད་ཀྱི་མདོར་མཚོན་པ་སྟེ་མ་བཤད་པས་མདོར་ན་ཆད་པར་ཐལ་ལོ། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་སོགས་མདོར་མ་མཚོན་ནམ་མ་བཤད་པས་ཆད་དོ། །སྐྱོན་མེད་དེ་རྟགས་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་སྟེ། རྟགས་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཀུན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་ལས་མ་འདས་ཤེ་ན། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མ་ལྡན་པ་སོགས་གསལ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པས་སོ། །གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ལ་འདིར་ལྡན་སོགས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ལས་ལོགས་སུ་ཡོད་པས་སོ། །ཐ་མ་ཞེས་པ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ནི་ལྡན་འདུ་ཡིན་ལ་དེ་རྒྱུ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་རིག་རལ་གསུངས། གཞན་ཡང་ལྡན་འདུ་ལ་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་མེད་དེ་དེ་མེད་ཀྱང་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཚུལ་གཞན་ལས་ཀྱང་རྟོགས་བྱ་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ན་རེ། འབྲེལ་པ་ཡོད་པའི་ཆོས་གཅིག་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་གཅིག་ལས་ལྷག་པ་མངོན་སུམ་མིན་པ་གཅིག་ཤོས་གྲུབ་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གྲངས་ཅན་ན་རེ། ནོར་དང་ནོར་ཅན་དུ་འབྲེལ་ བ་དང་། འཇིམ་པ་དང་བུམ་པ་བཞིན་རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་འབྲེལ་བ་དང་། རྫ་མཁན་དང་བུམ་པ་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་འབྲེལ་བ་དང་མེ་དུ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་འབྲེལ་པ་དང་། ཡལ་སྡོང་ལྟར་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང་། ངུར་བ་ཁྱོ་ཤུགས་ལྟར་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་འབྲེལ་དང་། བྱ་རོག་དང་འུག་པ་ལྟར་དགྲ་ཟླའི་འབྲེལ་ལམ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་སྟེ་བདུན་ཡོད་པས་སྔར་འབྲེལ་ངེས་ཟིན་གྱི་འབྲེལ་ཅན་གཅིག་མཐོང་བས་གཅིག་ཤོས་དཔག་ཟེར། དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་གང་རུང་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤོས་དཔོག་ཞེས་པའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མངོན་སུམ་ནི། རང་གི་གཟུང་དོན་ཙམ་ལ་ལྟ་བའི་རྟོག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་བྱས་པའི་དོན་མི་འཛིན་པས་དེས་དེ་དང་དེའི་འབྲེལ་ཇི་ལྟར་འཛིན་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་ཤེས་ལ་མངོན་སུམ་ཞེས་བཏགས་པའོ་ཟེར་ན་ཚད་འབྲས་མི་གཅིག་པ་དེ་འདྲ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ནོར་ནོར་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་དེ་འདྲ་མ་ཤེས་པར་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཙམ་ལས་དེ་རྟོགས་ཕྱིར། འབྲེལ་པ་ལ
Chinese
唯一穷尽而无其他，果即是，因即是，以及变异等无常之理由，以及非因故常之理由，若在论典中见到如此陈述，则其中所说的要义已在经中有所体现，若未说，则总的来说会陷入断灭。果、因等若未在经中体现或未说，则会断灭。无过失，若说标志法是所立能立的因果，那么，如果一切标志法都是所立能立，那么是否意味着没有超出因果的唯一关系？因的最后具备等不会成为显现者，因为不是生起者。显现之因被生起者所遍及，而此处具备等与因果是分开的。所谓“最后”，是指诸因的最终是具备集合，而这与因是不同的，理ral如是说。此外，对于具备集合，没有证悟它的意义，即使没有它，也不会出现没有则不生的状态，因为从其他方面也能成立所证悟之事物。数论派说：具有关系的一个法显现，从一个显现的法成立一个不显现的法，这就是比量。数论派说：财富与有财富者之间的关系，如泥土与瓶子一样，自性与变异的关系，如陶匠与瓶子一样，因与有因的关系，如火与烟一样，因果关系，如树枝与树干一样，部分与有部分，如鸳鸯夫妇一样，一同行进的关系，如乌鸦与猫头鹰一样，敌对关系或者损害者与被损害者的关系，共有七种，因此，先前确定关系的关联者，见到一个就能推测另一个。对于此，从任何一个显现的关系来推测另一个，也是不合理的。理由是，现量是只观察自己的所取义，是无分别的缘故。由于不执持以各种名称区分的意义，因此它如何执持它与它的关系？如果说现量的果是意识，而意识被称为现量，那么这种不一致的量果已经被遮止了。即使不了解财富与有财富者的关系，也仅仅是没有则不生，而不是为了证悟它。对于关系
English
Uniquely exhaustive and without anything else, the result itself, the cause itself, and impermanence such as transformations are the reasons, and the reason for permanence is that it is not a cause. If such statements are seen in treatises, then the essence of what is said therein is embodied in the sutras. If it is not said, then in general, it will fall into nihilism. If the result, cause, etc., are not embodied or not mentioned in the sutras, then it will be nihilistic. There is no fault, if it is said that the sign-dharma is the cause and effect of what is to be established and what establishes. If all sign-dharmas are what is to be established and what establishes, then does it mean that there is no relationship other than the single relationship of cause and effect? The final possession of causes, etc., will not become manifestors, because they are not generators. The cause of manifestation is pervaded by the generator, but here, possession, etc., are separate from cause and effect. The so-called "final" means that the ultimate of all causes is possession and aggregation, and this is different from the cause, as Rigral said. Furthermore, for possession and aggregation, there is no meaning in realizing it, even without it, the state of not arising without it will not occur, because the object to be realized can be established from other aspects as well. The Samkhyas say: When one dharma with a relationship becomes manifest, the establishment of one non-manifest dharma from one manifest dharma is inference. The Samkhyas say: The relationship between wealth and the wealthy, like the relationship between clay and a pot, the relationship between nature and transformation, like the relationship between a potter and a pot, the relationship between cause and the caused, like the relationship between fire and smoke, the relationship between cause and effect, like the relationship between branches and a tree trunk, the relationship between parts and the whole, like the relationship between mandarin ducks, the relationship of going together, like the relationship between a crow and an owl, the adversarial relationship or the relationship between the harmer and the harmed, there are seven types in total. Therefore, by seeing one of the previously determined related entities, one can infer the other. Regarding this, it is also unreasonable to infer one from any manifest relationship. The reason is that direct perception is non-conceptual, only observing its own object of apprehension. Since it does not grasp the meaning distinguished by various terms, how can it grasp the relationship between it and it? If it is said that the result of direct perception is consciousness, and consciousness is called direct perception, then such an inconsistent measure of result has already been refuted. Even without understanding the relationship between wealth and the wealthy, it is merely that without it, it does not arise, not for the sake of realizing it. Regarding the relationship