Tibetan
རྟོགས་མི་འགྱུར། ཆོས་སྔ་མའི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་དེ་འདི་ལ་ཡོད་པ་ལས་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཤིང་ཕུང་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤིང་ཐོག་རོ་གཞན་ལ་ལྡན་པ་མིན་ཏེ་འཁྲུལ་པས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་དོན་གཞན་ལས་ཀྱང་ལྷག་ལྡན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་མཐོང་བ་ལ་དེ་བཞིན་དུའོ་སྟེ། གཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་ལ་འདྲ་བའམ་ཡོད་པ་དཔྱད་པས་མི་འཐད་ལ་འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་མིན་ནོ། །ཚད་མ་ལས་འབྲས་བུ་གཞན་པ་ཉིད་མི་འཐོབ་སྟེ་མི་འཐད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པས་རྗེས་དཔག་ཚད་འབྲས་སོ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཐ་དད་པས་མི་འཐད་ལ་རྟགས་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གསུམ་པོའང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་གསུམ་པོ་རྟགས་ཙམ་དུ་འདྲ་བས་སོ། །སྔ་མ་དང་ལྡན་པ་སོགས་གསུམ་པོ་ནི་རྟགས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ན་རེ། དངོས་པོ་འདི་ནི་དངོས་པོ་འདིའི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དང་འདི་དང་ལྡན་པའི་འབྲེལ་པ་དང་འདི་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་དང་འདི་དང་འགལ་བ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་རྟགས་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་རྗེས་དཔག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ་རྒྱུ་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་ཞེས་དཔོག་པ་མི་འཐད་དེ་རྒྱུ་ཙམ་འཁྲུལ་ལ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་མ་གྲུབ་པའམ་དངོས་རྒྱུ་བཀོད་ན་ཕྱོགས་ཆོས་མི་འགྲུབ་པས་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་མེད་དོ། །འབྲེལ་པ་གཉིས་ཏེ་ལྡན་འདུའོ། །དང་པོ་མེ་དུ་ལྟ་བུ་གཉིས་པ་བ་ལང་དང་རྭ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ། ལྡན་པ་ཞེས་པའི་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དེ་ལྡན་པ་རང་རྐྱ་བ་མི་རིགས་པས་སོ། །ལྡན་པ་མེ་དུ་གཉིས་དང་ལྡན་ཕྱིར་མེ་དུ་ལ་ལྡན་ཚུལ་དེ་གཉིས་གོ་བྱེད་ལ་ཐ་དད་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །མེ་དང་དུ་བའི་ལྡན་པ་ནི། མེ་དུའི་རྫས་རིལ་པོ་ལ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཆ་འགའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་པས། དུ་བས་མེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གོ་བར་བྱེད་དམ། གོ་ན་ནི་དུ་བས་མེ་ཡི་གསལ་བའང་གོ་བྱར་འགྱུར། རིགས་པ་དེ་བཞིན་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལ་འཕྲོད་འདུ་སོགས་ལའང་ཕན་ཚུན་གོ་བ་སོགས་སུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འགལ་བ་དོན་གཞན་ཡོད་པ་ལའང་ཕན་ཚུན་གོ་བའི་ཉེས་པ་དེ་དག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། ༈ །དུ་སོགས་རྟགས་ཀྱི་སྤྱི༷་དོན་གཞན་ཙམ་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་མིན་ཞིང་། མེའི་བྱེ་བྲག་གསལ་རྣོ་སོགས་རྣམས་ཀྱང་རྟགས་ཅན་གོ་བྱ་མིན་ན་ཡང་། གཞན་གྱི་ལྟར་ན་མེ་དུ་ཕན་ཚུན་ཐམས་ཅད་ནས། གོ་བྱ་གོ་བྱེད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་འབྲེལ་ བ་དོན་གཞན་ལས་རྟོགས་པར་
Chinese
不会改变。具有先前法类的剩余，即因为这个存在于此而不会改变。如同从一棵树干上生长的果实，不会具有其他的味道，因为是错觉。那两者的关联意义，也不会从其他地方理解为更加具有。一般来说，对于所见也是如此。对于另一者的一个法类，相似或者存在，通过分析是不合理的，也不是因为关联。从量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）中无法获得其他的果，因为是不合理的。如果说，认识到相（ हेतु ，hetu，因）是量，所以比量（ अनुमाना ，anumāna，比量）是量的果，那么因为境不同是不合理的。如果相是量的境，那么三种区分也不会成立，因为三者仅仅在相上相似。先前具有等等三者，是具有相的所立宗的区分。胜论派（ वैशेषिक ，Vaiśeṣika，胜论派）的人说：‘这个事物是这个事物的果和因，以及与这个具有关联，以及与这个在同一意义上汇集，以及与这个具有相违性’，知道这些是从相产生的，所以是比量。’他们这样说。 对此，从这个因推断出这个果是不合理的，因为仅仅是因是错觉，并且无碍的能力没有成立，或者如果陈述真实的因，那么周遍性（ पक्षधर्म ，pakṣadharma，周遍性）不会成立，所以从因无法成立果。关联有两种，即具有和汇集。第一个如同火和烟，第二个如同牛和角。对此，对于具有的理解，实际上没有成立，因为具有本身是不合理的。因为具有与火和烟两者具有，所以对于火和烟的具有方式，那两者会变成能知，而不会变成不同。火和烟的具有，是在火烟的整体物质上，而不是在它的一些部分上。那么，烟会理解火的所有性质吗？如果理解，那么烟也会变成理解火的明亮。同样的道理，对于在同一意义上汇集，对于适合和汇集等等，也会变成互相理解等等的过失。对于具有相违性，在存在其他意义上，也会存在互相理解的那些过失，所以是不合理的。总之，烟等等相的一般意义，不是能知的相，即使火的差别，明亮锐利等等也不是具有相的能知，但是在其他人看来，火烟会从所有方面变成能知和所知，因为关联会从其他意义上理解。
English
It will not change. Having the remainder of the previous dharma class, that is, because this exists here, it will not change. Like a fruit that grows from a single tree trunk, it will not have other flavors, because it is an illusion. The meaning of the connection between those two will also not be understood as more complete from elsewhere. In general, it is the same for what is seen. For one dharma class of the other, being similar or existing, it is unreasonable to analyze, and it is not because of connection. From valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，pramāṇa), another result cannot be obtained, because it is unreasonable. If it is said that recognizing the sign ( हेतु ，hetu，hetu) is valid cognition, so inference ( अनुमाना ，anumāna，anumāna) is the result of valid cognition, then it is unreasonable because the objects are different. If the sign is the object of valid cognition, then the three distinctions will also not be established, because the three are only similar in the sign. The three, such as having the previous one, are the distinctions of the subject to be proven that has the sign. The Vaiśeṣikas ( वैशेषिक ，Vaiśeṣika，Vaiśeṣika) say: 'This object is the result and cause of this object, and has a connection with this, and gathers with this in the same meaning, and has a contradictory nature with this,' knowing that these are produced from the sign, so it is inference.' That's what they say. Regarding this, it is unreasonable to infer this result from this cause, because only the cause is an illusion, and the unobstructed ability has not been established, or if the true cause is stated, then pervasion ( पक्षधर्म ，pakṣadharma，pakṣadharma) will not be established, so the result cannot be established from the cause. There are two connections, namely having and gathering. The first is like fire and smoke, the second is like a cow and horns. Regarding this, for the understanding of having, there is actually no establishment, because having itself is unreasonable. Because having has both fire and smoke, so for the way of having fire and smoke, those two will become knowers, and will not become different. The having of fire and smoke is on the whole substance of fire and smoke, not on some of its parts. Then, will smoke understand all the properties of fire? If it understands, then smoke will also become understanding the brightness of fire. Similarly, for gathering in the same meaning, for fitting and gathering, etc., there will also be faults such as mutual understanding. For having contradiction, in the existence of other meanings, there will also be those faults of mutual understanding, so it is unreasonable. In short, the general meaning of the sign of smoke, etc., is not the sign of the knowable, even if the differences of fire, brightness, sharpness, etc., are not the knowable of the sign-bearer, but in the view of others, fire and smoke will become knowable and known from all aspects, because the connection will be understood from other meanings.
Tibetan
ཁས་བླངས་པས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ལྡན་སོགས་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་རྟགས་སུའོ་ཞེ་ན་དེར་ལྟོས་སུ་ཆུག་ཀྱང་། དེ་འདྲའི་འབྲེལ་རྐྱང་དེ་གོ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་ཁོང་དུ་ཆུད་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་མ་དམིགས་ཤིང་མེད་མི་འབྱུང་ལས་དེ་རྟོགས་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་འབྲེལ་བ་རང་རྐྱ་བ་ལ་ཕན་ཚུན་གཉིས་པོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་རྫས་གཅིག་ལ་འདུ་བ་གཟུགས་དང་རེག་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྒྱུ་དང་རྒྱུ་གཞན་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལུས་རྩོམ་པའི་རྐང་ལག་ལུས་ལ་འདུ་བ་ལྟ་བུའོ་ཟེར། དེ་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མགོ་ཡིན་ལ། དེའི་ཆ་ཤས་དཔྲལ་བ་སོགས་ཡིན་པས་རྒྱུའི་རྒྱུ་ལས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུ་བ་དང་། འབྲས་བུའི་འབྲས་བུ་ལས་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་སོགས་ཀྱང་སྲིད་པས་གྲངས་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་པ་གཉིས་ལས་གཞན་ཡང་སྲིད་ཕྱིར་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་མ་ཡིན། གང་ཞིག་འགལ་བ་དེ་ཡང་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་མིན་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་ཡང་འགལ་བ་བཞི་སྟེ། མངོན་གྱུར་འགལ་སོགས་སོ། །ཕན་ཚུན་བྱུང་མ་བྱུང་གི་མུ་བཞིའོ། །དེ་ལ་ ང་དང་སྤྲིན་སྦྱོར་བས་ཆར་མི་འབབ་པ་འགོག་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། ཆར་མེད་པ་དང་རླུང་སྤྲིན་སྦྱོར་བ་འགལ་མེད་པས་སོ། །འདིར་བྱུང་བ་སྤྲིན་རླུང་གིས་མ་བྱུང་བ་ཆར་བའི་ལས་དཔོག་ཟེར། དེ་ལ་ཆར་ལས་མེད་པ་དང་འགལ་དགོས་ན་ཆར་དང་འདི་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་དགོས་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ན་འགལ་ཟླའམ་བཀོད་ཟླ་ལ་གནོད་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་དོ། །དེས་ན་འགལ་བས་འགལ་ཟླ་དཔོག་པ་ནི་ལན་ཞེས་སོ། །དེས་ན་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ལའམ་རྟགས་ཅན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ཕྱིར་ན་རྟགས་འཛིན་བློ་ནི་རྟགས་མིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གི་གཞུང་དུ་གང་དེ་རྟགས་ལས་བྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་དངོས་མིན་ཀྱང་རྟགས་ཅན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བཏགས་སོ་སྙམ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །དེ་གཞན་དང་མི་འདྲ་སྟེ་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་སྙམ་ན་མིན་ཏེ་དེ་དེའི་བར་དུ་འབྲེལ་བ་དྲན་པས་ཆོད་པས་སོ། །རྟགས་ཅན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཚད་ཐམས་ཅད་རྟགས་སུ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་བདག་སོགས་ལ་ནི་ཐལ་བས་སོ། །ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ཀྱང་འབྲེལ་པ་དྲན་པས་འབྲེལ་བ་ཅན་དཔོག་བྱ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་ཐལ་ན་དེ་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་འབྲེལ་བ་གཅིག་པུ་ལས་རྟགས་ཅན་རྟོགས་ན་དེ་ག
Chinese
因为已经承诺了。这被称为总结的偈颂。如果说“有”等取决于地点和时间的差异而成为理由，那么可以允许取决于它们。然而，仅仅这样的关系无法通过任何量度来理解所要表达的内容，因为如果不观察到它并且没有产生不存在的事物，就无法通过理解它来理解。其原因是，对于独立的关系而言，两者之间没有区别。对于此，有两种关系包含在一个意义中：果和另一个果包含在一个物质中，如形状和触感；因和另一个因包含在一个意义中，如构成身体的四肢包含在身体中。这两个的数量是不确定的，因为身体的因是头，其部分是前额等，因此从因的因包含在一个意义中，并且从果的果包含在一个意义中等也是可能的，因此数量将变得无限。因为存在两种以上的关系，所以数量不确定为二。如果任何矛盾的事物也成为表达的理由，那将是荒谬的。矛盾有四种，即显现的矛盾等。是相互之间产生和不产生的四种情况。对于此， 我和云的结合阻止了雨的降落，这并不矛盾，因为没有雨和风云的结合并不矛盾。这里说，产生的是风云，没有产生的是雨的作用。如果雨必须与不存在的事物相矛盾，那么雨和这个之间必须有关系，如果两个事物之间没有关系，那么就没有损害对立或安排的有效量度。因此，通过矛盾来推断对立是答案。因此，因为所要表达的和表达的之间或者有法和理由之间没有关系，所以持有理由的意识不是理由，因为在您自己的论著中，已经表明它是从理由中产生的。如果认为持有理由的心识不是真正的理由，但它是理解有法的原因，因此被赋予了名称，那将是非常荒谬的。它与其他不同，如果认为是真实的因，那是不对的，因为它们之间的关系是通过记忆来决定的。所有理解有法的原因都不应该被称为理由，因为对于我和其他事物来说，那将是荒谬的。即使没有方面法，如果通过记住关系，有关系的事物本身被确立为可推断的事物，那是不合理的。此外，如果仅通过关系来理解有法，那么
English
Because it has been promised. This is called the summarizing verse. If it is said that "exists" etc. depend on the difference of place and time to become a reason, then it may be allowed to depend on them. However, such a mere relationship cannot be understood by any measure as the cause of understanding what is to be expressed, because it cannot be understood by observing it and not producing what does not exist. The reason for this is that for an independent relationship, there is no difference between the two. For this, there are two relationships that are included in one meaning: the fruit and another fruit are included in one substance, such as shape and touch; the cause and another cause are included in one meaning, such as the limbs that make up the body are included in the body. The number of these two is uncertain, because the cause of the body is the head, and its parts are the forehead, etc., so it is possible that from the cause of the cause is included in one meaning, and from the fruit of the fruit is included in one meaning, etc., so the number will become infinite. Because there are more than two relationships, the number is not fixed at two. If anything contradictory also becomes a reason for expression, it would be absurd. There are four contradictions, namely manifest contradictions, etc. These are the four situations of mutual arising and non-arising. For this, My combination with clouds prevents rain from falling, which is not contradictory, because there is no contradiction between the absence of rain and the combination of wind and clouds. Here it is said that what arises is wind and clouds, and what does not arise is the function of rain. If rain must contradict what does not exist, then there must be a relationship between rain and this, and if there is no relationship between the two things, then there is no valid measure that harms opposition or arrangement. Therefore, inferring opposition through contradiction is the answer. Therefore, since there is no relationship between what is to be expressed and the expression, or between the subject and the reason, the consciousness holding the reason is not the reason, because in your own treatise, it has been shown that it arises from the reason. If it is thought that the mind holding the reason is not the real reason, but it is the cause of understanding the subject, so it is given the name, it would be very absurd. It is different from others, if it is thought to be the real cause, that is not right, because the relationship between them is determined by memory. All causes of understanding the subject should not be called reasons, because for me and other things, that would be absurd. Even if there is no aspect-dharma, if by remembering the relationship, the related thing itself is established as the inferable thing, that is unreasonable. Furthermore, if the subject is understood only through the relationship, then