Tibetan
་ཀྱིས་དུས་སུ་རྙེད་པ་ལ། །རང་རྒྱུད་ལ་དེའི་རོ་མྱོང་བ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་མ་བྱེད་ཅིག །འདི་ལྟར་རིགས་པ་རྣམ་བཞི་དང་། །ལྡན་པ་བློ་གྲོས་སྣང་བ་ཅན། །གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞན་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པ་རང་གི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་མཐུ་དེས། །རིགས་པ་རྣམ་བཞི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོན་པ་ བཞི་ནི་ངེས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་འདྲའི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དཔྱོད་པའི་བློ་དང་མི་ལྡན་ན། །མིག་མེད་དམིགས་བུར་བརྟེན་པ་བཞིན། །འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དང་ཚིག་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་རྟོགས་སླའི་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་གྱི་ཕྱིར། །གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་ཆོས་ལ་རྟོན་པ་སོགས་ཀྱི་རྟོན་པ་བཞི་ལས་གོ་བཟློག་སྟེ་ཆོས་ལ་མི་རྟོན་གང་ཟག་ལ་འགྱུར། །དོན་ལ་མི་རྟོན་ཚིག་ལ་ངེས་དོན་ལ་མི་རྟེན་དྲང་དོན་ལ་དོན་རང་མཚན་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་དོན་སྤྱི་མཐོང་བའི་རྣམ་ཤེས་ལ་རྟོན་པར་དེས་ན་གང་ཟག་དག་ལ་ནི། །མི་རྟོན་ཆོས་ལ་བརྟོན་བྱ་སྟེ། །ཡང་དག་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ལམ། །སྨྲས་པ་དེས་གྲོལ་གྱི་སྨྲ་པོས་མིན། །ཏེ་གང་གིས་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ལམ་ཡང་དག་པ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ན། །སྨྲ་པོ་ཚུལ་བཟང་ངན་སོགས་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཀྱང་རུང་། །སྟེ་བདེ་གཤེགས་ཉིད་ཀྱང་གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་དབང་གིས། །བཤན་པ་སོགས་སུ་སྤྲུལ་བ་བཞིན། །གལ་ཏེ་ཐེག་ཆེན་དོན་སོགས་ལས། །འགལ་བར་བསྟན་ན་སྨྲ་བ་པོ། །ལྟར་སྣང་སྤྱོད་ཚུལ་སོགས་བཟང་ཡང་རང་ལ་མི་ཕན་ཏེ། །བདུད་ཀྱིས་ སྤྲུལ་བའི་སངས་རྒྱས་མཚན་དཔེ་དང་སྤྱོད་ལམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཐེག་ཆེན་ལས་བཟློག་པ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་པ་བཞིན། །ཆོས་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པ་ནའང་། །རྗོད་བྱེད་ཀྱི། ཚིག་ལ་མི་རྟོན་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་རྟོན། །དོན་རྟོགས་ན་ནི་ཚིག་གི་ལམ། །སྡེབ་སྦྱོར་བཟང་ངན་སོགས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད། །དེ་དོན་རྟོགས་པའི་སླད་དུ་སྐྱེས་བུའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས། །བརྡ་སྦྱར་བ་སྐབས་ཀྱི་དོན་གྱིས་གོ་བྱ་དེར་གོ་ན། །ཕྱིར་ཞིང་ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་རྣམས། །ལྷུར་ལེན་གླང་རྙེད་ནས་ད་དུང་གླང་འཚོལ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་འཚོལ་བ་དང་མཚུངས། །ཚིག་ལ་འཆེལ་ནས་ཚིག་སྤྲོས་ན། །རྣམ་རྟོག་མ་ཟད་པར་དུ་ཚིག་ཟད་མེད་འཕེལ། །ལ་དེས་གོ་བྱའི་དོན་ལས་ཕྱི་ཕྱིར་གཡེལ་ཞིང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། །བྱིས་པ་རྣམས་རང་ཉིད་ཚིག་གིས་ངལ་བའི་རྒྱུ། །ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཤིང་ངོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཅིག་ལའང་། །ཡུལ་སོགས་དུས་རྣམ་པ་ཕྱེ་ན་ཟད
Chinese
以（四种）依靠而于时获得时，莫使自续中未尝其味之果不存在。如是与四理相合，具有智慧光明者，不依赖于随他人言说等之他缘，以自己之分别智慧之力，依于彼四理，则四依定能生起。若不具足如是自力思择之智，如无目者依于目标。仅为世间名声之故，及仅执持词句之故，及为后二易于领悟之理由之故。不依于补特伽罗，而依于法等之四依，反过来，不依于法而变为依于补特伽罗。不依于义而依于词句，不依于了义而依于不了义，不依于见义自相之智慧而依于见义总相之识，故于诸补特伽罗，不依而应依于法。以正确之理所成立之道，由说者解脱而非由语者解脱。即若以理成立之道正确善说时，语者之行为好坏等无论如何皆可。即善逝亦为调伏所化之故，如化现为屠夫等。若于大乘义等，显示相违，则语者，虽如所见之行为等好，亦不自利。如魔所化之佛，以相好与行为圆满而说违背大乘等之法。于法作听闻思惟时，亦不依于能诠之词句，而依于所诠之义。若悟入义，则词句之路，组合好坏等无论如何说皆无有相违。为悟入彼义之故，以士夫之言说意欲，所作之约定，以场合之义而于所知彼处知解时，向外词句之戏论等，若极力执取，如得牛已，今仍为寻牛而寻觅其后。若执着于词句而作词句之戏论，则分别念未尽，词句无尽增长，由此于所知之义向外散乱且不领悟，故诸孩童仅为自己为词句所劳之因而已。仅于“树”之一词，若分离处等时间种类，则尽。
English
When one obtains the four reliances in due time, do not let the fruit of not having tasted its flavor in one's own mind stream be absent. Thus, endowed with the four reasons and having the light of intelligence, not relying on external conditions such as following the words of others, but with the power of one's own discriminating wisdom, relying on those four reasons, the four reliances will definitely arise. If one does not possess such intelligence to judge by one's own power, it is like a blind person relying on a target. For the sake of mere fame in the world, and for the sake of merely grasping words, and for the sake of the reason that the latter two are easy to understand, instead of relying on the person and relying on the Dharma, etc., of the four reliances, it is reversed, not relying on the Dharma but turning to relying on the person. Not relying on the meaning but relying on the words, not relying on the definitive meaning but relying on the provisional meaning, not relying on the wisdom that sees the self-characteristic of the meaning but relying on the consciousness that sees the general characteristic of the meaning, therefore, one should not rely on persons, but should rely on the Dharma. The path established by correct reasoning is liberated by the one who speaks it, not by the speaker. That is, if the path established by reason is correctly and well spoken, the speaker's behavior, whether good or bad, etc., is acceptable. That is, even the Sugata himself, for the sake of taming those to be tamed, such as transforming into a butcher, etc. If it is shown to be contradictory to the meaning of the Great Vehicle, etc., then the speaker, even if the behavior, etc., that appears to be good, is not beneficial to oneself. Like a Buddha transformed by a demon, with the marks and examples and conduct complete, teaching the Dharma that contradicts the Great Vehicle, etc. When listening to and thinking about the Dharma, one should not rely on the words that express it, but rely on the meaning that is expressed. If one understands the meaning, then the path of words, no matter how the combination is spoken, whether good or bad, is not contradictory. For the sake of understanding that meaning, the agreement made by the speaker's intention, when understood in that place of knowledge by the meaning of the occasion, the outward elaborations of words, etc., if one clings to them, it is like finding a cow and still searching for its tracks in order to find the cow. If one clings to words and elaborates on words, then not only will conceptual thoughts not be exhausted, but words will increase endlessly, and thereby one will be distracted from the meaning to be known and will not understand it, so children are only the cause of their own exhaustion by words. Even for the single word "tree," if one separates the place, time, and type, it is endless.
Tibetan
་པ་མེད། །མོད་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་གོ་བྱའི་ཤིང་དེ་སྐབས་དོན་གྱིས་གོ་ན། །སྒྲ་བརྗོད་པ་ཡི་དགོས་པ་དེར་ཟད་དོ། །མཛུབ་མོས་ཟླ་བ་བསྟན་པ་ན། །བྱིས་པས་ཟླ་བ་ལ་ མི་ལྟ་བར་མཛུབ་མོ་ཉིད་ལ་ལྟ། །བ་ལྟར་ཚིག་ཙམ་ལ་ཞེན་བླུན་པོ་དག །དོན་ལ་མི་དཔྱོད་པར་ཚིག་གི་དོན་ཤེས་སྙམ་ནས་ཚིག་ཁོ་ན་ལ་དཔྱོད་ན་ཡང་ཤེས་དུས་དཀའ། །དོན་ལ་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ན། །རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་ངེས་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་ཤེས་བྱས་ནས། །དྲང་བའི་དོན་ལ་ཡིད་མི་རྟོན་པར། །ངེས་པའི་དོན་ལ་རྟོན་བྱ་སྟེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་ཡུལ་དང་འདུལ་ཐབས་སོགས་ཀུན་མཁྱེན་ནས། །གདུལ་བྱའི་རིགས་ཁམས་དང་རྣོ་རྟུལ་སོགས་དབང་པོ་དང་མོས་པ་བསམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདིས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པའི་རིམ་པ་ནི། །བྱེ་སྨྲ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བླ་མེད་ཀྱི་བར་སྐས་ཀྱི་གདང་བུ་བཞིན་ཏུ་བསྟན། །ཕུང་པོ་སོགས་དགོངས་གཞི་གང་ལ་དགོངས་ནས་སུ། །ལྡེམ་དགོངས་པའི་བཞི་དང་དགོངས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་ལྟ་བུ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་བཟུང་བ་ལ་ཚད་མ་ཡིས། །གནོད་བྱར་གང་དེ་གསུང་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ཡང་། །ཡོད་ཕྱིར་བྱེ་སྨྲ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་དང་ནི། །མཐར་ཕྱིན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བར། །འོག་ མ་འོག་མས་མ་རྟོགས་པའི་ཆ་གང་ཡིན། །པ་གོང་མ་གོང་མས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡི། །ཉེས་པ་ཟད་པའི་རྒྱལ་བའི་ལུང་བཞིན་གོང་ནས་གོང་དུ་རྟོགས་བྱའམ་མྱང་བྱ་ཆེ་བར་རིགས་པས་ཆེས་གྲུབ་པར། །མཐོང་ནས་དྲང་བའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ངེས་པའི་དོན་འཛིན་པ། །དཔེར་ན་ཆུ་ལས་འོ་མ་འབྱེད་ངང་པ་བཞིན། །དུ་བློ་གྲོས་མཆོག་ཅན་དེ་རྒྱལ་གསུང་གི་རྒྱ་མཚོར་རོལ། །པར་ནུས་སོ། །ཟབ་མོ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཡང་། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡིན་མིན་སོགས་མཐའ་དྲུག་ཚིག་དོན་སོགས་ཚུལ་བཞིས་མི་སྣང་བར་རྒྱས་བཏབ་པ། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་མན་ངག་གི་ལམ་ཡིན་པས་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་དང་འགྲོགས་པའི། །སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་རྣམ་དཔྱོད་རིགས་པ་བཞི་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ། །པ་དང་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་སྣང་བ་ལྷ་དང་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ནས་དག་པ་དང་། །འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོ་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། །སྟེ་ཡང་དག་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། །གཏན་ལ་དབབ་ནས་སྙེད་པའི་དཔྱད་དོན་གང་ཡིན། །པ་ དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་ལུས་ལ་མཚོན་ན་དེ་ལས་ཀྱ
Chinese
没有。然而仅仅那样，如果能通过语境理解所要表达的树，那么语言表达的必要性就到此为止了。当用手指指向月亮时，孩子们不看月亮而只看手指。像那样，愚笨的人执着于文字，不思考意义，自以为理解了文字的意义，如果只研究文字，也很难理解。当进入意义时，通过了解诸佛所说的不了义和了义的区分，不要相信不了义，而要信赖了义。全知者自己完全了解所化众生的处境和调伏方法等，为了让所化众生的根器和利钝等根基和意乐、思想相符，从而逐渐进入遍知，因此乘的次第是，从毗婆沙宗到无上瑜伽部金刚乘，像梯子的横木一样地展示。蕴等以什么为依据而说？如四种隐义和四种意图等八种。对于如实执取声音，量（ प्रमाण，pramāṇa，量）会造成损害，说出那样的内容是因为有必要。因为有必要，所以说了毗婆沙宗等四种宗派，直到究竟的金刚乘之间，下下者没有领悟的部分，由上上者阐明，就像过失耗尽的佛陀的教言一样，从上到上，通过推理，可以更大程度地理解或体验。看到之后，执取非不了义的了义，比如像从水中分离牛奶的鹅一样，具有卓越智慧的人才能在佛语的海洋中嬉戏。也能做到。甚深的金刚乘也是，如实与否等六种边际，词义等四种方式不明显地扩展。金刚乘是口诀道，因此与上师传承的口诀相结合，以无垢的辨析，四种理等推理来确定。并且通过将显现世间的一切法，显现为本尊和有境的智慧来实证本来清净，以及通过轮涅平等大中观的论证等方式来实证，这二者双运。即以两种正确的量，确定之后所获得的见解是什么？那也是，如果以世俗幻身为例，从那之中
English
There is not. However, even with just that, if the tree to be understood can be understood through context, then the need for verbal expression ends there. When pointing at the moon with a finger, children do not look at the moon but only at the finger. Like that, foolish people cling to mere words, do not contemplate the meaning, and think they understand the meaning of the words, but even if they only study the words, it is difficult to understand. When entering into the meaning, by knowing the distinction between the provisional and definitive meanings spoken by the Buddhas, do not rely on the provisional meaning, but rely on the definitive meaning. The All-Knowing One himself fully understands the situation of the beings to be tamed and the methods of taming, etc. In order to make the faculties and inclinations, thoughts, and minds of the beings to be tamed, such as their aptitudes and sharpness or dullness, compatible, in order to gradually enter into omniscience, therefore, the order of the vehicles is, from the Vaibhashika to the unsurpassable Vajrayana, shown like the rungs of a ladder. What is the basis for referring to the aggregates, etc.? Like the four hidden meanings and the four intentions, which are eight in total. For those who grasp the sound as it is, the valid cognition (प्रमाण，pramāṇa， ಪ್ರಮಾಣ) will cause harm. The reason for speaking that way is because there is a need. Because there is a need, the four schools of thought, starting with the Vaibhashika, and up to the ultimate Vajrayana, are spoken of. Whatever part is not understood by the lower ones is clarified by the higher ones. Like the words of the Buddha who has exhausted faults, it is possible to understand or experience more and more from above through reasoning. Having seen that, grasping the definitive meaning that is not provisional, like a swan separating milk from water, only those with excellent intelligence can frolic in the ocean of the Buddha's words. It is also possible to do so. The profound Vajrayana is also expanded without the six extremes, such as whether it is as it is or not, and the four ways, such as the meaning of words, being obvious. Since the Vajrayana is the path of oral instructions, it is combined with the oral instructions of the lineage of the guru, and it is determined by reasoning, such as the four kinds of reasoning with stainless discernment. And by proving all the phenomena of appearance and existence as deities and wisdom with objects, to realize the original purity, and by proving through the arguments of the Great Madhyamaka of equality of samsara and nirvana, these two are united. That is, what is the view gained after determining with two correct valid cognitions? That is also, if we take the illusory body of conventional truth as an example, from that