Tibetan
ས་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡི་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་རྒྱུ་ནི་ཇི་ལྟའི་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་རྗེས་ལས་སྐྱེ། །བའོ། །བྱེད་ལས་ཚུར་མཐོང་གི་བློས་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ། །བའོ། །འབྲས་བུ་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ནོ། །དོན་དམ་ལ་ཡང་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་པ་དང་། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས། །ཤེས་བྱ་དེ་འཇལ་བ་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི། །ཚད་མ་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར། །རོ། །ཚད་མ་བཞི་པོ་དེ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མར་འཇུག །མིག་ སྐྱོན་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟ་བའི་ཚད་མའི་མིག་ནི་རྣམ་སྦྱངས་ཏེ། །ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་དག་དང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་མཉམ་པའི་དོན་མཐོང་བྱ། །སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་དབང་ཡིད་དང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་སེམས། །ནི་དཔེར་ན་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་ཟླ་གཉིས་མཐོང་བ་དང་ཡིད་ཤེས་རྟོག་མེད་རྨི་ལམ་དང་རྟོག་བཅས་ཐག་པ་ལ་སྤྲུལ་དུ་འཁྲུལ་བ་བཞིན། །དེ་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་བའི་ཆ་དང་ཟླ་གཅིག་ཉིན་སྣང་ཐག་པར་འཛིན་པ་ལྟར་མ་འཁྲུལ་བའི་ཆ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར། །མི་བསླུ་བ་དང་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་གྲུབ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཚད་མིན་གཏན་ནས་མེད་གྱུར་ན། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྫུན་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་བདེན། །པ་སོ་སོར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པས། །ཕྱི་རོལ་པ་རྫུན་པ་དང་ནང་པ་བདེན་པའང་མི་སྲིད་པས། གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཡོད་མི་སྲིད། །དོན་དམ་པ་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་སོ་སྙམ་ན་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དཔྱད་བྱས་ན། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་དང་ཚད་མིན་དགག་བྱ་སྒྲུབ་བྱ་ཡུལ་ཡུལ་ ཅན་སོགས། །ཀྱིས་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བར། །སྤྲོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཡང་། །རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་གྲུབ་པ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་གཉིས་མིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་ཉིད། །ནི་དཔེར་ན་མེ་ཡི་ཚ་བ་ཇི་བཞིན་ཏུ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གནས། །དེས་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་སྣང་དང་དེ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི། །ནམ་ཡང་འབྲལ་བ་མེད་པར་ཆོས་ཀུན་ལ་གནས་པས། །སྣང་བ་དེ་ཐབས་དང་སྟོང་པ་དེ་ཐབས་བྱུང་ཉིད་
Chinese
对于广阔的所知之境，不欺惑的境之智慧，是后得的境，因此，其因是缘于如所有性之法的后得而生。 作用是，以能见的智慧消除对不可思议之境的怀疑。 果是，具有了知所有所知之果。 就胜义而言，也有如不生不灭般的名相，以及远离一切戏论的非名相之方式两种。 为了衡量所知，胜义的衡量者，量也分为两种。 这四种量是依于前者而入于后者。 如同使眼疾如翳等得以清除的方式一样，观一切法的量之眼得以清净。 应见名言衡量之究竟与胜义衡量之究竟平等之义。 声义混淆的无分别之根识与有分别之心。 例如，根识无分别见二月，意识无分别如梦，有分别则如绳索错认为蛇一般。 对于这些，既有错乱的部分，也有如见一月、白日见绳索般不乱的部分。 因此，通过不欺惑与欺惑之门，成立了量与非量的区分。 如果量与非量完全不存在， 那么，由于错乱而有虚假，由于不乱而有真实， 便不可能一一区分， 因此，外道是虚假的，内道是真实的也不可能，因此，宗派等也不可能存在。 如果认为胜义谛考察则不成立，那么，胜义谛衡量者以真实如实地衡量， 现量与比量之量与非量，所破所立，境与有境等， 以何种方式安立， 无论有何种戏论，那些也都是如此这般地， 以各自的自性而成立为空性。 因此，远离有无二者，既是二者又是二者非的所有的戏论。 例如如同火的热性一般， 遍在于一切名言的戏论中。 因此，如瓶子般的显现与无瓶子般的空性， 恒时无离地存在于一切法中。 显现是方便，空性是方便生。
English
The unerring wisdom of the realm, which is the object of the vast knowable, is the object of subsequent attainment. Therefore, its cause arises from the subsequent attainment that focuses on the suchness of things as they are. The function is to dispel doubts about the inconceivable realm with the mind that sees through. The result is to have the fruit of knowing all that is knowable. In terms of ultimate truth, there are also two ways: nominal, such as unborn and unceasing, and non-nominal, which is free from all elaboration. To measure the knowable, the ultimate truth measurer, the valid cognition, also becomes two. These four valid cognitions rely on the former and enter into the latter. Just as the way to purify eye defects such as cataracts, the eye of valid cognition that sees all phenomena is purified. The meaning of the ultimate end of nominal measurement and the ultimate end of ultimate measurement should be seen as equal. The non-conceptual sense consciousness that mixes sound and meaning and the conceptual mind. For example, sense consciousness without conception sees two moons, mind consciousness without conception is like a dream, and with conception it is like mistaking a rope for a snake. For these, there is both the part of being mistaken and the part of not being mistaken, like seeing one moon, seeing a rope in daylight. Therefore, through the door of non-deception and deception, the distinction between valid cognition and non-valid cognition is established. If valid cognition and non-valid cognition did not exist at all, then, because of confusion there would be falsehood, and because of non-confusion there would be truth. It would be impossible to distinguish them one by one, therefore, it would be impossible for outsiders to be false and insiders to be true, therefore, tenets and so on could not exist. If it is thought that it is not established when examined by the ultimate truth, then if the ultimate truth measurer measures the truth as it is, the valid and non-valid cognitions of direct perception and inference, what is to be refuted and what is to be established, the object and the subject, etc., in whatever way they are established, whatever elaborations there are, those are also in that way, established as empty by their own nature. Therefore, it is the complete separation from all elaborations of existence and non-existence, both two and not two. For example, just like the heat of fire, it pervades all nominal elaborations. Therefore, appearance like a vase and emptiness like the absence of a vase, always exist in all phenomena without separation. Appearance is the means, and emptiness is the result of the means.
Tibetan
ཡིན་སླད། །ཐ་སྙད་ལྟ་བུ་གཅིག་བཀག་ནས་ཅིག་ཤོས་དོན་དམ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པ་དང་དོན་དམ་བཀག་ནས་ཐ་སྙད་ཁོ་ན་སྒྲུབ་མི་ནུས། །པས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཡིན་ནོ། །མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་ཡིན་མིན་མ་དཔྱད་པར། །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་མཐོང་བ་ཙམ་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཞིག་གིས། །དོན་དམ་ཉིད་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པ་ནི་བཀག་པ་མེད་མོད་ཀྱི། །ས་བོན་འདི་ལས་མྱུ་གུ་འདི་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། །དེ་ལ་ བརྟེན་དོན་སྐྱེ་མེད་སོགས་དཔོག་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལའང་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་མིང་མ་བཏགས་ཀྱང་དོན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་མི་སྤོང་། །སྟེ་སྤང་མི་ནུས་སོ། །གྲངས་ལ་རྩོད་སྤོང་ཐ་སྙད་ཚད་མ་ལ་དག་མ་དག་གི་ཚད་མ་གཉིས་མེད་ན། །དག་པའི་ཚད་མ་ལོགས་སུ་མེད་པས་མ་དག་པའི་ཚད་མ་ལྟར་དག་པའི་གཟིགས་པ་རྫུན་པར་འགྱུར་ཞིང་། །མ་དག་པ་མཐོང་བའི་དུང་ལ་ཡང་། །དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་བདེན་པ་དང་རྫུན་པའི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་དོ། །དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ལ་གཉིས་མེད་པར་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་ཙམ་ཡིན་ན། །མེད་པར་དགག་པའི་སྟོང་པ་ལམ་གྱིས་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དུ་གནས་པ་མི་ཤེས་ཤིང་། །དོན་དམ་མེད་པ་ཙམ་སོགས་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ཡིན་པས་སྤྲོས་པའི་མཐར་ལྷུང་ལ། །དེ་སྤྲོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དངོས་པོ་དཔྱད་པའི་རིགས་པ་རང་གིས་རང་ཉིད་ཀྱང་འཇིག །སྟེ་ཚུགས་མི་ཐུབ་བོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་གཞལ་བྱ་ཀུན་རྫོབ་མ་གྲུབ་ཅིང་། །འཇལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་དང་རང་རིག་ཀྱང་། །དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆུ་ཟླ་འདྲ། །བདེན་གཉིས་མཐར་ཐུག་ན་བདེན་ པ་དབྱེར་མེད་པའི། །བདེན་གཅིག་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་མྱང་འདས་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ། །ཡིན་པས། ཆོས་ཀུན་དེ་ལ་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པར་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་ཤེས་བྱ་ཡུལ་དབྱེར་མེད་པའི་སྐུ། །དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་མཐའ་དབུས་བྲལ། །དེ་ལྟར་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་རིགས་པའི་ལམ་ན་ལྟ་བའི། །ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བཟང་བགྲད་ནས་སུ། །བདེ་བར་གཤེགས་དང་དེ་ཡི་སྲས། །བྱང་སེམས་བློ་གྲོས་ཆེ་རྣམས་ལམ་གང་ནས་ནི། །གཤེགས་པའི་ལམ་བཟང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་མཐོང་བྱ་སྟེ། །འདི་ན་མདོ་སྔགས་ཐེག་པའི་ཚུལ། །རྙེད་དཀའ་བ་རང་གི་བསོད་ནམས
Chinese
因此，如果遮止名言，就不能成立像胜义一样的另一者；如果遮止胜义，就不能只成立名言。因为显现和空性是无别的。如果认为不需要，在没有考察是量或非量的情况下，按照应成派的观点，如果有人承认世间所见的一切都是世俗，那么他如何能进入胜义呢？虽然那样进入胜义并没有阻碍，但是，见到从这个种子生出这个苗芽等等，是世间人的现量。因为依此推断无生等，是比量。对此，即使没有安立为量和非量的名称，也不能舍弃量和非量的意义。即不能舍弃。如果对于数量的辩论和舍弃，在名言量上没有清净和不清净的二量，那么，由于没有另外的清净量，清净的显现就会像不清净的量一样变成虚假的。对于见到不清净的螺壳，也不应安立白色和黄色、真实和虚假的区分。如果在胜义的观察中没有二者，只是名相上的意义，那么，就不能通过无有自性的空性之路，了知二谛双运的安住。仅仅是胜义的无有等等也是戏论，因此会堕入戏论的边际。因为那是戏论，所以那也成为事物观察的道理，自己也会摧毁自己。即不能成立。在那唯一的真如中，所量的一切世俗都不成立，能量的智慧，七识聚和自证也一样，如果观察，也不会成立，因此显现和空性无别，如同水月。如果在二谛的究竟处，真 实是无别的，唯一的真实远离一切戏论，那就是涅槃和真实的边际。因此，一切法在那之中，没有比那更殊胜的，因为是究竟的。能知之智和所知之境无别的身，那是智慧之身，因此它的智慧显现没有边际和中心。如此甚深且广大的，在理性的道路上观察的，以善良的智慧之眼睁大眼睛，安乐逝者和他的儿子，大智慧的菩萨们，从哪条道路，逝去的善良道路，一定要见到，在此，经咒乘的道理，难以获得的是自己的福德。
English
Therefore, if one negates conventional truth, one cannot establish another like ultimate truth; if one negates ultimate truth, one cannot establish only conventional truth. Because appearance and emptiness are inseparable. If one thinks it is unnecessary, without examining whether it is valid or invalid, according to the view of the Prasangikas, if someone admits that everything seen in the world is conventional, then how can he enter ultimate truth? Although there is no obstacle to entering ultimate truth in that way, seeing this sprout arising from this seed, etc., is the direct perception of worldly people. Because inferring non-arising, etc., based on that is inference. Even if the names of valid and invalid are not given to that, the meaning of valid and invalid cannot be abandoned. That is, it cannot be abandoned. If there are no two validities, pure and impure, in the debate and abandonment of numbers, in conventional validity, then, since there is no separate pure validity, the pure appearance will become false like the impure validity. For the conch shell that sees impurity, it is also not appropriate to establish the distinction between white and yellow, true and false. If there is no duality in the investigation of ultimate truth, but only the meaning of nomenclature, then one will not be able to know the abiding of the union of the two truths through the path of emptiness without inherent existence. Merely the non-existence of ultimate truth, etc., is also elaboration, so one will fall into the extreme of elaboration. Because that is elaboration, that also becomes the reason for investigating things, and one will destroy oneself. That is, one cannot establish oneself. In that only suchness, all measurable conventionalities are not established, and the wisdom that measures, the seven aggregates of consciousness and self-awareness, are also not established if examined, therefore appearance and emptiness are inseparable, like a water moon. If in the ultimate state of the two truths, the tru th is inseparable, the one truth that is free from all elaborations is itself nirvana and the true limit. Therefore, all phenomena are in that, and there is nothing more excellent than that, because it is ultimate. The body in which the knowing mind and the object of knowledge are inseparable, that is the body of wisdom, therefore its wisdom appearance has no beginning or end. So deep and vast, observing on the path of reason, with good wisdom eyes wide open, the Sugata and his sons, the Bodhisattvas of great wisdom, from which path, the good path of the departed, must be seen, here, the doctrine of Sutra and Tantra vehicles, what is difficult to obtain is one's own merit.