Tibetan
་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་ཅན་བློ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་མིང་བཏགས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བློ་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དོན་དམ་པ་དེ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་གང་གི་ཕྱིར་ཡིན་ན་འདུས་བྱས་ལམ་དང་འདུས་མ་བྱས་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ པའོ། །ཞེས་མདོར་བསྟན་ནས། དེ་ལ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་གང་གི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་ཞེ་ན། དགེ་གཉིས་ཐོབ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་བར་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་ནི། འདུས་བྱས་ལམ་དང་། འདུས་མ་བྱས་མྱང་འདས་སམ། སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་དགེ་བ་གཉིས་པོ་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམས་ཏེ། དགེ་བ་དེ་དག་ལ་མཚན་མར་འཛིན་ཅིང་ཞེན་ན་ཡོངས་སུ་དག་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་རློམ་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབས་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་གང་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་མཛད་ན་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་དེར་རློམ་པས་ཞེན་པ་དང་བཅས་ན་ཡོངས་སུ་དག་པ་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། མ་ཞེན་པའི་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ འཁོར་བ་སྟོང་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་སྟེ། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་འདོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་མི་ཟད་པ་ནི་དོར་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་དེ་ཡི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི་དོར་བ་མེད་
Chinese
处于空性之中的状态，也以具有境之识如何见到的那样，就以境之名称而称为空性。对于它，又从其自性不成立的方面来说，称为空性空性。以该识如何视空性为事物之真实状态，因为不欺骗之故，称为胜义谛。胜义谛也以其自性不成立，是胜义谛空性。为何修习空性呢？是为了获得有为道和无为果涅槃的功德而修习，而那也是自性空性。 以上简要说明。那么，为了道和果的功德，为何修习空性呢？从获得二善到成就之间，以两个偈颂详细解释：有为空性和无为空性二者，是为了获得有为道和无为涅槃，或者说，为了生起轮回和寂灭的功德二者完全清净而修习。如果执着并耽著那些善法，就不会完全清净。如果了知那些是空性，以不傲慢的方式修习，那么为了获得那些善根完全清净之故。超越轮回和寂灭之边者，以其自性为空性，称为超越边际空性。那是为了恒时利益有情而修习，如果证得不住于轮回寂灭之边的涅槃，那么尽虚空之际利益有情。然而，如果以傲慢耽著，就不会显现完全清净，如果不耽著，以善巧方便修习，就能完全成就。无始无终的是轮回，对于它们，无自性者，是无始无终空性。如是 了知轮回是空性，是为了不完全舍弃轮回而修习，如果不了知轮回无自性，就会视其为过患而舍弃。在无余蕴界中，善根不尽，称为无舍，那也是以其自性为空性，是无舍
English
That which abides in emptiness itself, that which is seen by whatever object-possessing mind, is named emptiness by the name of the object. And that, from the aspect of not being established as its own essence, is called emptiness emptiness. How that mind sees that emptiness as the very true state of affairs, because it is not deceptive, it is called ultimate truth. And that ultimate truth, which is not established as its own essence, is the emptiness of ultimate truth. For what reason is emptiness meditated upon? It is meditated upon in order to obtain the qualities of the compounded path and the uncompounded fruit of nirvana, and that too has become empty of its own essence. Having briefly explained, for what qualities of the path and the fruit is emptiness meditated upon? From obtaining the two virtues up to accomplishing, it is explained in detail in two verses: The emptiness of the compounded and the emptiness of the uncompounded are for obtaining the complete purification of the two virtues of generating the compounded path and the uncompounded nirvana, or the qualities of existence and peace. If one grasps at and clings to those virtues as signs, they will not become completely pure. If one knows those to be empty and accomplishes them in a non-presumptuous manner, then it is for obtaining the complete purification of those roots of virtue. That which transcends the extremes of existence and peace, which is empty of its own essence, is called the emptiness of transcendence. That is meditated upon in order to always benefit sentient beings, and if one manifests nirvana that does not abide in the extremes of existence and peace, then one benefits sentient beings as long as space endures. However, if one clings to it with arrogance, complete purity will not be manifested, and if one accomplishes it with skillful means without clinging, it will be completely accomplished. That which has no beginning and no end is samsara, and that which is without inherent existence for them is the emptiness of that which has no beginning and no end. Thus, knowing samsara to be empty is meditated upon in order not to completely abandon samsara, for if one does not know samsara to be without inherent existence, one will see it as a fault and abandon it. The inexhaustible root of virtue in the realm of the aggregates without remainder is called non-abandonment, and that too, being empty of its own essence, is non-abandonment.
Tibetan
པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་དགེ་བའི་རྩ་བ་མི་ཟད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཐུས་མི་ཟད་པའི་དགེ་རྩ་ལ་ཡང་གཟུང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་དག་ཅིང་ཆོས་སྐུ་འཐོབ་ནས་དེའི་དགེ་རྩ་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གནས་རིགས་ལ་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་རིགས་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་སྟེ། རིགས་ལ་དེར་ཞེན་གྱི་དྲི་མ་དག་ནས་རིགས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་སྐབས་འདིར་བཤད་ལ། དེ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་དག་པ་འཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམས་ཏེ། མཚན་དཔེ་ལ་བདེན་ཞེན་དག་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་འགྲུབ་བོ། །སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ སྐབས་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་དེས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་དག་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་དེ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་བཅུ་བཞིར་གསུངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གཉིས་སུ་འདུ་སྟེ། གང་ཟག་གི་བདག་དང་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐབས་འདིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དགག་བྱ་བདག་གཉིས་རྣམ་བཅད་དུ་ཁེགས་པའོ། །བདག་གཉིས་པོ་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་དངོས་པོའམ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་ཅིང་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། སྔ་མ་བདག་གཉིས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་མ་སྟོང་ཉིད་ལ་མེད་པར་སྐུར་བ་འདེབས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། །ལྔ་བ་སྒྲུབ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་རང་གི་ངོས་ནས་སམ་གནས་ཚུལ་ལ་དག་མ་དག་གི་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྣང་ཚུལ་ལ་དྲི་བཅས་དང་དྲི་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་བཞག་པ་འཐད་
Chinese
称为空性。即使在无余依涅槃之时，为了获得那样的不尽善根，也要修习这种不可舍弃的空性。凭借它的力量，不尽的善根也能清净能取所取的垢染，获得法身，使那善根如虚空般永不间断。自性住种姓称为自性，它的空性即是自性空性。修习它是为了使种姓本身也完全清净，使种姓的执着垢染得以清净，从而使种姓显现。佛陀的妙相和好相，在此处被称为自相。它本身以其自性为空，即是自相空性。修习它是为了获得三十二妙相和八十随好。使对妙相和好相的实执得以清净，从而圆满成就。佛陀的十力、四无畏和十八不共法等， 在此处被称为一切法。它本身以其为空，即是一切法空性。修习它是为了使对佛陀诸法的实执垢染得以清净，从而获得圆满成就。因此，菩萨们以这些空性为对境，修持这样的道。如是所说的十四空性，也可归纳为二：即有情之我和与此不同的诸法之我，凡是我的实体不存在，此处称为无物空性。所破的二我被完全遮破。那二我的实体不存在之实体或空性，凡是完全成立且存在的，则称为，上面所说的空性之外的，无物自性空性。之所以这样说，是为了遣除前者执着于二我，后者破斥空性为无。第五是修习：假设烦恼等显示，空性本身从其层面或状态上来说，没有清净与不清净的差别，但对于众生来说，在显现上则有染污和无染污的阶段，这样安立是合理的。
English
It is called emptiness. Even at the time of nirvana without remainder, in order to obtain such inexhaustible roots of virtue, one should meditate on this emptiness that cannot be abandoned. Through its power, the defilements of grasping and being grasped are purified from the inexhaustible roots of virtue, and having obtained the Dharmakaya, that root of virtue is made to never cease as long as space endures. The naturally abiding lineage is called nature, and its emptiness is the emptiness of nature. It is meditated upon in order to purify the lineage itself, so that the defilements of clinging to the lineage are purified, and the lineage becomes manifest. The marks and signs of a Buddha are referred to here as self-characteristics. That itself being empty of its essence is the emptiness of self-characteristics. It is meditated upon in order to obtain the thirty-two major marks and eighty minor signs. By purifying the clinging to truth in the marks and signs, complete accomplishment is achieved. The powers, fearlessnesses, unmixed qualities, and so forth of a Buddha, Here, all dharmas are spoken of. That itself being empty of that is the emptiness of all dharmas. It is meditated upon in order to purify the defilements of clinging to truth in the dharmas of a Buddha, so that complete accomplishment is obtained. Thus, Bodhisattvas, focusing on these emptinesses, practice such a path. These fourteen emptinesses that have been spoken of can also be condensed into two: that which is the non-existence of a self of a person and of the self of dharmas other than that is referred to here as the emptiness of non-entity. The two selves to be negated are completely refuted. That which is the entity or emptiness of the non-existence of those two selves, which is completely established and exists, is referred to as the emptiness other than the emptiness spoken of above, the emptiness of the nature of non-entity. It is said in that way in order to eliminate the clinging to two selves in the former, and to eliminate the imputation of emptiness as non-existence in the latter. Fifth is the practice: If it is shown by afflictions and so forth, although emptiness itself has no difference of pure or impure from its own side or state, it is reasonable to establish that for sentient beings, in appearance, there are stages of defiled and undefiled.