Tibetan
ང་སྐྱེ་སྲིད་བར་སྲིད་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པ། འབྱུང་བ་མེད་པར་ཤེས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་ཉོན་རྣམ་པ་དེ་གསུམ་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་བྱང་སྟེ་དེ་ལའང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་། མདོར་བསྡུ་ན་ཆོས་དབྱིངས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པའམ། རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་ཅིང་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཉེན་པོ་དེ་དག་གིས་སྤང་བྱ་དེ་དག་བསལ་ལོ་སྙམ་དུ་ཞེན་ནས་མཐའ་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གང་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་དང་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་ཀུན་བཏགས་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལྷུང་བ་ཡིན་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གདོད་ནས་མཐའ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེས་སྟོང་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཡེ་ནས་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདུན་ཚན་ཕྱི་མ་ལ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་ གཉིས། དང་པོ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་དེར་མ་ཟད་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་འམ། མཐའ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་རྣམ་པ་བདུན་དུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ། དངོས་ཡོད་དངོས་མེད་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་གི་མཐའ་གཉིས་ཟུང་དུ་སྦྱར་བ་བདུན་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མཐའ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མཐའ་ཡིན་པས་མཐའ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ཟག་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། སྔོན་གྱི་མཐའ་སྟོང་པ་དང་། ཕྱི་མའི་མཐའ་སྟོང་པ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་བར་བྱ་བ་སྤང་བྱ་དང་། ཞི་བར་བྱེད་པ་གཉེན་པོ་ལ་དེ་དང་དེར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མཐའ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོ་དབུ་མའི་ལམ་ནི་སྤང་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་དེའི་གཉེན་པོ་ཡང་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། འོད་སྲུང་འདི་ལྟ་སྟེ། མི་ལ་ལ་ནམ་མཁས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་ངུས་ཏེ་ནམ་མཁའ་འདི་སོལ་ཞེས་ཟེར་ན། འོད་སྲུང་འདི་ཅི་སྙམ་དུ་སེམས། ནམ་མཁའ་འདི་བསལ་བར་ནུས་སམ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་ཁ
Chinese
我生有、中有、死有三种。作为它们的对治，了知无生，了知无起，了知无自性。如是三者皆远离，即是遍净，然亦不应执着彼之自性。总而言之，莫执着于法界转为烦恼，或转为清净。亦莫执着于以空性等对治，遣除所断。为对治执二边，如经中所说，非空性使诸法空，而是诸法自性空。凡有能断与对治，空与不空等边际之时，皆落入名言与世俗之境。空性于胜义之自性中，本自不成立任何边，不可言说，故非其使之空，而是本离一切边际之方式而为空性。第二，于后七支中，有总说与广说二者。初者，以分别等宣说，不但宣说如上，而且二分别之边，或二边之分别，是为七种。二者，以实有实无等宣说，何为合二分别之边之七者？于实物有分别亦是边，于实物无分别亦是边，为对治此二边，所宣说之中道是：非为破人而空性，而是以空性而空，如云前者之边空，后者之边空等等，是为广说。于寂灭所应断者，及寂灭之对治者，于彼等起分别即是边，其对治之中道是，所断者自性不成立，故其对治亦不成立胜义谛，如世尊告大迦叶：譬如有人畏惧虚空而哭泣，说请消除此虚空，大迦叶汝意云何？能消除虚空否？等等。
English
I have three states: birth, intermediate state, and death. As antidotes to these, know that there is no birth, know that there is no arising, know that there is no self-nature. Thus, the complete purification is the separation from these three kinds of afflictions, but even then, one should not cling to its self-nature. In short, do not cling to the idea that the dharmadhatu is transformed into affliction or transformed into purity. Also, do not cling to the idea that the antidotes such as emptiness eliminate what is to be abandoned. As an antidote to clinging to the two extremes, as it is said in the sutras, it is not emptiness that makes phenomena empty, but phenomena are empty by their own nature. Whenever there are extremes such as what is to be abandoned and the antidote, emptiness and non-emptiness, one falls into the realm of conventions and the mundane. Emptiness, in its own nature of ultimate truth, is primordially not established in any extreme, and is inexpressible. Therefore, it is not that it makes it empty, but it is emptiness in the way that it is primordially free from all extremes. Secondly, in the latter seven branches, there are two: a summary and an explanation. First, it is taught by discriminations and so on. Not only is it taught as above, but also the extremes of two discriminations, or the discriminations of two extremes, are considered to be seven kinds. Second, it is taught by existence and non-existence and so on. What are the seven that combine the extremes of two discriminations? To discriminate that something exists is also an extreme, and to discriminate that something does not exist is also an extreme. As an antidote to these two extremes, the Middle Way is taught as follows: It is not emptiness for the sake of destroying a person, but it is empty by emptiness. As it is said, the former extreme is empty, the latter extreme is empty, and so on, which is the extensive explanation. To discriminate between what should be pacified, what should be abandoned, and what pacifies, the antidote, is an extreme. The Middle Way, which is the antidote to that, is that what is to be abandoned is not established by its own nature, so its antidote is also not established in ultimate truth. As the Blessed One said to Kashyapa, "For example, if someone is afraid of the sky and cries, saying, 'Please eliminate this sky,' what do you think, Kashyapa? Can the sky be eliminated?" and so on. The source of suffering is...