Tibetan
ན་ལ། འདིར་འཁོར་འདས་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་མཐའ་རྫོགས་པའི་ཚད་དང་། དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་བསལ་བཞག་མེད་པར་མཐར་ཕྱིན་པར་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་གནས་འདི་དག་ལ་འཆད་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་ཐོབ་ཀྱང་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་བློ་བརྟན་གྱི་གཞུང་བཞིན་གསལ་བར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དོན་བཅུ་བོ་དེས་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྟན་པས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བཅུ་པོ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བཅུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། གོང་དང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཡོད་མེད་ཉིད་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་། གནས་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པར་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཉིད་དང་། འགྲིབ་པ་མེད་པ་དང་། ལྷག་པ་མེད་པ་སྟེ་དེ་དག་རྟོག་གེའི་རིག་པས་ཤེས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། བཞི་བ། མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ། བདུན་ཚན་དང་པོ་དང་། བདུན་ཚན་གཉིས་པའོ། །དང་པོ། ཐ་དད་པ་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ནི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་ཚུལ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མཐའ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་བདག་དང་ཐ་དད་པ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འཛིན་པ་ནི་མཐའ་ཡིན་ལ། དེ་སྤོང་བྱེད་དབུ་མའི་ལམ་ནི་གང་བདག་མེད་པ་ནས་ཤེད་བུ་མེད་པའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་གདགས་པ་ལས་བདག་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་ལ། དེ་མེད་པས་དེའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་བཏགས་དོན་ཀྱང་མེད་ཅིང་། དེས་ན་དེ་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་རྟག་པར་འཛིན་པ་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་འདོད་པའི་མཐའ་དང་། གཟུགས་སོགས་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་འདོད་པའི་མཐའ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡོངས་སུ་སྤངས་བ་དབུ་མའི་ ལམ་ནི། གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟོག་མི་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟོག་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། མདོ་ལས། གཟུགས་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང
Chinese
那拉。在此，就轮回与涅槃的总体而言，名言上是穷尽一切边际的程度；就胜义而言，是没有任何真实现立的取舍而达到究竟，有智慧的人们应当知晓。这些金刚句的要点，虽然可以获得非常多的解释方法，但暂时按照学者的《智稳论》一样清晰地分开来解说。像这样，这十个要点，由于如实地显示了包含轮回与涅槃所摄的诸法的世俗和胜义自性，因此是如所有性与尽所有性的胜观。像这样如实不颠倒的十个要点，称为金刚十句，是哪些呢？按照上面和顺序依次是，有无性，不颠倒，住处和如幻性，不分别，自性本具常光明性，普贤染污和清净性，如虚空性，无减损，无增益，这些是思辨的智慧难以了解的，因此称为金刚句的十种相。第四，舍弃二边的修法，有七支一组和七支二组。第一，以他异等来显示，因为大乘道是安住于远离二边的中观之道的，那什么是边呢？执着色等与我和他异或本体是一，这是边。舍弃它的中观道，就像从无我到无少许之间所说的那样，依赖蕴而假立为我，实际上我自己的体性是没有的，因为没有它，所以它的名称的各种名称，如人等，那些假立的意义也没有，因此它与蕴既不是一也不是他异。同样，执着色等为常恒，这是外道所承认的边，执着色等为无常，这是声闻所承认的边，完全舍弃这二者，中观的 道路是，对于色等，既不执着为常，也不执着为无常，而是修习离戏，如经中所说：色不是常，也不是无常。对于人与法，认为有它的自性而妄加增益和
English
Nara. Here, in terms of the generality of samsara and nirvana, it is the extent of exhausting all limits in terms of conventional truth; in terms of ultimate truth, it is the ultimate completion without any acceptance or rejection of truly established entities, which should be understood by the wise. Although there are many ways to explain these points of the vajra words, for the time being, they are explained by clearly distinguishing them according to the treatise of the scholar Lodro Ten. Thus, these ten points, by truly revealing the conventional and ultimate nature of all phenomena encompassed by samsara and nirvana, are the vipashyana of suchness and allness. These ten points, which are so truly non-inverted, are called the Ten Vajra Words. What are they? In accordance with the above and the order, they are the nature of existence and non-existence, non-inversion, the nature of dwelling and illusion, non-discrimination, the nature of self-existing, constant luminosity, the nature of universal defilement and purification, the nature of being like the sky, without diminution, and without addition. These are difficult to understand by speculative wisdom, therefore they are called the ten aspects of the vajra words. Fourth, the practice of abandoning the two extremes, there are the first set of seven and the second set of seven. First, it is shown by difference and so on, because the path of the Mahayana abides in the Middle Way that is free from the two extremes. What is an extreme? Holding forms and so on to be different from the self or to be of the same essence is an extreme. The Middle Way that abandons it is like what is said from selflessness to having nothing, that is, relying on the aggregates to impute a self, but in reality there is no nature of the self itself. Because it does not exist, the imputed meanings of its various names, such as person, etc., do not exist either. Therefore, it is neither one nor different from the aggregates. Similarly, holding forms and so on to be permanent is the extreme accepted by the tirthikas, and holding forms and so on to be impermanent is the extreme accepted by the shravakas. Completely abandoning both of these, the Middle Way is to cultivate without elaboration, without thinking of forms and so on as permanent or impermanent. As it is said in the sutra: Form is neither permanent nor impermanent. To impute that a person and a dharma have their own essence and
Tibetan
་། ཐ་སྙད་སྣང་ཙམ་དུ་མེད་པར་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་གང་ཟག་ཡོད་པ་དང་སེམས་སོགས་ཆོས་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཉིས་དང་། གང་ཟག་མེད་པ་དང་ཆོས་མེད་པར་སྐུར་འདེབས་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་ལ་སྒྲོ་སྐུར་དེ་སྤོང་བྱེད་དབུ་མའི་ལམ་ནི་གང་བདག་དང་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་དང་། སེམས་སོགས་ཆོས་ལ་སྒྲོ་སྐུར་སྤོང་བ་དབུ་མའི་ལམ་ནི་གང་ལ་སེམས་མེད་པ་དང་སེམས་པ་མེད་པ་དང་། ཡིད་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །མི་དགེ་བ་དང་ཀུན་ཉོན་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། དགེ་བ་དང་རྣམ་བྱང་ལ་གཉེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ལྟ་བའི་མཐའ་དེ་དག་སྤོང་བྱེད་དབུ་མའི་ལམ་ནི། གང་མཐའ་དེ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་མི་བརྗོད་མི་སྨྲ་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཡོད་ཅིང་དེ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པར་འདུ་ཤེས་པ་རྟག་པའི་མཐའ་དང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་མེད་ པའམ་རྒྱུན་ཆད་དེ་མཚམས་མི་སྦྱོར་བར་འདུ་ཤེས་པ་ཆད་པའི་མཐའ་སྟེ། དེ་གཉིས་སྤོང་བྱེད་དབུ་མའི་ལམ་ནི། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་མེད་པའི་དབུས་སུ་བསྟེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཡང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་དང་། ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་སྟེ་མཐའ་གཉིས་སུ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། དེ་ཡང་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་ཀུན་ཉོན་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པ་དང་། མ་རིག་པ་འགགས་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་འགགས་པའི་རྣམ་བྱང་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་མཐའ་གཉིས་པོ་དེ་སྤོང་བྱེད་དབུ་མའི་ལམ་ནི། རིག་དང་མ་རིག་པ་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །དེའི་དང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ལྟ་བ་དང་དུག་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་དང་། ཡང་སྲིད་ལ་སློབ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་དུ་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པ། ལས་ཀྱི་ཀུན་ཉོན་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཤེས་པའོ། །གསུམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི། ཡང་སྲིད་ པར་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེས་ནས་མ་ཤི་བར་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བ་དང་། ཡང་སྲིད་པའི་རྒྱུན་ཏེ་རིམ་པ་ལྟར་འཆི་སྲིད་ད
Chinese
对于仅在名言上显现而否认的边见，有两种，即执着于人存在和心等法存在的两种，以及否认人不存在和法不存在的两种。其中，对于人上的增益和诽谤，舍弃它的中道是，执着于我和无我二者的中间，就是无分别。如是说。对于心等法上的增益和诽谤，舍弃它的中道是，没有心和没有心所，没有意和没有识。如是说。对于将不善和杂染视为不相顺品，将善和清净视为对治品的边见，舍弃它们的中间道路是，不承认、不言说、不谈论那两种边见。如是说。凡是认为法和人存在，并且恒常存在，这是常边；法和人不存在，或者断灭，不连接相续，这是断边。舍弃这二者的中道是，依于常断二者之间的任何一方。还有能取所取二边的，以及杂染和清净二边的，总的来说就是两种边。那又是怎样的呢？从无明到老死之间，执着于杂染为能取所取，以及无明灭尽到老死之间，执着于灭尽的清净为能取所取的两种边，舍弃它们的中间道路是，明和无明这二者是无二的。等等，如广说。杂染有三种，即烦恼的杂染，业的杂染，以及生的杂染。其中的第一种，烦恼的杂染，有见和三毒之因，以及于有再学的三个，对于它们的对治，是了知空性、无相、无愿。第二，业的杂染是造作善和不善之业。对于它的对治，是了知不造作。第三，生的杂染是，于有中受生，以及生后未死之前，心和心所刹那刹那生起，以及有相续，即次第的死有。
English
Regarding the extremes of denying what merely appears nominally, there are two kinds: two that cling to the existence of a person and the existence of phenomena such as mind, and two that deny the non-existence of a person and the non-existence of phenomena. Among these, the Middle Way that abandons the superimposition and defamation on a person is that which, clinging to the middle between self and non-self, is non-conceptual. As it is said. The Middle Way that abandons the superimposition and defamation on phenomena such as mind is that which has no mind and no mental factors, no intellect, and no consciousness. As it is said. Regarding the extremes of viewing non-virtue and defilement as unfavorable, and virtue and purification as antidotal, the Middle Way that abandons those extremes is that which does not acknowledge, speak of, or discuss those two extremes. As it is said. Whatever conceives that phenomena and persons exist and that they exist permanently is the extreme of permanence; that phenomena and persons do not exist, or that they are annihilated and do not connect the continuum, is the extreme of annihilation. The Middle Way that abandons these two is that which relies on whatever is in the middle between permanence and annihilation. Furthermore, there are the extremes of the apprehended and the apprehender, and the extremes of defilement and purification, which are generally presented as two extremes. And what are they like? From ignorance to old age and death, clinging to defilement as the apprehended and the apprehender, and from the cessation of ignorance to old age and death, clinging to the purification of cessation as the apprehended and the apprehender, the Middle Way that abandons those two extremes is that knowledge and ignorance are non-dual. And so on, as explained extensively. There are three kinds of defilement: the defilement of afflictions, the defilement of actions, and the defilement of birth. Among these, the first, the defilement of afflictions, has the cause of views and the three poisons, and the three that still learn in existence. The antidote to these is to know emptiness, signlessness, and wishlessness. Second, the defilement of actions is the performance of virtuous and non-virtuous actions. The antidote to this is to know non-performance. Third, the defilement of birth is being born in existence, and after being born, before dying, the arising of mind and mental factors moment by moment, and the continuum of existence, that is, the successive dying.