Tibetan
་པའོ། །གཡེང་བ་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་གང་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཡེང་བ་མིག་ཤེས་སོགས་སོགས་ལྔ་སྟེ། དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལྡང་བ་ཡིན་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེང་བ་ཡིད་ཤེས་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བའམ་འཇུག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་གཡེང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རོ་མྱང་བ་དང་། བྱིང་རྒོད་དང་། མཚན་མའི་གཡེང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡི་བསམ་པས་མཚན་མར་བཟུང་ཞིང་ཞེན་པ་དང་། གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ་ངར་འཛིན་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། ང་རྒྱལ་གྱིས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། ངར་འཛིན་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་སེམས་དང་མ་བྲལ་བ་ཐེག་དམན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ནི་དེ་ལྟར་གཡེང་བ་དྲུག་སྟེ། དེ་དྲུག་པོ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པའི་ཡོངས་གཅོད་མི་གཡེངས་པའི་ཞི་གནས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ཏ། ནང་དུ་རྩེ་གཅིག་པར་གནས་པའི་ཞི་གནས་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཡང་རང་གི་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཙམ་ལ་འདག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་སོགས་ མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། ངར་འཛིན་དང་བཅས་པ་ཕྱི་རོལ་བའི་བསམ་གཏན་ལྟ་བུ་དང་། དེར་མ་ཟད་དམན་ལམ་གྱི་རྟེན་དུ་བསྒོམ་པ་ལྟ་བུའི་ཡིད་བྱེད་དང་ཡང་བྲལ་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པར་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་གཉིས། དང་པོ། ཡི་གེ་དོན་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལྷག་མཐོང་ནི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་དོན་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཅུས་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ན། ཡི་གེ་དང་དོན་དང་ཡིད་བྱེད་དང་མི་འཕྲོ་བ་དང་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་ཏེ་དེ་གཉིས་དང་། དག་མ་དག་དག་དང་། གློ་བུར་བ་དང་། མི་སྤངས་པ་དང་། ཁེངས་པ་མེད་པ་དང་བཅུ་པོ་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་མདོར་བསྟན་དང་མཚུངས་པར་བཅུ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཡི་གེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། བརྗོད་བྱའི་དོན་ཀུན་བཏགས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། གཉིས་སྣང་གི་རྒྱུ་གཞན་དབང་གི་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པས་མཐའ་གཉིས་སུ་མི་འཕྲོ་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡོངས་གྲུབ་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རང་མཚན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཉིད་ལས་ཆོས་ཀུན་མི་ འདའ་བར་ཤེས་པ་ཆོས་
Chinese
。什么是六种散乱呢？自性散乱是指眼识等等五识，因为它们自性向外看，所以会从禅定中起身。向外散乱是指意识追逐或进入外境。同样，向内散乱是指品尝禅定的滋味，以及掉举和沉没。相的散乱是指以相信禅定本身的念头，执取并执着于相。恶趣的散乱是指以我执等方式作意，即以我慢认为自己比别人更殊胜，或者称为伴随我执。作意的散乱是指没有脱离小乘的心，作意于小乘，这样就是六种散乱。这六种散乱被断除，完全遮止不散乱的寂止，就是大乘的殊胜寂止，是安住在内，一心不乱，没有过失的寂止。而且，仅仅执着于自己内在的禅定为解脱等等， 执着于相，以及伴随我执的外道禅定等等，不仅如此，还远离了将下劣道作为依靠而修习的作意，因此，有智慧的人们应当了知这是大乘的殊胜寂止。第二，分二：略说，广说。第一，以“文字义”等来指示，大乘的胜观是不颠倒地证悟如所有性和尽所有性。这也可以用十种方式来概括指示：文字、义、作意、不散乱、自相和共相，即这两种，清净不清净清净，忽然的，不舍弃，没有骄慢，这十种是不颠倒的。第二，广说与略说相同，也是十种：对于能诠的文字不颠倒，对于所诠的义，遍计所执性无自性不颠倒，对于二取之因，他起唯识的行相作意不颠倒，虽然显现为二，但了知其不真实如幻，因此对于不堕入二边不颠倒，对于圆成实，远离能取所取的自相不颠倒，了知一切法不 超出二空的真如，法
English
. What are the six kinds of distraction? The distraction of self-nature refers to the five consciousnesses such as eye consciousness, etc., because their self-nature looks outward, so they arise from samadhi. Outward distraction refers to the mind consciousness chasing or entering external objects. Similarly, inward distraction refers to savoring the taste of samadhi, as well as agitation and lethargy. The distraction of signs refers to taking and clinging to signs with the thought of believing in samadhi itself. The distraction of bad rebirth refers to paying attention through ego-grasping, that is, with pride thinking that oneself is more superior than others, or it is called accompanied by ego-grasping. The distraction of attention refers to not being separated from the mind of the Lesser Vehicle, paying attention to the Lesser Vehicle, so there are six kinds of distraction. These six distractions are cut off, and the complete cessation of non-distraction, the still abiding, is the special still abiding of the Great Vehicle, which is abiding inwardly, single-mindedly, without fault. Moreover, merely clinging to one's own inner samadhi as liberation, etc., clinging to signs, and the samadhi of externalists accompanied by ego-grasping, etc., not only that, but also being separated from the attention of practicing by relying on the inferior path, therefore, wise people should know that this is the special still abiding of the Great Vehicle. Second, divide into two: brief explanation, detailed explanation. First, it is indicated by "letters, meanings," etc. The superior insight of the Great Vehicle is to realize the suchness and the all-suchness without error. This can also be summarized and indicated in ten ways: letters, meanings, attention, non-distraction, self-characteristics and general characteristics, that is, these two, pure impure pure, sudden, not abandoning, without arrogance, these ten are non-inverted. Second, the detailed explanation is the same as the brief explanation, also ten kinds: for the expressive letters, not inverted, for the expressed meaning, the completely imputed nature of no self-nature is not inverted, for the cause of dualistic appearance, the aspect of other-powered only-consciousness, the attention is not inverted, although it appears as two, but knowing that it is not real like illusion, therefore, for not falling into the two extremes, it is not inverted, for the perfectly established, the self-characteristic of being separated from the grasper and the grasped is not inverted, knowing that all dharmas do not exceed the thusness of the two emptinesses, dharma.
Tibetan
སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་མ་རྟོགས་ལས་དག་མ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། རང་བཞིན་དག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དག་མ་དག་ཏུ་སྣང་བ་ཡང་གློ་བུར་བར་ཤེས་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། གདོད་ནས་དག་པས་ཀུན་ཉོན་འགྲིབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མི་སྡང་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། རྣམ་བྱང་འཕེལ་བ་མེད་པས་ཡོན་ཏན་ལྷག་པས་ང་རྒྱལ་བ་མེད་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །དང་པོ། འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དང་པོ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་འདི་དག་ནི་གོ་རིམ་མ་ནོར་བར་གཅིག་ལ་གཅིག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡི་གེ་ལས་བཞག་པའི་བརྡ་དེ་ལ་དོན་གང་གི་བརྡ་ཡིན་པར་བློ་ལ་འདྲིས་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན། ཀ་བ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཀ་སྔོན་དང་བ་རྗེས་སུ་བྱས་ཏེ་འབྲེལ་བར་བརྗོད་ཚེ་གདུང་འདེགས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་གོ་བར་བྱེད་ཀྱི། བ་སྔོན་དང་ཀ་རྗེས་སུ་བྱས་པའམ། འབྲེལ་བ་མེད་པར་སོ་སོར་ཕྲལ་ཏེ་བརྗོད་ན་དོན་དེ་གོ་མི་ནུས་ལ། དེར་མ་ཟད་ཡི་གེ་དེ་གཉིས་དེ་ལྟར་བཀོད་པའི་བརྡ་དེ་གདུང་འདེགས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་བརྡ་ཡིན་པར་སྔར་ནས་འདྲིས་པའི་བོད་ཀྱི་མི་རྣམས་ལ་བརྡ་དེས་དེའི་དོན་དེ་གོ་བར་བྱེད་ཅིང་། ཡུལ་གཞན་པའི་མིས་དེ་ལྟར་མི་ གོ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདྲིས་འབྲེལ་གཉིས་ལས་བརྡ་དེ་དོན་ཡོད་པ་དང་། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མ་འདྲིས་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་དོན་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཡི་གེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡ་ལས་དོན་གོ་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྟོགས་པས་འབྲེལ་བ་གསར་དུ་བྱས་ཤིང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་ཡིན་གྱི། མིང་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡི་གེ་ལས་དོན་རྟོགས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་དམ་པའི་དོན་དུ་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་བྲལ་བའི་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །གཉིས་པ། གཉིས་སུ་སྣང་བར་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་དོན། འདི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པས་ཡོད་པའི་མཐའ་སྤངས་ལ་སྣང་ཙམ་དུ་ཡོད་པས་མེད་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་དོན་ནམ་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་
Chinese
对于共相的体性不错乱。是否证悟其真实性而导致清净与不清净的转变不错乱。由于自性清净而显现清净与不清净也了知为是暂时的不错乱。本来清净故而使一切烦恼减少而不嗔恨不错乱。由于没有完全的清净增长，所以没有因功德增进而产生的傲慢也不错乱。第一，以“关联的缘故”等来表示。首先，这些作为能表达的文字，因为顺序不错乱地一个接着一个相关联，并且因为文字所设定的符号在心中熟悉是何种意义的符号而有意义。例如，像“柱子”这样的词，先说“柱”后说“子”而相关联地表达时，就能理解到那个起到支撑作用的事物。如果先说“子”后说“柱”，或者没有关联地分开来说，就不能理解那个意义。不仅如此，像这样排列的这两个字的符号，对于早就熟悉是起到支撑作用的事物的符号的藏族人来说，这个符号就能使他们理解那个意义。就像其他地方的人不能理解那样。因此，由于熟悉和关联这两点，符号才有意义。反过来说，由于不关联和不熟悉，文字就没有意义。像这样如理如实地领悟，就是对于文字不错乱，也就是说，文字通过符号来理解意义的方式，是像这样由人的领悟新建立关联和设定的，除此之外，名与义并非以自己的本体相关联。像这样就是对于从文字中领悟意义的方式不错乱地确定下来。由此，菩萨们对于至高无上的意义，会生起与言语所表达的意义相分离的分别念。第二，以“显现为二”等来表示意义。像这样，显现为能取和所取二者，并非如其所显现的那样存在，虽然显现却不真实。像这样领悟就是所谓对于意义不错乱，因为不是以二而成立，所以舍弃了有边的执着，仅仅是显现而已，所以舍弃了无边的执着，是其意义或自性。由此，生起远离能取和所取的领悟。
English
There is no confusion regarding the characteristics of generality. There is no confusion regarding the transformation into purity or impurity depending on whether or not one realizes its true nature. There is no confusion in knowing that the appearance of purity or impurity is also temporary because it abides in its own nature as pure. There is no confusion in not hating the fact that it reduces all afflictions because it is pure from the beginning. There is no confusion in not being arrogant due to the increase of qualities because there is no complete purification and increase. First, it is shown by "because of the connection," and so on. First, these letters that express are meaningful because they are connected one after another without confusion in the order, and because the sign established by the letters is familiar in the mind as a sign of what meaning. For example, like the word "pillar," when "pillar" is said first and "-ar" is said after and expressed in connection, it is understood as the thing that plays a supporting role. If "-ar" is said first and "pillar" is said after, or if they are separated and expressed without connection, that meaning cannot be understood. Moreover, the sign of these two letters arranged in this way, for Tibetans who are already familiar with the sign of the thing that plays a supporting role, this sign makes them understand that meaning. Just as people from other places cannot understand it. Therefore, the sign is meaningful because of familiarity and connection. Conversely, letters are meaningless because of disconnection and unfamiliarity. Understanding in this way is not confusing about letters, that is, the way letters understand meaning from signs is like this, it is only because the connection is newly established and designated by the understanding of people. Apart from that, name and meaning are not related by their own nature. In this way, it is determined that there is no confusion in the way of understanding meaning from letters. From this, Bodhisattvas will generate conceptual thoughts that are separated from the meaning to be expressed by words for the ultimate meaning. Second, the meaning is shown by "appearing as two," and so on. In this way, what appears as the two, grasper and grasped, is not as it appears, although it appears, it is not true. Understanding in this way is called not confusing about meaning, because it is not established as two, so it abandons the extreme of existence, and it is only an appearance, so it abandons the extreme of non-existence, it is its meaning or nature. From this, arises the understanding that is free from grasper and grasped.