Tibetan
ངས་སུ་བཏགས་པས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་གོ །སེམས་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཞི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟགས་པས་འགོག་བདེན་ལ་འཇུག་སྟེ་བདག་མེད་པ་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཆད་ཀྱིས་དོགས་པའི་སྐྲག་པ་མེད་པར་འགོག་པ་ལ་འཇུག་གོ །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་བརྟག་པའི་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལམ་བདེན་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །གཉིས་པ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམས་པས་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་དག་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་གཉེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང་སྟེ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་བརྩོན་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དང་། སྐྱེས་པ་མི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དང་བཞིའོ། །གསུམ་པ་ལ། དགོས་པ་དང་བཅས་ཏེ་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བསྐྱེད་ཚུལ་མདོར་བསྟན། དེ་དག་གི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། དང་པོ། དེར་གནས་ལས་སུ་རུང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་དེར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་ནས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ནི། མངོན་ཤེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤང་བྱ་ཉེས་པ་ལྔ། གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའོ། །དང་པོ། ལེ་ལོ་དང་ནི་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་གྲུབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། ལེ་ལོའི་དབང་གིས་བརྩོན་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གདམས་ངག་རྣམས་བརྗེད་པ་དང་གཉིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་སྒྲིབ་བོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དངོས་གཞི་ལ་སྒྲིབ་པ་ནི་ནང་དུ་རྨུགས་ཏེ་བྱིང་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བའི་རྒོད་པ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་སོགས་བྱུང་བ་ན་སོ་སོའི་གཉེན་པོ་ཚུལ་བཞིན་འདུ་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་འདུ་མི་བྱེད་པ་ནི་སྒྲིབ་པའོ། །གཉེན་པོ་དེས་བྱིང་རྒོད་ཞི་བ་ན་ད་དུང་ཡང་འདུ་བྱེད་ཆེས་ན་དེ་ཉིད་ཆོས་གཡོ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ ནི་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ། གནས་དང་དེ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ལེ་ལོ་སྤང་པའི་གཉེན་པོ་བཞི་ནི། དད་པ་འདུན་པ་རྩོལ་བ་ཤིན་སྦྱང་བཞི་ཡིན་ཏེ། ཤིན་སྦྱང་གྲུབ་ན་ལེ་ལོ་མི་འབྱུང་ལ། ཤིན་སྦྱང་དེ་ནི་རྩོལ་བས་འགྲུབ་ཅིང་། རྩོལ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདུན་པའི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་ལ། འདུན་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཐོག་མར་དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་དད་པས་སོ། །དེས་ན་རྩོལ་བའི་གནས་ནི་ཏིང་འཛིན་དེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་དང་། འདུན་པ་དེ་ལ་གནས་པ་རྩོལ་བ་དང་། འདུན་པའི་རྒྱུ་དད་པ་དང་། རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། །དེས་ན་དེ་བཞིས་ལེ་ལོ་སྤོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་གཞན་བཞིའི་གཉེན་པོ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཤེས་བཞིན་སེམས་པ་བཏང་སྙོམས་བཞི་སྟེ། དྲན་པས་གདམས་ངག་གི་དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་པ་དང་རྒོད་པ་བྱུང་བ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པ་དང་། སེམས་པས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་ཉེས་པ་དེ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་བྱིང་རྒོད་ཞི་ཚེ་རང་བབ་ཀྱིས་རྣལ་དུ་འཇུག་པའོ། །བཞི་བ་ཐར་བའི་ཆ་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་དང་། ཐར་བའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱས་ནས་དད་པས་བདེན་བཞི་བླང་དོར་ལ་འདུན་པ་ལ་ དབང་བྱེད་པ་དང་། བརྩོན་པས་སྦྱོར་བ་ཉམས་ལེན་ལ་དབང་བྱེད་པ་དང་། འདིར་དབང་བྱེད་ཅེས་པ་འདི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དབུས་སུ་བྱུང་བ་ནི་བར་གྱི་གསལ་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཐོག་མཐའ་ཀུན་ལའང་དབང་བྱེད་ཅེས་སྦྱར་བར་བྱ་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དྲན་པས་དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་དབང་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་དབང་པོ་ལྔས་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །ལྔ་བ་ལ། དངོས་དང་སྦྱོར་ལམ་དང་དབང་སྟོབས་སྦྱར་ཚུལ་གྱིས་མཇུག་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་སྲ་བ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དད་པ་སོགས་ལྔ་བོ་དེའི་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མ་དད་པ་དང་ལེ་ལོ་དང་བརྗེད་
Chinese
我通过什么来进入集谛呢？心是执著于我的最根本的基础，因此对它进行观察就能进入灭谛，通过领悟无我唯识的道理，从而不惧怕执著于我和断灭，而进入灭谛。因为对一切法进行观察，对杂染和清净之法没有迷惑，所以进入道谛。这样，为了进入四谛，首先安立修习四念住。第二，通过“不共品”等来指示，这样修习四念住，如果完全了解了应断的不共品和能断的对治品，为了断除那些不共品，生起对治的精进就是四种精进，即为了断除已生起的恶法而精进，为了不生起未生起的恶法而精进，为了生起未生起的善法而精进，为了已生起的善法不退失而精进，这四种。第三，分为：简要指示了生起神足的方法，连同必要；详细解释了那些意义。 第一，通过“安住于彼，堪能”等来指示，这样通过发起精进，一心安住于彼境，心变得堪能，就能获得一切神通等意义。像这样，心变得堪能的等持，也是从依靠能断除五种过患的八种作意之因中产生的。第二，分为：应断的五种过患；依靠对治的八种作意。第一，通过“懈怠以及”等来指示，什么是障碍等持成就的五种过患呢？由于懈怠而不投入精进，以及忘失等持的诀窍，这两种是等持的加行上的障碍。等持的正行上的障碍是向内昏沉和向外散乱各种念头的掉举，这两种算作一种。在进入等持的时候，如果生起昏沉掉举等，就必须如理作意各自的对治品，如果不这样作意
English
How do I enter the truth of origination? The mind is the ultimate basis for clinging to self, so by examining it, one can enter the truth of cessation. By understanding the meaning of selflessness and mere awareness, one can enter cessation without fear of clinging to self or annihilation. Because one examines all phenomena and is not confused about the defiled and purified dharmas, one enters the truth of the path. Thus, in order to enter the four truths, first, the practice of the four mindfulnesses is established. Second, it is indicated by "the opposing side," etc. Thus, by meditating on the four mindfulnesses, if one fully understands in all aspects the opposing side to be abandoned and the antidote to be abandoned, then in order to abandon those opposing sides, the diligence of generating the antidote is the four kinds of diligence, namely, diligence to abandon evil dharmas that have arisen, diligence not to arise evil dharmas that have not arisen, diligence to generate virtuous dharmas that have not arisen, and diligence to prevent virtuous dharmas that have arisen from deteriorating. Third, it is divided into: briefly indicating how to generate the foundations of miraculous powers, along with the necessity; and explaining those meanings in detail. First, it is indicated by "abiding there, being serviceable," etc. Thus, by initiating diligence, abiding single-pointedly in that object, the mind becomes serviceable, and all the meanings of clairvoyance, etc., will be attained. In this way, that samadhi in which the mind becomes serviceable also arises from the cause of relying on the eight applications that eliminate the five faults. Second, it is divided into: the five faults to be abandoned; and relying on the eight applications of the antidote. First, it is indicated by "laziness and," etc. What are the five faults that hinder the accomplishment of samadhi? Not engaging in diligence due to laziness, and forgetting the instructions of samadhi, these two are obstacles to the preliminary practice of samadhi. The obstacles to the actual practice of samadhi are dullness sinking inward and agitation scattering various thoughts outward, these two are counted as one. When dullness, agitation, etc., arise when entering samadhi, one must properly apply the respective antidotes, but if one does not apply them in this way,
Chinese
是障碍。对治法是，当昏沉掉举寂静时，如果仍然有行作过于猛烈，那本身就是动摇法的缘故。这样，后面这两个就是对定从高到高地作差别时的障碍。这样，懈怠等等这些被认为是五种过患。第二，以处所和其它的方式来显示，断除懈怠的对治法有四种，即：信心、欲乐、精进、轻安四种。如果轻安成就，就不会产生懈怠。而轻安是由精进成就的。精进是通过对禅定的欲乐之门而成就的。欲乐的生起，首先是对它相信和信心的缘故。因此，精进的处所是对禅定想要现前的欲乐，安住于欲乐是精进，欲乐的因是信心，精进的果是成为极度轻安。因此，这四者断除懈怠。同样，另外四种过患的对治法是依次为：正念、正知、作意、舍。正念是不忘失教言的所缘境，正知是了知和觉察到昏沉和掉举的产生，作意是对于断除昏沉掉举的过患，现前地行作，舍是当昏沉掉举寂静时，以自性而如实安住。第四，以解脱分等等来显示，以神足来使心堪能，并且生起与解脱分相应的善根之后，以信心对四谛的取舍生起欲乐而能自在，以精进对加行修习能自在，这里说自在，这出现在偈颂的中间，被称为中间的明示，要知道对于初末一切也都要加上自在。正念是不忘失所缘境，禅定是不使心散乱到其它地方，智慧是对法完全地分别而能自在，这样，五根能引导解脱之法。第五，分二，以本体和加行道以及权力和力量结合的方式来作结尾。第一，不顺品是以坚硬等等来显示，信心等等这五者的各自的不顺品是不信和懈怠以及忘
English
are obstacles. The antidote is that when dullness and agitation are pacified, if there is still excessive activity, that itself is the reason for shaking the Dharma. Thus, these last two are obstacles to distinguishing dhyana from higher to higher. Thus, laziness and so on are considered to be five faults. Second, it is shown by the place and so on. The four antidotes to abandoning laziness are: faith, desire, effort, and pliancy. If pliancy is accomplished, laziness will not arise. And pliancy is accomplished by effort. Effort is accomplished through the gate of desire for dhyana. The arising of desire is first due to believing in it and having faith. Therefore, the place of effort is the desire to manifest dhyana, abiding in desire is effort, the cause of desire is faith, and the result of effort is becoming extremely pliant. Therefore, these four abandon laziness. Similarly, the antidotes to the other four faults are, in order: mindfulness, awareness, attention, and equanimity. Mindfulness is not forgetting the object of the instruction, awareness is knowing and realizing the occurrence of dullness and agitation, attention is to consciously act as an antidote to abandoning the faults of dullness and agitation, and equanimity is to abide naturally and truly when dullness and agitation are pacified. Fourth, it is shown by the part of liberation and so on. By the feet of miraculous power, the mind is made capable, and after generating the roots of virtue corresponding to the part of liberation, with faith, desire arises for the acceptance and rejection of the four truths and one is able to control it, with diligence, one is able to control the practice of application. Here, the word "control" appears in the middle of the verse, which is called the intermediate clarification. It should be known that "control" should be added to the beginning and end as well. Mindfulness is not forgetting the object, dhyana does not scatter the mind to other places, and wisdom is able to completely distinguish the Dharma, thus, the five faculties lead to the Dharma of liberation. Fifth, in two parts, it concludes with the way of combining the essence, the path of application, and power and strength. First, the unfavorable side is shown by hardness and so on. The respective unfavorable sides of these five, faith and so on, are disbelief, laziness, and forgetfulness.