Tibetan
པའི་ཁམས་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་དྲུག་ནི། ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དེ་ཤེས་ཤིང་འཛིན་པའི་ས་བོན་གྱི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། གསལ་ཞིང་རིག་པའི་ངོ་བོས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་གཅོད་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་དུ་འདོད་ཅེས་པ་ནི། བཤད་མ་ཐག་པ་མཁས་བྱའི་གནས་དང་པོ་ལས་གཞན་པ་ཁམས་ལ་མཁས་པའི་གནས་ཉིད་དུ་འདོད་ཅེས་པ་ཙམ་སྟེ། འོག་གི་སྐབས་རྣམས་སུའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ། ཚོར་དང་དོན་རྣམས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ལས། མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་ནང་གི་དེ་དྲུག་པོ་ནི། ཚོར་བ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་འབྱུང་སྒོའམ་སྐྱེ་སྒོ་ཡིན་ཏེ། མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་འདིས་ཡུལ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ནས་བདེ་སྡུག་སོགས་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་གྱི་ཕྱི་ཡི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་དེ་ནི་དོན་རྣམས་སོ་སོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་འབྱུང་སྒོ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་དེར་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་པ་ཤེས་པ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ཡིན་པ་ལ་བཤད་དེ། སྒོ་འདི་དག་གིས་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་སྐྱེ་ཞིང་ མཆེད་པར་བྱེད་པ་ལ་མིང་དེ་སྐད་དུ་བཏགས་པའོ། །དེས་ན་གཟུགས་སོགས་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱ་བ་དང་། མིག་སོགས་ནི་ཡུལ་སོགས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་པས་ན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཚོགས་ནས་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་དེ་དང་དེ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པས་ན་ཉེར་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། དེ་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་བཅུ་གཉིས་པོ་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལའང་ཆོས་སུ་གདགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་སྣང་ཞིང་དེས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་སྡུག་གི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤེས་པས་མྱོང་བ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་འདོགས་བྱེད་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཀུན་ཀྱི་ནང་ན་འདི་གཙོ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཚུལ་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་སྒོ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་བ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ནང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ནི་མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་གྱི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འབྱུང་བ་དང་། ཕྱིའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་ཡི། རྒྱུ་མེད་པ་དང་རྒྱུ་མིན་པ་དུས་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་ལས་མི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ ཤེས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རང་རང་གི་འབྲས་བུ་དང་། རྒྱུས་རང་འབྲས་བསྐྱེད་པའི་རྩོལ་པའམ་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་ཅིང་སྐུར་འདེབས་མེད་པར་ཇི་བཞིན་གཏན་ལ་ཕབས་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་མིན་རྒྱུར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་དུས་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་སེམས་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་མིན་དུ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ནི། ད་ལྟའི་ཕུང་པོ་འདི་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ཕུང་པོ་ལས་མ་བྱུང་བར་འདོད་པ་ལྟ་བུའམ། ཡང་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་འདི་དག་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱིས་བྱས་པའི་འབྲས་བུར་འདོད་པའམ། རང་གི་ངོ་བོས་བྱུང་བ་ལྟ་བུར་འདོད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མེད་ཅེས་སམ། ཚེ་ཕྱི་མ་མེད་པའམ། འགོག་པ་མེད་པ་ལྟ་བུ་སོགས་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །རྒྱུའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཚུལ་གྱི་རྩོལ་བའམ་བྱེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་དང་མ་རིག་པ་ལས་འདུ་བྱེད་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་ལས་དེས་འབྲས་བུ་དེ་བྱའོ་ཞེས་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བྱེད་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པའམ། ཡང་ན་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱིས་དེ་ལ་དེ་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་ལྟ་བུའི་བྱེད་པ་རང་ དབང་བ་ཞིག་འཛིན་པའོ། །བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ནི་རྒྱུ་དེས་དེ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ་འབྲས་དུས་ན་རྒྱུ་འགག་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོར་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཕྱི་མའི་དུས་ན་མེད། རང་དུས་སྐད་ཅིག་གཅིག་པོ་དེར་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་རྩོལ་བའམ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་། རྒྱུ་ཚོགས་ན་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བཞག་གི །རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་ལ་འབྲས་བུ་བྱེད་འདོད་ཀྱི་རྩོལ་བ་མེད་ཀྱང་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་
Chinese
从色的界到意的识界之间的六者，是了知并执持境色等的种子之义，以明了且能觉知的自性，来决断境的自性是如何的。所谓“于他处作意”，仅仅是指从刚才所说的第一处所学处之外，于界作意之处所作意而已。下面的章节也应如是理解。第三，由感觉和诸义等来指示，十二处中，从眼处到意处之间的内在六处，是感觉得以亲近受用的来源或生门，因为眼等内在六处亲近受用六境的自性，从而体验苦乐等。从色处到法处之间的外在六处，是各自决断诸义自性的方式得以亲近受用的来源，因为色等存在于境中，因此通过了知它们，亲近受用得以决断而生起。此外，处指的是觉知得以亲近生起之门，因为通过这些门，觉知在境上生起并 扩展，所以才如此命名。因此，色等是所要决断的对象，而眼等是亲近受用从境等生起的感觉者，因此，境与有境聚合而生起觉知，并亲近受用它，所以称为亲近受用，而生起它的门就是内外所摄的这十二法。对此，凡是被安立为法的，都显现在觉知中，并且由它来如此称谓，而且从中生起的苦乐部分，也唯有通过觉知来体验，除此之外别无他法，因此觉知本身就是安立者，而且在一切被安立的法中，这个最为重要，因此以那种方式，它本身以生起和扩展之门的方式被指示。第四，由因和果等来指示，什么是所谓的缘起呢？一切内外之法都是从因缘和合而生起的。
English
The six from the realm of form to the realm of consciousness of mind are the meaning of the seed that knows and holds the object, form, etc. With the nature of clarity and knowing, it determines what the nature of the object is like. The so-called "other intention" only refers to the intention to be skilled in the realm, other than the first place of learning just mentioned. The following chapters should also be understood in this way. Third, it is indicated by feelings and meanings, etc. Among the twelve sources, the inner six from the eye source to the mind source are the source or birth gate for feelings to be closely enjoyed, because the inner six sources such as the eye closely enjoy the nature of the six objects, thus experiencing happiness and suffering, etc. The outer six sources from the form source to the dharma source are the source for the way of individually determining the nature of the meanings to be closely enjoyed, because form, etc., exist in the object, so by knowing them, the close enjoyment of determination arises. In addition, the source is said to be the gate through which awareness closely arises, because through these gates, awareness arises in the object and expands, so it is named that way. Therefore, form, etc., are the objects to be determined, and the eye, etc., are the enjoyers of the feelings arising from the object, etc. Therefore, when the object and the object holder gather, awareness arises and closely enjoys it, so it is called close enjoyment, and the gate through which it arises is these twelve dharmas included in the inner and outer. In this regard, all that is established as dharma appears in awareness, and it is called that way by it, and all the parts of happiness and suffering arising from it are only experienced through awareness, and there is no other way, so awareness itself is the establisher, and among all the established dharmas, this is the most important, so in that way, it itself is indicated in the way of the gate of arising and expansion. Fourth, it is indicated by cause and effect, etc. What is the so-called dependent origination? All inner and outer dharmas arise from the combination of cause and condition.
Chinese
，也就是說，所有內在有情眾生的界，都是從無明到老死的十二緣起支的方式產生的。所有外在的法，都如從種子生出苗芽等一般，是從因緣聚合而生起的。凡不是從無因或非因，如時間和自在天等產生的，就是這樣。像這樣 了解之後，對於所有法的生起之因，以及各自的果，以及因產生自果的努力或作用的方式，既不妄加增益也不誹謗，如實地確定，就是善於了解緣起之義。其中，將非因增益為因，就像認為時間和自在天等是有情眾生的作者一樣。將是因的誹謗為非因，就像認為現在的蘊不是從前世的蘊產生的那樣，或者認為業和煩惱不是有情眾生產生的因一樣。對於果的增益，就像認為這些世界是自在天等所造的果，或者認為是自性產生的那樣。對於果的誹謗，就像說沒有業的異熟，或者沒有後世，或者沒有滅諦等，對於存在的果都加以誹謗。對於因產生果的方式的努力或作用的增益，就像從種子生出苗芽，從無明產生行一樣，事先認為「它會產生那個果」，以像作者的方式來認為，或者認為是自在天等讓它做那個一樣，執著於一種自主的作用。對於作用的誹謗，就像認為那個因不能產生那個果，因為果時因已滅等，認為因沒有產生作用的能力一樣。總之，所有的因果都是剎那的，前一剎那在後一剎那時已經不存在。在自身存在的唯一剎那，並沒有其他的努力或作用叫做產生果，但是因為因聚合時，沒有不產生果的自主權，所以才安立為因果。雖然因的剎那沒有想要產生果的努力，但是沒有產生果的能力
English
That is, all the realms of sentient beings arise in the manner of the twelve links from ignorance to old age and death. All external phenomena arise from the collection of causes and conditions, just as sprouts grow from seeds. Whatever does not arise from causelessness or non-causes, such as time and Ishvara, is like that. Thus, Having understood this, one is skilled in the meaning of dependent origination when one neither superimposes nor denigrates the cause that produces all phenomena, their respective results, and the manner in which the cause generates its own result, but ascertains them as they are. Superimposing a non-cause as a cause is like believing that time and Ishvara are the creators of sentient beings. Denigrating a cause as a non-cause is like believing that the present aggregates do not arise from the aggregates of the previous life, or that karma and afflictions are not the cause of the arising of sentient beings. Superimposing on the result is like believing that these worlds are the result of being created by Ishvara, or that they arise from their own nature. Denigrating the result is like saying that there is no ripening of karma, or that there is no future life, or that there is no cessation, etc., all of which denigrate existing results. Superimposing on the effort or action of the cause producing the result is like, for example, when a sprout arises from a seed and actions arise from ignorance, one thinks in advance, "It will produce that result," and considers it as an agent in the manner of an agent, or one holds onto an independent action as if Ishvara, etc., makes it do that. Denigrating the action is like believing that that cause cannot produce that result because the cause has ceased at the time of the result, etc., and believing that the cause has no ability to act. In short, all causes and results are momentary, and the previous moment does not exist at the time of the later moment. In that single moment of its own existence, there is no other effort or action called producing the result, but because there is no autonomy not to produce the result when the causes are assembled, it is established as cause and result. Although the moment of the cause has no effort to want to produce the result, it does not have the ability to produce it.