Tibetan
ལ་འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པའི་བཟང་ངན་དང་། ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་བདག་དང་གཞན་ཆེ་དང་ཆུང་བ་སོགས་ཀྱི་ཆ་དང་། སྔ་ཕྱིའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོགས་མེད་དེ་ཆོས་དབྱིངས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའོ། །གནས་ལུགས་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་གློ་བུར་བའི་སྣང་ངོ་དང་བསྟུན་ན་འདི་ལྟར་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་ལུས་སེམས་ཡུལ་གྱི་སྣང་བར་ཤར་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་མཐོང་བའི་ཚེ་ནའང་། ཆོས་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་གཡོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཡོད་པས་ན། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྦུབས་སུ་བྱས་ནས་མི་མངོན་ཡང་བཅུད་དམ་དབུས་ན་སྙིང་པོའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ལ་རིགས་སམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་ས་འོག་གི་གཏེར་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དགུས་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བར་ གསུངས་སོ། །དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་མ་དག་པ་དང་། དག་མ་དག་ཅི་རིགས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་གནས་སྐབས་གསུམ་དུ་བཞག་ཀྱང་ཁམས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ཕྱིར། །རང་བཞིན་དྲི་མེད་དེ་ནི་གཉིས་མེད་དེ། །སངས་རྒྱས་རིགས་ལ་དེ་འབྲས་ཉེར་བཏགས་པས། །འགྲོ་ཀུན་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། འདི་ཡང་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རིགས་ཀྱང་སྟེ། ཞེས་དང་། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་མཚན་གསོལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་མཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་བརྟེན་པ་ལྟར་ཕུང་ལྔའི་གཟེབ་ག་ཤེད་ན་འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་གཉིས་སྣང་མུན་བཞིན་དུ་འགྲོགས་པ་ཞིག་གི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བཟུང་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱང་དེ་དང་འཚམ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགོངས་དོན་ལ་རང་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་མ་ཕྱིན་པའི་འོ་དོད་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་དོ། །དེ་བས་ན་ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པའི་རྟོག་གེ་ངན་པའི་ཁྲོད་སྙིང་པོའི་གཏམ་འདི་བསྒྲགས་ཀྱང་དོན་མེད་ལ། ཟབ་མོའི་གཏམ་འདི་ལྟ་བུ་བྱིས་པ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་བསྟན་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་མཉན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས་ན་དེ་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་སོགས་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་བསྟན་ཅིང་དེ་རིགས་པས་ སྒྲུབ་དགོས་ཀྱི། སྙིང་པོ་བསྟན་པ་དོན་མེད་དེ་དེ་ཚུར་མཐོང་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་སྒྲོ་སྐུར་གྱི
Chinese
如轮回涅槃等的好坏，彼岸此岸的主宰与他者的大与小等的部分，以及先后时间的差别等都没有，是法界明点唯一且不可改变的。虽然就实相而言是这样，但如果顺应突然产生的错觉显现，如此三界轮回的身心境显现，在不能见到法性自性之时，法性并非不存在，而是丝毫未动摇地存在于自己的自性中。因此，心的法性是那样，虽然被突如其来的污垢覆盖而无法显现，但在精髓或中心以精华的方式存在，这被称为种姓或精华。例如，用地下宝藏等的九种比喻来象征并理解，如是宣说。它根据突如其来的污垢，被分为不净、净与不净兼有、以及极度清净的三种状态，但自性的本体并没有差别。如《宝性论》所说：‘佛陀智慧入于有情众，自性无垢彼无二，以佛种性彼果近施设，故说众生皆具如来藏。’又说：‘此即自性法身，如是真如亦是种。’又说：‘不净不净净，以及极清净，如其次第者，有情菩萨及，如来如是名。’如是宣说。如果不这样理解，将如来藏视为如同在土台上依靠着刺柏一样，在五蕴的隔间里，将迷惑与不迷惑的二元心识如同光明与黑暗般地伴随在一起的状态铭记于心，并进行否定与肯定，如果这样做，那只不过是自己没有趋向大乘意趣的哀嚎而已，应该舍弃。因此，在大乘上没有修习心识的人，即使在恶劣的分别念中宣说精华之语也没有意义。像这样甚深的言语，不应向孩童和外道宣说。因为他们不是听闻此甚深佛法的法器，所以应该从无我、无常等开始宣说佛法，并且必须通过理证来成立。宣说精华没有意义，因为他们仅仅通过现量无法成立，所以会进行诽谤。
English
Like the goodness and badness of samsara and nirvana, the lord of this shore and the other shore, and the parts of others' greatness and smallness, and the differences of past and future times, etc., there is none of that. It is the single, unchanging bindu of the dharmadhatu. Although this is the case in reality, if we follow the sudden appearance of delusion, the body, mind, and environment of the three realms of samsara appear in this way. When the self-nature of dharmata is not seen, dharmata is not non-existent, but exists without the slightest movement from its own self-nature. Therefore, the dharmata of the mind is such that, although it is covered by sudden impurities and cannot be seen, it exists as an essence or heart in the center, which is called lineage or essence. For example, it is said that it should be understood by symbolizing it with nine examples such as underground treasures. Depending on the sudden impurities, it is divided into three states: impure, both pure and impure, and extremely pure, but there is no difference in the essence of the element itself. As it says in the Uttaratantra Shastra: 'Because the Buddha's wisdom enters the assembly of sentient beings, its nature is immaculate and non-dual. Because that fruit is closely applied to the Buddha's lineage, it is said that all beings possess the essence of the Buddha.' And: 'This is also the self-nature dharmakaya, likewise suchness is also the lineage.' And: 'Impure, impure-pure, and extremely pure, in that order, sentient beings, bodhisattvas, and thus-gone ones are named.' As it is said. If one does not understand it in this way and considers the Sugata-garbha to be like relying on a juniper on a mound, and holds in mind the appearance of the two minds of delusion and non-delusion accompanying each other like light and darkness in the compartments of the five aggregates, and then engages in negation and affirmation, that is merely a cry of anguish that one has not turned towards the meaning of the Mahayana, and should be abandoned. Therefore, it is meaningless to proclaim the words of essence in the midst of evil thoughts for those who have not trained their minds in the Mahayana. Such profound words should not be taught to children and non-Buddhists. Because they are not suitable vessels for hearing this profound Dharma, one should teach the Dharma starting from selflessness, impermanence, etc., and it must be established through reasoning. It is meaningless to teach the essence, because they cannot establish it through direct perception alone, so they will slander it.
Tibetan
་གནས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ནས་བློ་སྦྱངས་ཏེ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་དག་ལ་རིམ་བཞིན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཏམ་བསྟན་ན་གདོད་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལམ་རྣམ་དག་ཡིན་ཀྱང་རིགས་པས་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ་མྱོང་བས་རྟོགས་དགོས་སོ་ཞེས་པ་དང་། ཚུར་མཐོང་གི་ལམ་དུ་མ་གྱུར་ན་ལམ་ཡང་དག་མིན་ནོ་སྙམ་པའི་རྨོངས་མཚང་བརྟོལ་ནས་ལམ་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་གནད་ལ་མཁས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ད་ནི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་བཟློག་པ་ལ། མི་སྟོང་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ལྟ་བ་བཟློག་པ། སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་དུ་ལྟ་བ་བཟློག་པ། མི་རྟག་པར་འདུས་བྱས་སུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བྱང་སེམས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དྲི་མའི་སྦུབས་སུ་གནས་པ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གསུངས་པ་དེ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་ལགས། མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་མེད་པ་སོགས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པར་བྱས་ནས། བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་འཇིགས་པར་གྱུར་པའི་གནས་རྣམ་པར་སྤང་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྒོ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གནས་སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྟོན་ཏེ་འདི་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ། །མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐར་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མ་སྟོང་ན་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡོད་ཀྱང་སྟོང་གོ་མི་ཆོད་དེ། སྟོང་པ་བདུན་གྱི་ནང་ནས་ཐ་ཤལ་བ་གཅིག་གཅིག་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་དང་། གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ་གཉིས་ཀར་ཡང་ཉེས་པ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། སྤྲོས་པ་བདུད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ཡིན། །ཡོད་དང་མེད་ལས་འདའ་བར
Chinese
成为处所之故。从下部佛教宗义修习心性，对于大空性非异名之义生起特殊定解者，若依次宣说如来藏之语，则最初会生起信解。因此，虽然道路是完全清净的，但无法以理证成立，必须通过体验来证悟。并且，要揭露若未成为现见之道的道路就不是正确的道路的想法的愚昧之处，必须精通修道之理的要点。现在，为了遣除对界自性的错误认识的某些方面，要遣除非空而执为实有成立，遣除执空为断灭空，遣除执无常为有为法。初者，如是说：圣《楞伽经》中，菩萨大慧请问世尊：佛于经中说如来藏处于垢染之胎中，是常恒坚固，这与外道所说的我有什么不同呢？外道也以无功德等说为我。回答说：世尊说：这不相同，诸佛以三解脱门和涅槃以及不生之 词义都显示为如来藏。为了使孩童们舍弃因无我而恐惧的处所，显示如来藏之门，显示不作意之境，无相之行境，大慧，未来和现在出现的菩萨摩诃萨们不应执着于我。如是说。另外，还说具有事物之想者无解脱，并且，若自己的体性未空，即使有其他法空，也无法成为空性，七空性中，最下劣者是以一空性空另一空性，应舍弃之等等，无边无际。另外，大慧，如来不是常，也不是无常。为何如此？因为二者都有过失。如是说。戏论为魔所持，超越有和无。
English
It is because it becomes a place. Those who have cultivated their minds from the lower Buddhist tenets and have developed a special understanding of the meaning of great emptiness that is not a different name, if the words of the Tathagatagarbha are taught in sequence, then they will initially develop faith and understanding. Therefore, although the path is completely pure, it cannot be established by reason, but must be realized through experience. And, to expose the foolishness of the idea that a path that has not become a path of direct perception is not a correct path, one must be proficient in the key points of how to practice the path. Now, in order to dispel some aspects of the wrong perception of the nature of the realm, it is necessary to dispel the view that what is not empty is truly established, to dispel the view that emptiness is annihilation, and to dispel the view that impermanence is conditioned phenomena. The first is as it is said: In the Holy Lankavatara Sutra, Bodhisattva Mahamati asked the Blessed One: The Buddha said in the sutras that the Tathagatagarbha is in the womb of defilement, is permanent and steadfast, how is this different from the self spoken of by the heretics? The heretics also speak of the self as having no qualities, etc. In response, the Blessed One said: This is not the same, the Buddhas have shown the meaning of the three doors of liberation and nirvana and the unborn words as the Tathagatagarbha. In order to make children abandon the place of fear because of selflessness, the door of the Tathagatagarbha is shown, the state of non-attention, the realm of no appearance is shown, Mahamati, the Bodhisattva Mahasattvas who appear in the future and the present should not be attached to the self. It is said. In addition, it is also said that those who have the thought of things have no liberation, and, if one's own nature is not empty, even if there are other empty dharmas, it cannot become emptiness, among the seven emptinesses, the lowest is to empty another emptiness with one emptiness, it should be abandoned, etc., boundless. In addition, Mahamati, the Tathagata is not permanent, nor is he impermanent. Why is that? Because both have faults. It is said. Proliferation is held by the devil, transcending existence and non-existence.