Tibetan
ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་འདིས་མཐར་ཐུག་གི་ཐར་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་ལ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་ན་མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་ཀྱི། གཞན་དུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ན་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དུས་ན་མེད་པ་དང་། རྒྱུ་དུས་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ་འབྲས་དུས་གསར་དུ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་སྨྲ་བ་སོགས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དག་གི་ལུགས་ལ་མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་པྲ་ཡས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལ་མོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་བློ་གྲོས་འབྱོང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་ཁམས་ཡོད་པར་བཞག་པ་དེ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ཟབ་མོ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་རྣམས་ལ་ངེའི་གསུང་གིས་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་དང་མི་བསླུ་བར་འགྱུར་གྱི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་པར་དཀའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཀའ་སྩལ་པས་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་པས། འདི་ལ་བློ་ཆུང་རྟོག་གེ་རྣམས་རྒོལ་བ་བརྒྱུད་མར་བྱེད་དེ། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་གྱི་སེམས་ཡོད་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་པའི་ཀླན་ཀ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་གྱི་ནར་སྨྲ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་ཡང་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྙིང་པོའི་ཁམས་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་སེམས་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་ཁས་བླང་མི་དགོས་ལ། གནས་ཚུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། སྣང་ཚུལ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ལ་འགལ་པ་མེད་པར་མ་ཟད། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཐར་པ་མེད་པའམ། སུ་ཡང་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལ། གནས་སྣང་མི་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཅན་སྲིད་ཅིང་། དེ་ལམ་ལ་ཞུགས་པས་འཁྲུལ་བ་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་པའང་ཡོད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་དེས་སྙིང་པོའི་ཡོན་ཏན་འགོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཡོན་ཏན་བླ་ན་མེད་པ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་བོ་སྟོང་བར་འདི་བས་ཀྱང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་བས་བསྟན་དོན་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་སྟེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་འདི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། ཚུལ་དེ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་འཁོར་ལོ་བར་བ་ལས་ལྷག་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དོན་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པའང་འཁོར་ལོ་ཐ་མར་གཏོགས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་སྟེ། རིག་ཁམས་ནོར་བུ་སྦྱོང་བའི་དཔེ་བསྟན་པ་སོགས་མདོ་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གསལ་བར་ངེས་ནུས་སོ། །དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་བར་བསྟན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཐ་མར་བསྟན་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དག་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་པས། འཁོར་ལོ་བར་བ་དང་ཐ་མའི་ངེས་དོན་གྱི་སྐོར་རྣམས་དབྱེ་གསལ་མེད་པར་གཉིས་ཀ་ངེས་དོན་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་བཞེད་པ་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ངེས་དོན་བྱས་ན་གཅིག་དྲང་དོན་བྱ་དགོས་པའི་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད། ཟུང་དུ་ཚོགས་པར་བྱས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྒྱུ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དུ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་མན་ངག་གི་གནད་འབྱུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དེ་དག་གནད་གཅིག་ཏུ་འབབ་པར་ཤེས་དགོས་ཤིང་། མཐར་ཐུག་གི་དོན་འདི་ལ་ཀླུ་ཐོགས་རྣམ་གཉིས་སོགས་འཕགས་པ་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་སྟེ་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་དང་སེམས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་སྟེ། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ནས་གྲུབ་འབྲས་མཐར་ཐུག་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དོན། རྟོག་གེའི་ཤེས་པས་མི་ཕྱེད་པའི་དབྱིངས་ཡིན་པས་དོན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཀླན་ཀ་འཇུག་པའི་གཞི་མེད་དོ། །ད་ནི་ཁམས་དེ་དག་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ན་ཇི་ལྟར་བཞུགས་པའི་ཚུལ་བཤད་ན། གནས་ལུགས་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡི་ཀློང་དུ་ཆུད་ཅིང་ཆོས་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་
Chinese
以论证一切有情皆具（如来藏）之理，究竟之解脱，以及如来与一切法之实相，皆无差别。若知此乃如来藏自力所生，则可成就究竟一乘。否则，若说众生界中无如来藏，佛时亦无，无因时之功德，却说果时新具功德等，此等背离大乘义者之论，则成极难成立究竟一乘之理。故于胜乘之位具信者，对此处当勤修智慧。如是安立有情之时，即具有功德本有之界，此乃不可思议之甚深处，故佛亦对眷属说，当信我语，必不欺汝，以自力甚难知之理而开示，故为甚深之究竟。对此，小慧之论师辈代代攻难，谓佛与有情有共同之识，诸如此类，皆为依于名言之责难，实乃无稽之谈。 如《解深密经》云：“行蕴界与胜义相，一与异性相违故，若于一异作证者，彼等非是如实入。”如是，心之法性心髓界，与有法之心二者，皆不须承许为一或异。虽未离于实相法性之义，然于显现迷乱之存在，亦无相违。不仅如此，若非如此，则将有无解脱，或无人可能迷乱等过失。以有处与显现不符之故，故有迷乱之有情存在，且因此入道而断除迷乱，成就佛果亦可成立。以胜义理智分析，虽可成立一切法皆为空性，然此并不妨碍心髓之功德，因其许诺虽有无上功德，然体性为空。因此，中间法轮所诠释的
English
Through the reasoning that proves all beings possess (Tathāgatagarbha), ultimate liberation, and the ultimate reality of the Tathāgata and all dharmas are not different. If one understands that this arises from the power of the Tathāgatagarbha itself, then the ultimate one vehicle will be accomplished. Otherwise, if it is said that the Tathāgatagarbha does not exist in the realm of sentient beings, nor does it exist at the time of the Buddha, and that there are no qualities at the time of the cause, but it is said that new qualities are possessed at the time of the result, etc., then for those who turn their backs on the meaning of the Great Vehicle, it becomes extremely difficult to establish the reasoning of the ultimate one vehicle. Therefore, those who have faith in the position of the supreme vehicle should diligently cultivate wisdom in this place. Thus, when it is established that there is a realm of inherent qualities at the time of sentient beings, this is an inconceivable and profound place, so the Buddha also said to the retinue, "Believe in my words, and you will not be deceived," and taught in a way that is difficult to understand by one's own power, so it is shown as the ultimate of profundity. To this, the small-minded logicians make successive attacks, saying that the Buddha and sentient beings have a common consciousness, and so on, all such criticisms based on terminology are nonsensical talk. As it is said in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: "The aggregate realm and the ultimate characteristic are of a nature that is separate from one and the other. Those who understand one or the other are not properly engaged." Thus, the dharma-nature of the mind, the essence realm, and the mind that possesses dharma, both do not need to be accepted as one or different. Although it does not deviate from the meaning of the reality of dharma-nature, there is no contradiction in the existence of the appearance of delusion. Moreover, if it were not so, there would be faults such as no liberation or no one being able to be deluded. Because there is a discrepancy between the place and the appearance, there is the existence of deluded sentient beings, and it is also established that by entering the path and abandoning delusion, Buddhahood is achieved. Although it can be established that all dharmas are empty by analyzing with ultimate intelligence, this does not prevent the qualities of the essence, because it promises that although there are unsurpassed qualities, the essence is empty. Therefore, that which is taught by the intermediate turning of the wheel
Chinese
總之，一切清淨之法皆示現为空性，此理成立，因为如来藏亦为空性之自性。然而，此所宣说的如来藏，以其空性自性之身与智慧之显现无二无别而著称，乃是三转法轮之了义经部的密意。因此，仅就此理而言，此胜于中转法轮。经部《解深密经》中对三转法轮之义理的极度赞叹，并非针对一切三转法轮，而是从此如来藏之宣说的了义方面而言。其他经典，如以宝珠洗净智慧界之譬喻等，亦能清楚地确立此点。因此，对于中转法轮所宣说的空性，以及后转法轮所宣说的身与智慧，必须理解为显空双运。全知龙钦饶降（Klong-chen-rab-'byams）认为，中转法轮与后转法轮之了义部分，不应区分，而应两者皆视为了义。若将二者之一视为了义，则另一必成为不了义，此二者之间不仅没有矛盾，而且通过将二者结合，如来藏便成为因果之根本，从而产生金刚乘口诀之要点，因此必须明白诸佛之教导皆归于一个要点。关于此终极之义，龙树（Nagarjuna）、无著（Asanga）二尊等圣者皆持相同之见解，如《法界赞》（Dharmadhatu-stotra）、《释心论》等，以及《宝性论》之注释等皆清楚地阐明了这一点。如是，导师龙树云：空性乃是佛陀之教导之核心，诸佛所宣说的一切，皆为遣除烦恼，而非破坏此界。如是，通过以胜义谛之智慧进行分析，最终之成果便是无二无别的金刚之义。此乃非概念性智慧所能分割之界，因此，依赖于胜义谛而产生争论是没有根据的。现在，我将解释此界如何在众生之相续中存在。若从实相本身之角度而言，一切法皆包含于法性之中，而法性本身之自性则无生无灭，安住于平等性中。
English
In short, the teaching that all pure dharmas are empty is established as such, because the tathagatagarbha is also of the nature of emptiness. However, this teaching of the essence, distinguished by the inseparability of the appearance of the body and wisdom of the nature of emptiness, is the intention of the definitive sutras of the final turning of the wheel. Therefore, in terms of just this aspect, it is superior to the intermediate turning of the wheel. The great praise for the meaning of the final turning of the wheel in the Sutra Explaining the Thought is not limited to the final turning of the wheel, but is spoken in this way from the aspect of the definitive meaning of the teaching of the essence. Other sutras, such as the example of purifying the realm of wisdom with jewels, can clearly confirm this. Therefore, the emptiness taught in the intermediate turning of the wheel, and the pure appearance of the body and wisdom taught in the final turning, must be understood as the union of appearance and emptiness. The omniscient Longchen Rabjam considers that the definitive meanings of the intermediate and final turnings of the wheel should not be distinguished, but both should be regarded as definitive. If one of the two is taken as definitive, the other must be taken as provisional, and not only is there no contradiction between the two, but by combining the two, the tathagatagarbha becomes the basis of cause and effect, and the key points of the Vajrayana instructions arise, so it must be understood that the teachings of the Buddhas all converge on one key point. On this ultimate meaning, the noble ones such as Nagarjuna and Asanga have the same view, such as the Dharmadhatu-stotra and the Commentary on the Mind, and the commentaries on the Uttaratantra-shastra clearly explain this. Thus, the teacher Nagarjuna said: Emptiness is the essence of the Buddha's teaching. All that the Victorious Ones have spoken is to eliminate afflictions, not to destroy that realm. Thus, by examining with the wisdom of ultimate truth, the ultimate result is the meaning of indivisible vajra truth. Since this is a realm that cannot be divided by conceptual knowledge, there is no basis for disputes based on ultimate truth. Now, I will explain how that realm exists in the minds of sentient beings. If we consider the nature of reality itself, all dharmas are contained within the realm of dharmata, and the nature of dharmata itself is without birth or cessation, abiding in equality.