Chinese
因此，广泛地宣说了这一切，而且道理是，如果与原始的法界无二无别、平等一味的究竟果位——遍知的智慧本身，是由因缘新近聚合而成的无常法，那就不是自生智慧，没有舍弃变化的痛苦，而且具有生灭的成分，自身本性是坏灭的欺骗者，没有成为永久的皈依处，因为自身一生下来就坏灭，因的聚合体在任何地方都只是暂时存在，对于一切法没有成为平等一味，没有超越一切边，意之自性的生等没有止息，并且会成为不由自主地造作的受他支配者等过失，因此，如此承认，就会产生将金刚身视为无常的极大过患。所以，应当舍弃这条恶道，而将无二智慧之身视为非造作和常恒殊胜。
English
Therefore, all of this is extensively taught, and the reasoning is also: If the ultimate fruit, the omniscient wisdom, which is non-dual and equally flavored with the primordial dharmadhatu, is an impermanent phenomenon newly assembled by causes and conditions, then it is not self-arisen wisdom, it has not abandoned the suffering of change, and it also has the aspect of arising and ceasing, its own nature is the deceptive one of destruction, it has not become a permanent refuge because it ceases as soon as it is born, and the complete assembly of causes exists only temporarily in any place, it has not become equally flavored with all dharmas, it has not transcended all extremes, and the arising of the nature of mind, etc., has not ceased, and it would be subject to being dependent on others, acting involuntarily, etc. Therefore, admitting this would result in the very great fault of viewing the vajra body as impermanent. Therefore, this evil path should be abandoned, and the non-dual wisdom body should be regarded as unconditioned and eternally sacred.
Tibetan
་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་སྲིད་ཞི་ཀུན་ཁྱབ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། འགྱུར་མེད་དོན་ དམ་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་ལུང་དང་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ན། དེ་ནམ་ཞིག་མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་གི་རྒྱུད་ན་ད་ལྟ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྲི་གང་དང་བྲལ་བར་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ལ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བྲལ་མ་བྲལ་གྱི་སྣང་ཚུལ་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་མ་གྱུར་ཡོད་ཀྱང་། གནས་ཚུལ་ལ་སྔ་ཕྱིར་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ཏིལ་ཙམ་མེད་དེ། འགྱུར་མེད་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་མེད་དེ། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལས་བྱུང་འདོད་ཆགས་སོགས། །གློ་བུར་དྲི་མས་དེ་ཉོན་མོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྱུར་ཞིང་མི་བརྟན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཀུན་ཆོས་ཉིད་དེའི་ངང་དུ་འཕོ་འགྱུར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། སེམས་ཀྱི་དག་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། དེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་འོད་གསལ་བའི་དབྱིངས་ལ་འཁྲུལ་བས་གོས་པ་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། མ་འཁྲུལ་བ་གཤིས་ཀྱི་རང་གདངས་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྟོབས་སོགས་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྲལ་མེད་དུ་གནས་ཏེ་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། ། བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ང་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་ལ། འཁྲུལ་སེམས་དེ་ཡང་གདོད་མའི་གཤིས་འོད་གསལ་ལ་ཡེ་ནས་མ་གོས་མ་འདྲེས་པར་མཁའ་ལ་སྤྲིན་ལྟར་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་དེ་དག་ནི་ཁམས་དང་སོ་སོར་འབྱེད་ཅིང་འབྲལ་རུང་བ་ཡིན་པས་ཁམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱོན་དེས་སྟོང་པ་སྟེ་མ་གོས་པ་ཡིན་ལ། འཁྲུལ་བས་བསླད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་ངང་གིས་འོད་གསལ་ཞིང་ཆོས་ཀུན་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཞུགས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་རྣམ་དབྱེར་བྱར་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་དེ་མི་སྟོང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འབྲལ་མེད་ཀྱི་གཤིས་ཡིན་པས་ཉི་མ་དང་ཟེར་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ
Chinese
智慧是与轮回寂静一切遍及和等同之性，以及无为法，不变究竟的自性，确信是意义的经部教证和究竟的观察理智所成立的。那么何时能够显现的相续中，从现在起智慧法身的自性，以法性的方式，离减增而安住的那个，对于暂时的垢染离未离的现象上，有显现未显现，但是，就实情而言，先后没有好坏的差别丝毫，因为是不变无为的自性之故。如《宝性论》云：如何先前般，后来亦如是，无变之法性。又说：心之自性光明者，犹如虚空般不变，从非真分别生贪等，暂时的垢染不染污。等等，轮回的一切法都是变化且不稳定的，而且所有这些都在法性的状态中显现为迁移变化，但是，心的清净如来藏如同虚空般不迁移变化，如是再三宣说，应当了知。如是，对于无为光明之界，没有被错乱所染污，自性清净，未错乱的本性自光中，任运成就的力量等果法的功德无离无合地存在，如同太阳和光芒一样。如是，《宝性论》又云：具有分别之体性，由暂时的空性界，无有分别之体性，非空无上法。如是，轮回的一切过患都是执着我和法的实有，从错乱的心中产生。错乱的心也对于原始的本性光明，本来没有染污没有混合，如同天空中的云朵般是暂时的，因此那些过失是和界可以分离且能够分离的，因此对于界的体性，过失是空性的，即没有染污。不观待被错乱所染污，而是自性光明，融入一切法的真如中的自生智慧，和没有分别的究竟功德之界不空性，因为对于自己的体性是无离无合的本性，如同太阳和光芒一样。如是
English
Wisdom is that which is coextensive and equal to all of samsara and nirvana, and is unconditioned, the unchanging ultimate nature, and is ascertained to be established by the scriptural authority of the sutras of meaning and the ultimate reasoning of analysis. So, in the continuum in which it can be manifested at some time, from now on, the very nature of the wisdom dharmakaya, abiding in the manner of dharmata, free from decrease and increase, although there may or may not be manifestation in the appearance of temporary stains being separated or not. However, in reality, there is not the slightest difference between good and bad before and after, because it is the unchanging unconditioned nature. As the Uttaratantra says: How it was before, so it is later, the unchanging dharmata. And it says: Whatever the nature of the mind is, luminous, it is unchanging like the sky, from untrue discriminations arise desire and so on, temporary stains do not defile it. And so on, all the phenomena of samsara are changing and unstable, and all of these appear to migrate and change in the state of dharmata, but the purity of the mind, the tathagatagarbha, does not migrate and change like the sky, as has been repeatedly stated, it should be known. Thus, for the unconditioned luminous realm, without being stained by delusion, it is naturally completely pure, and in the undeluded intrinsic self-radiance, the qualities of the result dharma such as spontaneously accomplished power exist inseparably, like the sun and rays. Thus, the Uttaratantra also says: Having the characteristic of distinction, the realm is empty of temporary things, having the characteristic of non-distinction, it is not empty of the unsurpassed dharma. Thus, all the faults of samsara arise from the deluded mind that grasps at the reality of self and phenomena. The deluded mind is also originally unstained and unmixed with the original nature of luminosity, like a cloud in the sky, it is temporary, so those faults are separable and separable from the realm, so for the nature of the realm, the faults are empty, that is, not stained. Without relying on being defiled by delusion, but self-luminous and entering into the suchness of all dharmas, the spontaneously arising wisdom, and the realm of ultimate qualities without distinction is not empty, because for its own nature it is an inseparable nature, like the sun and rays. Thus
Tibetan
ར་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དེ་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ན་སངས་རྒྱ་རུང་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ན་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་བྲི་གང་དང་བྲལ་བར་བཞུགས་དགོས་ཏེ། ལམ་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱ་རུང་བར་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ། སངས་རྒྱས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་གསར་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཞེས་གྲུབ་བོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་ད་ལྟ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ངོ་བོར་བཞུགས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་སྒྲིབ་པ་ཅི་ལ་མི་སེལ་སྙམ་པ་དང་། ཡང་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་གོ་ཡུལ་ལ་ཞེན་ནས་སངས་རྒྱས་ནི་འབྲས་བུ་དང་སེམས་ཅན་རྒྱུ་ཡིན་པས་ རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་ཟན་ཟ་མི་གཙང་ཟ་བའི་རིགས་པ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་དོ་སྙམ་ན། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་དོན་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པ་ཁྱོད་ལ་ཐུན་མོང་པའི་གཞུང་གི་གོ་བ་ཙམ་གྱིས་ཁྲིད་ནས་དོགས་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ལ་ཁགས་མེད་ཀྱང་། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་པར་ཡོད་ཀྱང་། རང་སེམས་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་བ་འདི་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འཁྲུལ་སེམས་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འདི་ཙམ་འཁོར་བའི་གདགས་གཞི་ཡིན་ལ་འཁྲུལ་པ་དེས་རང་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་ཏེ། དཔེར་ན་གཉིད་ཀྱི་དུས་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་པུའི་དབང་གིས་ལུས་དང་ཡུལ་དང་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་མུ་མེད་པ་བྱུང་བ་ལ། དེ་དུས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོ་སོར་འཛིན་ཅིང་དམིགས་ཀྱི། ཡིད་ཤེས་ཁོ་རང་གིས་རང་གི་ཡིན་ལུགས་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཤེས་མི་ནུས་ལ། མ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་དགོས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ། གནས་སྣང་མི་མཐུན་པའི་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་དང་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཡང་གནས་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་རིགས་པའི་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནི་ཕྱོགས་མ་གོ་བར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་རིགས་པ་འདི་ནི་འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གསལ་བའི་ རྟགས་ཀྱིས་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རིགས་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཅན་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། གནས་ཚུལ་ལ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མེད་ཀྱ
Chinese
因为自性住立的种姓不是造作的，已经成就为功德圆满法身的体性，所以能够成佛，因此一切有情的相续中，智慧法身都必须是远离减少和增多的安住。如果修持道，就能以真实的力量证明能够成佛。成佛时的法身不是造作的，所以不可能通过新的因缘来造作，因此成立了从现在开始就安住在佛的体性中。对此，有些人会想，如果从现在开始就安住在佛的体性中，那么全知智慧为什么不消除这些有情的障碍呢？还有，有些人执着于共同乘的理解范围，认为佛是果，有情是因，如果因中存在果，那么就会受到吃食物和吃不净之物的推理等妨害。对于没有修习甚深意义的经部的你来说，仅仅被共同的论典的理解所引导，产生这样的疑惑也是无可厚非的。但事实并非如此，法性光明智慧对一切众生都是无差别的存在，但当自心的突然产生的错乱生起时，这个错乱的心及其对境就只是轮回的安立处，而这个错乱使自己无法如实地了解自己所具有的法性。例如，在睡眠时，仅仅凭借意识的力量，就会产生身体、外境、眼识等无量的显现。那时，会分别执着和对境各自，但意识本身无法知道自己存在的状态是能取和所取的不同。即使不知道，存在的状态也没有改变。一切法都安住在空性中，但仅仅因为如此，也不是所有人都必须证悟，因为存在着处所和显现不一致的错乱。因此，心和心性的智慧是具有法和法性的关系，而佛和有情也是从安住方式和显现方式的角度来宣说的，因此，指出因中存在果的推理的妨害，只是因为没有理解方面而已。这样，这个推理是通过果时法身的显现的 征相，来证明因时存在具有功德圆满的种姓，就安住方式而言，没有先后因果。
English
Since the naturally abiding lineage is unconditioned, having been established as the essence of the Dharmakaya endowed with all qualities, it is possible to attain Buddhahood. Therefore, within the continuum of all sentient beings, the wisdom Dharmakaya must abide, free from decrease and increase. If one cultivates the path, it is proven by actual power that one can attain Buddhahood. The Dharmakaya at the time of Buddhahood is unconditioned, so it is impossible to newly create it through causes and conditions. Therefore, it is established that from now on, one abides in the essence of Buddhahood. Some might think, if one abides in the essence of Buddhahood from now on, why doesn't the omniscient wisdom eliminate the obscurations of these sentient beings? Also, some, clinging to the understanding of the common vehicle, think that since the Buddha is the result and sentient beings are the cause, if the result exists in the cause, then it would be harmed by reasoning such as eating food and eating impure things. For you who have not studied the meaning of the Sutras of profound definitive meaning, it is understandable that you have such doubts, being led only by the understanding of common treatises. But that is not the case; the wisdom of the luminosity of Dharmata is equally present in all, but when this sudden delusion of one's own mind arises, this deluded mind and its objects are merely the basis for the imputation of Samsara, and this delusion prevents one from knowing one's own Dharmata as it is. For example, during sleep, solely by the power of consciousness, limitless appearances of body, objects, eye consciousness, and so on arise. At that time, one grasps and focuses on objects and object-holders separately, but consciousness itself cannot know that its own state is different from grasper and grasped. Even if one does not know, the state of being does not change. All Dharmas abide in emptiness, but merely because of that, it is not necessary for everyone to realize it, because there is the possibility of delusion where the place and appearance are inconsistent. Therefore, mind and the wisdom of the essence of mind are the possessor of Dharma and Dharmata, and Buddhas and sentient beings are also taught from the perspective of the mode of abiding and the mode of appearing. Therefore, pointing out the harm of the reasoning that the result exists in the cause is simply because the aspect is not understood. Thus, this reasoning is that the manifestation of the Dharmakaya at the time of the result proves that there exists a lineage endowed with qualities at the time of the cause. In terms of the mode of abiding, there is no before and after, cause and effect.