Tibetan
ས་པའི་ ཚིག་ཉུང་ངུར་སྨྲའོ། །དེ་ལ་ཆོས་སྐུས་ཡུལ་ཁྱབ་པ་ཙམ་གྱིས་རིགས་མཚན་ཉིད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པར་སྣང་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པས་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་ཙམ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཀུན་སངས་རྒྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་ལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི་ད་ལྟ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པས་རྟགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། སྟོང་པ་རྣམ་གྲངས་པ་ཙམ་ལ་རིགས་ཀྱི་དོན་གང་ཡང་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་བསམ་ངོར་རིགས་འདི་ས་བོན་མྱུ་གུ་གོ་འཕོ་བ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་། ལམ་རྐྱེན་གྱིས་ཟིན་ན་གཟོད་འགྱུར་རུང་ཡིན་པར་འདོད་ན། བདེན་སྟོང་མེད་དགག་གི་ལྡོག་ཆ་དེ་འདུས་མ་བྱས་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ལ་དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་འཐད་པ་མེད་དེ། འདུས་བྱས་ས་བོན་གྱི་ཆ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱུ་གུར་གནས་འགྱུར་རུང་གི་ས་བོན་གྱི་སྟེང་གི་བདེན་མེད་ཀྱི་ཆ་ནི་མྱུ་གུར་གནས་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བདེན་སྟོང་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སངས་རྒྱ་རུང་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའང་བབ་བཅོལ་ཏེ། སེམས་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱ་མི་རུང་བ་ཙམ་ཡིན་པ་བདེན་ཡང་། བདེན་གྲུབ་མེད་པ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱ་བའི་ངེས་པ་མེད་དེ། ས་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེན་མེད་ཡིན་ཀྱང་། བདེན་མེད་ཡིན་ཚད་སངས་རྒྱ་རུང་བར་སུས་སྒྲུབ་པར་ནུས། བདེན་མེད་ལ་དམིགས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ནུས་པ་ཁོ་ནས་རིགས་སུ་འཇོག་པའང་གྱི་ན་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་སླར་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་དགོས་པར་ཁྱོད་རང་འདོད་བཞིན་དུ། མེད་དགག་དེ་འདྲ་ལ་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་ཞེས་འདོད་པ་དོན་མེད་དེ། འདི་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོངས་པའི་རིགས་སུ་འགྱུར་གྱི། འདིས་སངས་རྒྱ་རུང་མི་འགྲུབ་སྟེ་འདི་ཙམ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་འཐད་པ་གང་ཡང་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང་། མེད་དགག་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མཁྱེན་ཆ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་དུས་ཀྱང་དེས་ཅི་ཡང་མཁྱེན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་གྱུར་འདུས་བྱས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཡིད་ལ་མཛའ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ན་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་གྱི་ས་བོན། གཅན་གཟན་དང་སྲིན་པོ་སོགས་ཀྱང་རང་གི་བུ་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ཕན་གནོད་ངོ་ཤེས་པ་སོགས་ཡོད་པ་དེ། ལམ་གྱིས་ཟིན་ནས་གེགས་བྲལ་ཏེ་ཇེ་འཕེ
Chinese
关于地的少量言辞。 其中，仅仅以法身遍布于境，并不能成立种姓的体性，因为以他相续所摄受而显现的佛陀的智慧仅仅遍布于境，万物皆有，然而仅仅有此并不能成为彼等一切成佛的理由。而自相续的法身现在尚未显现，因此对相产生怀疑，并且仅仅是空性的名相，没有任何种姓的意义。如果你的想法是，此种姓如同种子变为苗芽一样，现在没有任何佛陀的功德，但如果被道之缘所摄持，最终是可以转变的，那么，真空中无遮的对立面，因为是非造作而能起作用，所以对于空性，没有任何这样的差别是合理的，如同造作的种子的部分，在名言中是可以转变为苗芽的种子的真无的部分，是永远不可能转变为苗芽的一样。 此外，以是真空的要点来成立可以成佛也是随意的，虽然心是真成立就不能成佛是真实的，但是如果不是真成立，也没有一定能成佛的，如同泥土石头等一切法也都是真无，但是谁能成立凡是真无就一定能成佛呢？仅仅以缘真无就能断除障碍而安立为种姓也是不行的，因为仅仅缘空性本身，没有理由断除所知障，如你所愿，必须再次以无量资粮来庄严。像这样的无遮，称为如来藏是没有意义的，因为这会变成声闻缘觉共同的种姓，这不能成立可以成佛，因为仅仅凭此不能断除所知障，从而生起一切种智的道理是无法成立的，并且无遮本身的体性没有智慧的部分，所以在成佛时，它也不可能知道任何事物。因此，如果喜欢这种转变的造作的种姓之理，那么，一切有情的心相续中，从无始以来就有的智悲力的种子，甚至如野兽和罗刹等，也有对自己孩子的爱，以及能辨别利弊等，这些如果被道所摄持，远离障碍而增长
English
A few words about the ground. Therein, merely by the Dharmakāya pervading the realm, the nature of the lineage is not established, because the Buddha's wisdom, which appears to be encompassed by the continuum of others, merely pervades the realm, and all things possess it. However, merely having this is not a reason for all of them to attain Buddhahood. And the Dharmakāya of one's own continuum has not yet manifested, so there is doubt about the sign, and merely a nominal emptiness has no meaning of lineage whatsoever. If your thought is that this lineage, like a seed transforming into a sprout, has no qualities of Buddhahood at present, but if it is grasped by the conditions of the path, it can eventually be transformed, then, the opposite of the negation of truth in emptiness, because it is unconditioned and can function, there is no such distinction that is reasonable for emptiness. Just as the part of a conditioned seed, nominally, is the true absence of the seed that can be transformed into a sprout, it is never possible to transform into a sprout. Furthermore, establishing that one can attain Buddhahood by the key point of being truly empty is also arbitrary. Although it is true that if the mind is truly established, one cannot attain Buddhahood, but if it is not truly established, there is no certainty of attaining Buddhahood. Just as all phenomena such as earth and stones are also truly absent, who can establish that everything that is truly absent can certainly attain Buddhahood? Merely establishing it as a lineage because focusing on true absence can eliminate obscurations is also not sufficient, because merely focusing on emptiness itself, there is no reason to eliminate the obscuration of knowledge, and as you wish, it must be adorned again with infinite accumulations. It is meaningless to consider such a negation of affirmation as the Tathāgatagarbha, because this would become a lineage common to Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and this cannot establish the possibility of attaining Buddhahood, because merely by this, the reason for eliminating the obscuration of knowledge and giving rise to the omniscient wisdom cannot be established, and because the nature of negation itself has no aspect of wisdom, it is impossible for it to know anything even at the time of Buddhahood. Therefore, if you cherish this principle of the lineage of conditioned transformation, then the seeds of wisdom, love, and power that have been present in the mind-streams of all sentient beings since beginningless time, even predators and demons, have love for their own children, and the ability to recognize benefit and harm, etc., if these are grasped by the path, free from obstacles, and increase
Tibetan
ལ་དུ་སོང་བ་ན་ཚད་མེད་པའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་མངའ་བ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རུང་བ་ཙམ་ལ་འདོད་ན་མེད་དགག་ལ་རིགས་སུ་འདོད་པ་ལས་དེ་ལེགས་ཏེ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་དགོས་ཕན་ཆད། སྐད་ཅིག་ཅན་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་བོར་ནས། དངོས་མེད་འདུས་མ་བྱས་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པ་ལ་རྒྱུར་འདོད་པ་ནི་ཡ་མཚན་པའི་གནས་སོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་བདེན་མེད་ཡིན་ཚད་རིགས་མ་ཡིན་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་ཁོ་ན་རིགས་སུ་འཐད་དོ་སྙམ་ནས། སེམས་ཀྱི་བདེན་མེད་ཡིན་ཀྱང་རུང་དེས་ནི་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་ནུས་ལ། ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཕྱི་མའི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་འོས་པས་འདུས་མ་བྱས་པའི་རིགས་འདི་ཁྱེད་ལ་མི་མཁོ་འདྲ་བས་བོར་ཅིག་གལ་ཏེ་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ ཕྱེ་ནས་མི་འཇོག་སྟེ། ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་གསལ་བ་དང་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་རིགས་སུ་འདོད་དོ་སྙམ་ན། འདི་ཡང་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་མེད་འདུས་མ་བྱས་ལ་འདོད་ན་ནི་དེ་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྟོང་པ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་རྒྱུའི་ཆོས་ཅན་དེ་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་འདི་ཞེ་ལ་བཞག་ནས་འདི་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་སུ་གོ་འཕོའོ་སྙམ་པ་ནི་གྱི་ན་སྟེ། རིགས་ལ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་དགོས་ནུས་མེད་པའི་འདུས་མ་བྱས་ནི་རིགས་བཏགས་པ་བ་དང་། འདུས་བྱས་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རིགས་མཚན་ཉིད་པར་འགྲོ་བས་རང་བཞིན་གནས་རིགས་འདུས་མ་བྱས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བཞེད་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་སྟོང་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་རིགས་ཞིག་སེམས་ཀྱིས་འདོར་མི་ནུས་པར་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་དག་ལ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་སུ་སྨྲས་ཀྱང་ཞེ་འདོད་དང་རང་ཚིག་འགལ་བའི་རྟགས་ངོམས་པ་ཙམ་ལས་མ་མཆིས་པས་ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་འདོད་ཕན་ཆད། ཐོག་མར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་གང་ལ་གདགས་པའི་གཞི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་དབུ་མའི་དོན་དེ་ཉིད་ངོས་ཟིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ངོས་མ་ཟིན་པར་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཙམ་ལ་འདོད་ན་ནགས་སུ་སྤྲེའུའི་ཚོགས་མཐོང་བ་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷར་འཁྲུལ་པ་ལྟར་ ཆོས་དབྱིངས་མ
Chinese
如果认为仅仅是达到具备无量智慧、慈悲和能力，能够成佛的程度，那么与其认为“无遮”是种姓，还不如前者更好。只要是产生作用的因果关系，如果抛弃了作为刹那生灭之物的能产生作用的因，而认为非物质、无为法是不产生作用的因，这真是令人惊奇的事情。有些人认为，凡是无自性的就不是种姓，但心的自性仅仅是无自性，所以才适合作为种姓。即使心的无自性是种姓，它也无法产生任何作用。有法，心的刹那生灭是适合作为后者的产生者，所以你似乎不需要这种无为法的种姓，把它抛弃吧。如果不是将二谛分开来安立，而是认为有法，心的光明和法性空性无二无别的状态是种姓，那么，如果认为这是通过区分识和智而得到的无变无为的智慧，那么这样做是完全可以的，因为这可以通过教证和理证来成立。如果心中想着要将空性结合起来的有法，即识的刹那生灭的这部分，并认为这会逐渐转变为佛，那是不行的。这样会造成种姓有有为法和无为法两部分的过失。如果是这样，那么无用无能的无为法就成了假立的种姓，而有为法就成了能够产生结果的种姓的自性。因此，认为自性安住的种姓是无为法，即法界的说法，就使得所有大乘经部的观点都变得空洞了。因此，心无法舍弃以所生和能生的因果关系来安立的种姓，即使说清净的法界是自性安住的种姓，也只不过是炫耀与自己的意愿和言辞相违背的标志而已。与其认为法界无变是佛的种姓，不如首先认识到“法界”这个词所指的基础，即非名言的胜义二谛双运大，完全不住的，中观的意义。如果不能认识到这一点，而仅仅认为这是名言的胜义，那就如同在森林中看到一群猴子，却误以为是三十三天（त्रायस्त्रिंश，trāyastriṃśa，三十三）的天人一样。 法界不
English
If one considers merely reaching the state of possessing immeasurable wisdom, compassion, and abilities, capable of becoming a Buddha, then it is better than considering 'non-affirmation' as lineage. As long as it is a causal relationship that produces an effect, if one abandons the cause that is the momentary, impermanent thing that produces the effect, and considers the non-material, unconditioned thing that does not produce an effect as the cause, that is a surprising thing. Some people think that anything that is without inherent existence is not a lineage, but the nature of mind is only without inherent existence, so it is suitable as a lineage. Even if the mind's lack of inherent existence is a lineage, it cannot produce any effect. The moments of consciousness are suitable as the producers of the subsequent ones, so it seems that you do not need this unconditioned lineage, abandon it. If you do not separate the two truths and establish them separately, but consider the state of the mind's clarity and the nature of emptiness as inseparable as lineage, then, if you consider this to be the unchanging, unconditioned wisdom obtained by distinguishing between consciousness and wisdom, then doing so is completely acceptable, because it can be established by scripture and reasoning. If you keep in mind the object to be combined with emptiness, that is, this part of the momentary consciousness, and think that this will gradually transform into a Buddha, that is not possible. This would cause the fault of lineage having two parts, conditioned and unconditioned. If that is the case, then the useless and powerless unconditioned would become a nominally established lineage, and the conditioned would become the nature of the lineage capable of producing results. Therefore, the view that the self-abiding lineage is the unconditioned, the realm of phenomena, would make the views of all Mahayana sutras empty. Therefore, the mind cannot abandon the lineage established through the causal relationship of what is produced and what produces, even if one says that the pure realm of phenomena is the self-abiding lineage, it is only showing off the signs that contradict one's own wishes and words. Rather than considering the unchanging realm of phenomena as the lineage of the Buddha, one should first recognize the basis to which the word 'realm of phenomena' refers, that is, the great non-conceptual ultimate truth, the union of two truths, the completely non-abiding, the meaning of the Middle Way. If one cannot recognize this, and only considers it as the conventional ultimate truth, it is like seeing a group of monkeys in the forest and mistaking them for the gods of the Thirty-Three (त्रायस्त्रिंश, trāyastriṃśa, thirty-three). The realm of phenomena does not