Tibetan
ས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་བུ་མོ་གང་ལ་ལས་ལྷའི་བསྐལ་བ་བྱེ་བར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རེ་རེར་འཁོར་བཞི་ལ་ཇི་འདོད་པའི་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་བས། རིགས་ཀྱི་བུའང་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་གཞན་གྱིས་མཐུན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཡོས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གཡུང་དྲུང་ངོ་། །ཞེས་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་ན་ཡང་དེ་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འོད་སྲུང་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དག་ནི་རྟག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་དང་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་གཉིས་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གང་གིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ལ་རྟག་པའི་ འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ནན་ཏན་བྱེད་ན་དེ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་མི་རྟག་པར་བལྟ་བ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་མི་རྟག་པར་བལྟས་ན་ཉེས་དམིགས་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་བར་མདོ་ལས་གསུངས་པར་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་གུས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། གནས་ལུགས་དེའི་ངང་དུ་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཡང་དག་པ་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན་མཐོང་བས་འཛིན་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བཟང་བོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་ཞེས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་སུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཉམ་པ་མེད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། །ཞེས་དང་། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་ཤེས་ཤིང་། །ཡང་དག་མཐའ་ལ་གང་གནས་པ། །དངོས་པོ་དང་ནི་དངོས་མེད་པ། །ལྟ་བ་མཁས་པས་མི་འཛིན་ཏོ། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། དོན་དམ་པར་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མདུན་ན་ཆོས་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའམ། སྤང་པའམ་བསྒོམ་པའམ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འགྱུར་ བ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མི་འདུག་གོ །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་ཤན་ལེགས་པར་འབྱེད་པའི་སྐབས་སུ་བདེན་པ་ལ་བདེན་པར་ཤེས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་མི་བསླུ་བར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། མི་བདེན་པ
Chinese
無論是地的兒子還是種姓之女，如果有人在無數劫中，在每個十方世界中，對四類眾生隨心所欲地布施，不如種姓之子或種姓之女為了使他人信服而努力宣說：如來是常恆的，如來是不變的。即使只是說出這些話，也能積累比前者更多的無量功德。此外，《大涅槃經》中說：善男子或善女人們，應當恆常以專一的心念來堅信佛陀是常恆的、安住的。還有，對於不可思議之法，如果以常恆的觀念來堅信，那就是皈依之處。等等。如果對如來的身體視為無常，就連皈依都沒有意義了。如果將金剛身視為無常，將會產生無量的過患，如經中所說，應當了解這些道理，並對真實的意義生起恭敬之心。因此，如來藏的自性，是遠離有無、常斷等一切戲論的，是真諦無別的唯一明點，是平等性。在這種狀態中，將輪迴和涅槃的一切法都視為一味，並如實地見到這一點，就是真正的見解，是遠離一切取捨的見解，是證悟勝義諦的殊勝見地。在《菩提資糧品》中說：文殊，如果有人見到一切法都是無差別、無二、無二的，這就是真正的見解。此外，《虛空藏經》中說：了知有與非有之分別，安住於真實之邊際，智者不執著於有與非有之見。還有，《菩薩藏經》中說：在勝義諦中，於聖者的智慧和明智之前，沒有任何法是可以完全了解、捨棄、修習或證悟的。如經中所說。然而，在以名言量善加辨別之時，對於真實視為真實，對於聖道視為不虛妄等等，以及對於不真實
English
Whether it be a son of the earth or a daughter of a noble family, if one were to give as much as one desires to the four kinds of beings in each of the ten directions' world realms for countless eons, it would be better for a son or daughter of a noble family to strive for the sake of convincing others by saying, 'The Tathagata is permanent, the Tathagata is unchanging.' Even just uttering these words will generate immeasurable merit, far exceeding the former. Furthermore, in the Great Nirvana Sutra, it says: 'Sons or daughters of noble families, you should always diligently and with single-pointed mind believe that the Buddha is permanent and abiding.' Also, if one diligently cultivates the perception of permanence towards the inconceivable, that is a place of refuge. And so on. If one views the body of the Tathagata as impermanent, even taking refuge is meaningless. If one views the Vajra body as impermanent, immeasurable faults will arise, as stated in the sutras. Having understood these points, one should develop reverence for the true meaning. Thus, the essence of the Sugata-garbha is the nature that is free from all elaborations such as existence and non-existence, permanence and annihilation. It is the single bindu of indivisible truth, the nature of equality. In that state, all phenomena of samsara and nirvana are seen as one taste, and seeing it as it is, is the true view, free from all grasping with seeing the meaning without acceptance or rejection, is the excellent view of realizing the ultimate meaning. In the Sutra Showing the Aspects of Enlightenment, it says: 'Manjushri, whoever sees all dharmas as undifferentiated, non-dual, and without duality, this is the correct view.' Furthermore, in the Sutra Requested by Akashagarbha, it says: 'Knowing the distinction between existence and non-existence, abiding at the edge of reality, the wise do not grasp the view of existence and non-existence.' Also, in the Bodhisattva Pitaka, it says: 'In the ultimate truth, in the presence of the wisdom and knowledge of the noble ones, there is no dharma that can be fully known, abandoned, cultivated, or realized.' As it is said in the sutra. However, when distinguishing well with the measure of conventional terms, knowing truth as truth, knowing the noble path as not deceptive, and so on, and for untruth.
Tibetan
་ལ་མི་བདེན་པར་ཤེས་པ་བདག་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་ལོག་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་མི་རྟག་པར་ཤེས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར་ཤེས་པ་དང་། རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ཤེས་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་མི་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང་། མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པ་བདག་དང་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་མེད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་ཚུལ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་གྱི་གནས་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་བཞུགས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་སྟེ་གཏི་མུག་མེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཆོས་དུ་མ་བསྟན་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་། བདག་དང་བདག་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཉིས་ལས་འདས་པའི་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་བདག་ཆེན་པོར་གསུངས་པ་སོགས་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ཞི་བ་བསིལ་བ་གྱ་ནོམ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡོན་ཏན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པའི་སླད་དུ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གང་བདེན་པ་ཡང་དག་པར་རྟག་པ། བདག་པོར་གྱུར་པ་མི་འགྱུར་མི་འཕོ་བ་དེ་ནི་བདག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟབ་མོ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཚུལ་འདི་བཤད་པ་ཐོས་ནས་མོས་པ་ཙམ་ལའང་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་སྟེ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། བློ་ལྡན་རྒྱལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་མོས་པ། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་སྣོད་འགྱུར་ཏེ། །བསམ་མེད་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ལ་མངོན་དགའ་བས། །སེམས་ཅན་ཀུན་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བས་གསེར་ཞིང་ནོར་བུས་སྤྲས་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཞིང་རྡུལ་མཉམ་པ་ཉིན་རེ་ཆོས་རྒྱལ་རྣམས་ལ་རྟག་འབུལ་ན། །གཞན་གང་འདི་ལས་ཚིག་ཙམ་ཐོས་ཤིང་ཐོས་ནས་ཀྱང་ནི་མོས་ན་འདི། །སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་དགེ་བ་དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བློ་ལྡན་གང་ཞིག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་བསྐལ་པ་དུ་མར་ཡང་། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་འབད་པ་མེད་པར
Chinese
如同了知不真实，说通过修习我而解脱是颠倒的知见；了知无常，了知一切有为法都是刹那生灭；了知常，了知如来藏自生之智慧，是具足一切相且不变的；如同了知无，了知显现为我和能取的，自性是不成立的；执著有，因果不虚的缘起显现；以及了知一切众生都具有法性如来藏，是自然成就的功德，是自性存在的等等，这些在名言中是对事物实相毫不颠倒的智慧的执持方式，因此如此了知并安住，就能获得广大的功德，因为这是无痴的善根之故。如是，诸经部中也通过总说和别说的方式宣说了诸多法，特别是对于人无我，也宣说了超越我和无我二者戏论的如来藏是大我等等，清净、乐、常、我的出世间功德，是为了了知不著处的涅槃大寂静、清凉、富饶、究竟的功德是不变的，有即是有而宣说的。如《涅槃经》中说：“所谓我，就是指真实、正确、恒常、自主、不变异、不迁变之法，这就被称为我。”等等。如是，听闻讲述甚深如来藏之理，仅仅生起信心也能产生无量利益，如《宝性论》中说：“智者信奉胜者之境界，即成佛陀功德之宝器，胜过思量功德而生喜，能胜一切有情之福德。何人若为菩提义而精进，以金地珍宝严饰之田园，如佛刹土微尘数于每日，常施予诸转轮圣法王，较此若闻一句或一闻，闻已信解此等诸功德，此较布施所生诸善根，此人获得无量胜福德。具慧何人欲求无上菩提，纵经多劫亦不
English
Like knowing untruth, saying that liberation is attained through meditating on self is a reversed view; knowing impermanence, knowing that all conditioned phenomena are momentary; knowing permanence, knowing that the Tathagatagarbha's self-arisen wisdom is complete in all aspects and unchanging; like knowing non-existence, knowing that what appears as self and grasping is not established in its own nature; clinging to existence, the infallible appearance of dependent origination of cause and effect; and knowing that all sentient beings possess the nature of the Tathagatagarbha, which is the spontaneously accomplished quality, existing in its own nature, and so on. These, in conventional terms, are the ways of holding wisdom that are not reversed with regard to the reality of things. Therefore, knowing and abiding in this way, one obtains great qualities, because it is the root of virtue without ignorance. Thus, in the sutras, many dharmas are taught through general and specific means. In particular, regarding the selflessness of persons, the Tathagatagarbha, which transcends the two elaborations of self and no-self, is also taught as the great self, and the supreme qualities that transcend purity, bliss, permanence, and self are taught in order to know that the great, peaceful, cool, rich, and ultimate qualities of non-abiding nirvana are unchanging, and that existence is existence. As it is said in the Nirvana Sutra: "What is called self is the dharma that is true, correct, constant, autonomous, unchanging, and unmoving; this is called self." And so on. Thus, hearing the explanation of the profound principle of the Tathagatagarbha, even just having faith in it produces immeasurable benefits. As it is said in the Uttaratantra: "The wise who have faith in the realm of the Victorious Ones become vessels of the accumulation of Buddha qualities. Being joyful in the accumulation of qualities beyond thought surpasses the merit of all sentient beings. Whoever strives for the sake of enlightenment, adorning fields with gold and jewels, equal to the dust of Buddha-fields, constantly offering them to the Dharma Kings every day, if another hears just a word of this, and having heard it, has faith, these qualities, this person will obtain immeasurable superior merit compared to the virtues arising from giving. The wise who desire unsurpassed enlightenment, even for many kalpas,