Tibetan
་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟོས་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་གཉིས་པ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གདོད་མའི་འོད་གསལ་ཆེན་པོར་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་དེ་སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་བས་སྤྲུལ་པའི་སེམས་ཅན་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གཡོས་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ངེས་སོ་ཞེས་དང་། འོ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་རིགས་ཡོད་པར་འགྲུབ་ན་ས་རྡོ་སོགས་ལའང་རིགས་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ན་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པར་སྤངས་ནས་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་པའི་བློ་རྒྱས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་སྐྱོན་མེད་ལ་འཇོག་དགོས་ན། དེ་སེམས་མ་ཡིན་ན་ས་རྡོ་སོགས་བེམ་པོ་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་ནའང་དེ་ལ་རིགས་ཡོད་པར་ འཇོག་མི་དགོས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ས་རྡོ་སོགས་སྣང་གི །ས་རྡོ་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དབང་གིས་སེམས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་དེ་ངེས་ཀྱི་ཤེས་པའི་དཔེས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱ་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་འདི་ལ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་ཟག་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཆུ་ལ་རླན་ལྟར་བཞུགས་པར་ཤེས་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམས་ནི་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་རོལ་བ་ཙམ་ཡིན་པས་ཐ་དད་དུ་མི་དགོས་ལ། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངང་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བར་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁས་ལེན་ནོ། །རིགས་པ་གསུམ་པ། རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ཞེས་པའི་དོན་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་ཡོད་དེ། དྲི་མ་གློ་བུར་བ་སྤང་རུང་དུ་གྲུབ་ཅིང་། ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཁྱད་མེད་པར་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་སོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་ཡོད་ན་ལུས་ཅན་དེ་དག་ཀུན་ཐོག་མེད་ནས། དུས་རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ངེས་ཏེ། དེ་དག་སངས་རྒྱས་པའི་ གནས་སྐབས་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་འདུས་མ་བྱས་སུ་གྲུབ་པས་སྔ་ཕྱི་ལ་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ངོ་བོའི་ཆ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་འདིས་
Chinese
因此，这被称为观待从果立因的理路。第二种理路是：轮回与涅槃的一切法，以空性或如来藏，与原始大光明无别一体之故，佛与有情在胜义谛上也没有差别，即是轮回涅槃平等性。因此，如因暂时错乱所变的众生，也丝毫未动摇于实相胜义谛的法性，以法性的理路成立，故确定具有如来藏。如果仅仅以在如来藏中无别就能成立有种姓，那么土石等也应成有种姓。所谓种姓，必须安立在断尽由错乱心所生的二障，对于所知自性不迷乱的智慧增长的佛之无过失因上。如果那不是心，那么土石等无情物没有修道，所以在名言上即使在如来藏中无别，也不必安立其有种姓。因为由心的力量而显现土石等，不是由土石等外境的力量而生心，应以梦境的显现和对它的确定之识的比喻来理解。了知三界的作者此心，具有法性如来藏，是胜义谛无漏功德的自性，如水之有湿性般安住，因此轮回涅槃的显现等，仅仅是各别识和智慧的游舞，不必成为他体。在真实义中，一切显现也未曾动摇于法性本自成佛的状态，完全不超出如来之状态，对此深信不疑。第三种理路，“以有种姓之故”的意义是：一切有情都有成佛之种姓，因为成立了能断除暂时性的垢染，并且成立了无差别地具有本具功德的法身。这样，如果具有能成佛的种姓，那么那些有情从无始以来，就恒常确定具有如来藏，因为他们具有成佛之位，而且佛之法身也成立为非造作，所以在本体的层面上没有先后好坏的差别。以此理路
English
Therefore, this is called the reasoning that relies on establishing the cause from the result. The second reasoning is: Since all phenomena of samsara and nirvana are inseparable and of one taste with emptiness or suchness, the great primordial luminosity, there is also no difference between Buddhas and sentient beings in ultimate truth, that is, the equality of samsara and nirvana. Therefore, even those who appear as sentient beings transformed by temporary delusion have not moved even slightly from the true nature of reality, the Dharma nature, and are established by the reasoning of the Dharma nature, so it is certain that they possess the Buddha-nature. If the existence of the lineage is established merely by being inseparable in suchness, then it would follow that earth, stones, etc. also have the lineage. The so-called lineage must be established on the faultless cause of the Buddha, which is the increase of wisdom that does not err in the nature of knowledge, having completely abandoned the two obscurations arising from the power of the deluded mind. If that is not mind, then since there is no path to be cultivated for inanimate objects such as earth and stones, even if they are inseparable in suchness in name, it is not necessary to establish that they have the lineage. Because earth, stones, etc. appear by the power of mind, and mind does not arise by the power of external objects such as earth and stones, it should be understood by the example of the appearance of a dream and the knowledge that ascertains it. Knowing that this mind, the agent of the three realms, possesses the Dharma-nature Tathagatagarbha, the nature of ultimate virtue and uncontaminated, abiding like moisture in water, therefore the appearances of samsara and nirvana are merely the play of the individual consciousnesses and wisdoms, and there is no need for them to be different entities. In the true meaning, all appearances that have not moved from the state of Dharma-nature, primordially enlightened, do not transcend the state of the Tathagatas, and we firmly believe in this. The third reasoning, the meaning of "because there is lineage," is: all sentient beings have the lineage of being able to attain Buddhahood, because it is established that temporary stains can be removed, and it is established that the Dharmakaya, which possesses innate qualities, is present without difference. Thus, if there is a lineage of being able to attain Buddhahood, then all those embodied beings are certainly endowed with the essence of Buddhahood from beginningless time, because they have the state of attaining Buddhahood, and the Dharmakaya of the Buddha is also established as unconditioned, so there is no difference of good or bad in the aspect of the essence between before and after. By this reasoning
Tibetan
རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ཤེས་པ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྒྱུ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་དཔོག་པ་ཙམ་མིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་། དེ་འབྲས་དུས་དང་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང་། གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་རྣམས་ཡུན་ཇི་ལྟར་རིང་ཡང་འབྲལ་རུང་ཡིན་པས་རིགས་དེ་སངས་རྒྱ་བ་ལ་ནམ་ཡང་ཆུད་ཟ་བ་མི་སྲིད་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རིགས་ཡོད་པ་དེ་འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་བོ་ཁྱད་མེད་དང་། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡོད་ན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནའང་འཕེལ་འབྲི་མེད་པར་ཡོད་དགོས་པ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་དང་སྔ་ཕྱིར་བཏགས་ཀྱང་དོན་ལ་ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་པའི་རིགས་པ་དེ་གསུམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འགྲུབ་སྟེ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་ལམ་ནས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེ་སྙིང་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་འདིས་ མཐར་ཐུག་གི་ཐར་བ་དང་། ཐེག་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་ཀྱི་གཞན་དུ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་པ་མཐའ་པྲ་ཡས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་མཆོག་ལ་མོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་འདི་ལ་བློ་གྲོས་འབྱོང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་དེས་སྙིང་པོའི་ཡོན་ཏན་འགོག་པར་མ་འགྱུར་ཏེ་ཡོན་ཏན་བླ་ན་མེད་པ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་བོ་སྟོང་པར་འདི་བས་ཀྱང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་པའི་བསྟན་དོན་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་སྟེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐུ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་འདི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་ཚུལ་དེ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་འཁོར་ལོ་བར་པ་ལས་ལྷག་པའི་ཕྱིར། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དོན་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པའང་དེར་གཏོགས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་དེ་ ལྟར་གསུངས། དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་པར་བསྟན་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། ཐ་མར་བསྟན་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དག་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་པས། བར་པ་དང་ཐ་མའི་ངེས་དོན་གྱི་སྐོར་རྣམས་དབྱེ་བསལ་མེད་པར་གཉིས་ཀ་ངེས་དོན་དུ་
Chinese
从因产生果，是了解事物运作的道理。这里并非仅仅因为有因而推断有果，而是因为法性，即如是性的本性没有改变，它在果时和本体上没有好坏，并且无论暂时的污垢存在多久，都是可以分离的，因此，这种本性成佛是永远不会浪费的关键。像这样，具有因的本性，与果时的法身和本体没有差别，如果存在果时的法身，那么在众生的时候也必须没有增减地存在，虽然因果和先后是假立的，但实际上在法界不变的本体中是同一味道的道理，这三者成立一切众生都具有如来藏，是通过事物力量进入的正确道理之路。像这样，以论证如来藏存在于众生之中的道理，最终成就究竟的解脱和一乘，否则，论证它的道理将变得无边无际。因此，对殊胜乘有信心的各位，必须精通这个地方的智慧。就像那样，即使以胜义谛的推理成立一切法皆为空性，但这并不能阻止如来藏的功德，因为即使存在无上的功德，也承认本体是空性的。因此，中间法轮的教义，即一切法皆为空性，是如实成立的，因为如来藏也是空性的自性。然而，将具有空性自性的身和智慧的光明，作为不可分离的特点来显示的如来藏，是最后法轮的了义经部的意旨，因此，仅从这个角度来看，它就超过了中间法轮。从经、意、释中对最后法轮的意义给予最高的赞扬，也属于在那里衡量，是从如来藏所显示的了义方面这样说的。因此，必须将中间法轮所显示的空性和最后所显示的身和智慧，都包含在明空双运之中。中间和最后的了义之部分，必须没有分别地将两者都作为了义。
English
Understanding that effects arise from causes is the principle of how things work. Here, it's not just inferring an effect simply because there's a cause. Rather, it's because the nature of reality, the suchness, doesn't change. It has no good or bad in terms of the time of the effect or its essence. And because temporary defilements, no matter how long they persist, can be separated, the key is that this nature can never be wasted in attaining Buddhahood. Thus, having the nature of a cause is no different from the Dharmakaya at the time of the effect, and its essence. If the Dharmakaya exists at the time of the effect, then it must also exist without increase or decrease during the time of sentient beings. Although cause and effect, and before and after, are nominally designated, in reality, the principle is that they are of one taste in the unchanging essence of the Dharmadhatu. These three establish that all sentient beings possess the Tathagatagarbha (Buddha-nature), and it is through the power of things that one enters the correct path of reasoning. Thus, the reasoning that establishes the existence of the Sugatagarbha in sentient beings ultimately leads to ultimate liberation and the attainment of the One Vehicle. Otherwise, the reasoning to establish it would become endless. Therefore, those who have faith in the supreme vehicle must cultivate wisdom in this area. Likewise, even though all phenomena are established as emptiness through the reasoning that examines ultimate truth, this does not negate the qualities of the essence, because even though there are unsurpassed qualities, it is also acknowledged that the essence is emptiness. Therefore, the teaching of the intermediate turning of the wheel, that all phenomena are empty, is established as such, because the Tathagatagarbha is also of the nature of emptiness. However, the teaching of the essence, distinguished by the inseparability of the form that has the nature of emptiness and the appearance of wisdom, is the intention of the definitive Sutras of the final turning of the wheel. Therefore, from that aspect alone, it surpasses the intermediate turning of the wheel. The highest praise for the meaning of the final turning of the wheel in the Sutras, Intentions, and Commentaries also belongs to the measure there, and it is spoken of from the aspect of the definitive meaning of the essence that is taught. Therefore, the emptiness taught in the intermediate turning of the wheel and the form and wisdom taught in the final turning must be included in the union of clarity and emptiness. The sections on the definitive meaning of the intermediate and final (turnings) must be regarded as definitive without any distinction.