Tibetan
་མགོན་པོ་སྟེ། ༣ མགོན་པོར་གྱུར་པས་ན་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུམ་གྱིས་ཆོས་སྐུ་རྟག་པར་བསྟན་ཏོ། །རྒྱས་པར་བཤད་ལ་དོན་རྣམ་གསུམ། །གཟུགས་སྐུ་རྟག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། །གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ལུས་དང་སྲོག་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་གང་ལ་ཡང་མ་ཆགས་པར་བཏང་ནས་དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཐའ་ཡས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་གཞན་དོན་དུ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་དང་། རྒྱུ་ཚང་ཡང་དགོས་པ་མེད་པས་མི་གནས་སོ་ཞེ་ན། གནས་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དུ་དང་པོར་སེམས་ཅན་ཀུན་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ལ་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཟད་པ་མེད་པས་དམ་བཅའ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། གདུལ་བྱ་ཡོད་ཀྱང་བཞེད་པ་མེད་དོ་ཟེར་ན་ཡོད་དེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་ཉོན་མོངས་པས་གཙང་བ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱིས་དག་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཚད་མེད་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ དང་། དེ་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་བཞུགས་པའི་ཚེ་ཡི་འཕེན་པ་རྫོགས་ནས་བཞུགས་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། ནུས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྱུར་ཞིང་མང་པོར་སྤྲུལ་པ་སོགས་རྫུ་འཕྲུལ་དང་དེའི་རྐང་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་འབྱོར་བས་གང་འདུལ་དེ་སྟོན་པར་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་ཡིས་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་ཤིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྤྱོད་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ནུས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ནས་མི་བཞུགས་སོ་ཞེ་ན། མི་སྐྱོ་སྟེ། མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དག་པས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་ཏེ་འཁོར་འདས་བླང་དོར་དུ་མི་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་འཁོར་བ་སྤང་བྱར་མི་གཟིགས་པ་དང་། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པས་མི་བཞུགས་སོ་ཞེ་ན། མི་གནོད་དེ། དུས་རྟག་ཏུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་མཐའ་ཡས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡུན་ཇི་ལྟར་རིང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་གནོད་དོ། །གལ་ཏེ་འཁོར་བའི་ཉེས་པས་གོས་པས་མི་བཞུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་གོས་ཏེ། གཞན་དོན་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་ནི་བཞུགས་ཤིང་དེ་དག་གི་སྐལ་པ་དང་འཚམ་པར་སྤྱོད་པ་ ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱིས་གོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་ཉིད་འཁོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བསྟན་ཀྱང་དེས་ཉེས་པས་མི་གོས་པས་སོ། །ཆོས་སྐུ་རྟག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། སྤང་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཆོས་དབྱིངས་མཐར་ཐུག་མངོན་དུ་གྱུར་པས་རགས་པ་ལས་ཉོན་གྱིས་འཆི་བ་དང་ཕྲ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་འཆི་འཕོ་བ་མེད་
Chinese
是怙主。3、因为已成怙主，故是常恒，如是三者显示法身常恒。广说则有三种意义：色身常恒之理由，于无数三世中，对于身体、生命、受用等任何事物皆不执着而舍弃，并因成就持守正法等无量之因，故为利他而恒常住留。若谓因虽具足，然亦无需住留，则不然，必须住留。为利益一切有情故，最初即已立誓救度一切有情脱离痛苦，且所度有情无尽，故誓愿必须究竟圆满。若谓虽有可调伏者，然无意愿，则不然，实有此意愿。佛陀自身已远离烦恼垢染，并已清净所知障，其大悲心已臻圆满，且无有止息，故恒常不断地利益一切有情。纵然此三者皆具足，然若住世之寿命已尽，则无法继续住留，若作是言，则不然，实能住留。因已获得将一化为多，并将多化为一等神通，并已于彼之根本——三摩地获得自在，故能随所应调伏者而示现之，如是彼佛陀能于轮回存在期间恒常不断地利益众生。若谓虽能利益，然因厌离轮回故不住留，则不然，实不厌离。因其清净之智慧已从执着轮回与涅槃为二者之自性中解脱，故不视轮回与涅槃为应取应舍，因此不视轮回为应舍弃之处。若谓因轮回之痛苦所害故不住留，则不然，实不为所害。因其恒时具足不可思议且无边无际之三摩地之圆满安乐，故无论时间如何长久，亦不为痛苦所害。若谓因沾染轮回之过患故不住留，则不然，实不沾染。为利他故，实乃安住于世间，且行持与彼等之根器相符之事，然亦不为世间法所染污，即虽示现自身处于轮回之行境中，然亦不因此而被过患所染污。法身常恒之理由，乃因断证已臻究竟圆满，并已现证究竟之法界，故已无粗分烦恼之死亡及微细不可思议之舍身。
English
Is the Protector. 3. Because he has become the Protector, he is permanent. These three show that the Dharmakaya is permanent. To explain in detail, there are three meanings: the reason why the Rupakaya is permanent. In countless three periods, he has given up attachment to anything, including body, life, and possessions, and because he has achieved limitless causes such as upholding the sacred Dharma, he always remains for the benefit of others. If it is said that even if the causes are complete, there is no need to stay, then that is not the case. It is necessary to stay. For the benefit of all sentient beings, he initially vowed to save all sentient beings from suffering, and because the sentient beings to be saved are endless, the vow must be completely fulfilled. If it is said that although there are those who can be tamed, there is no intention, then that is not the case. There is indeed this intention. The Buddha himself has been cleansed of the defilements of afflictions and has purified the obscurations of knowledge. His great compassion has reached perfection and is without cessation, so he constantly and continuously benefits all sentient beings. And. Even if these three are complete, if the lifespan of dwelling in the world is exhausted, then he cannot continue to dwell. If this is said, then that is not the case. He can indeed dwell. Because he has obtained the supernatural powers of transforming one into many and transforming many into one, and has obtained freedom over the Samadhi that is the root of these, he can show himself to those who should be tamed. In this way, that Buddha can constantly and continuously benefit sentient beings for as long as samsara exists. If it is said that although he can benefit, he does not stay because he is tired of samsara, then that is not the case. He is not tired. Because his pure wisdom has been liberated from clinging to samsara and nirvana as two natures, he does not regard samsara and nirvana as things to be taken or abandoned. Therefore, he does not regard samsara as a place to be abandoned. If it is said that he does not stay because he is harmed by the suffering of samsara, then that is not the case. He is not harmed. Because he constantly possesses the complete bliss of inconceivable and limitless Samadhi, he is not harmed by suffering no matter how long the time is. If it is said that he does not stay because he is tainted by the faults of samsara, then that is not the case. He is not tainted. For the sake of benefiting others, he actually dwells in the world and practices things that are in accordance with their capacities, but he is not defiled by worldly dharmas. That is, although he shows himself to be in the realm of samsara, he is not defiled by faults because of this. The reason why the Dharmakaya is permanent is that the abandonment and realization have reached complete perfection, and the ultimate Dharmadhatu has been realized, so there is no death from coarse afflictions or subtle, inconceivable abandonment of the body.
Tibetan
པ་ཞི་བའི་གནས་ཐོབ་པ་ལ། སྐྱེ་འགག་གི་རྣམ་པ་འཆི་བདག་གི་བདུད་རྒྱུ་བ་སྐབས་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཐུབ་པ་ཆོས་སྐུ་ནི་གདོད་ནས་སྐྱེ་འཆི་སོགས་རབ་ཞི་སྟེ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་མི་བསླུ་བས་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཉི་ཚེ་བ་མིན་པར་རྟག་པ་གཏན་དུ་སྐྱབས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྐྱབས་མགོན་དཔུང་གཉེན་ལ་སོགས་པར་འཐད་ཕྱིར་རོསྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་མའི་མུ་ཇི་སྲིད་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མི་རུང་བ་མི་སྲིད་པས་སོ། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྡུའོ། །དང་པོ་ཡི་ནི་རྒྱུ་མཚན་བདུན་གྱིས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རྟག་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཉིད་དེ་ཕྱི་མ་གསུམ་གྱིས་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རྟག་པ་ཉིད་བསྟན་པའོ། །བདུན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། །བསམ་མི་ ཁྱབ་ཚུལ་མདོར་བསྟན་ནས། །ངག་གི་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། །དོན་དམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། །རྟོག་པ་འཇུག་པའི་གནས་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དཔེ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྲིད་ཞིས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ན། རྒྱལ་བའི་ཡུལ་སྐུ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་ས་བཅུ་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ན་གཞན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། །རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཉིད་ལ་གསུམ། །རྒྱུ་མཚན་རིམ་པ་ལྟར་བཤད་པ། །སྐུ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་ས་བཅུ་པ་ལ་གནས་པས་ཀྱང་བསམ་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ངག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ངག་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པ་ལ་འདི་དོན་དམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་རྟོག་ཡུལ་གྱིས་ཁྱབ་ཀྱང་འདི་རྟོག་པས་བརྟག་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བརྟག་བྱ་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ཤིང་བླ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་སོགས་མེད་དོ། །བླ་ན་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ་སྲིད་ཞིས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། སྲིད་ཞིས་མ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་སྲིད་པ་ལ་སྐྱོན་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐུ་གཉིས་དང་སྦྱར་ཏེ་དོན་བསྡུ། །དང་པོར་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལྔ་པོ་དག་གིས་ཟབ་ཅིང་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། དྲུག་པ་སྲིད་ཞིས་མ་བསྡུས་པས་སྐྱེ་འགག་ཏུ་སྣང་ཡང་དེ་ཡི་དངོས་པོའམ་རང་བཞིན
Chinese
获得寂灭之位，因为没有生死之相，死主的魔军无法乘虚而入。法界自性是常，因为是无为法的自性，佛陀法身从一开始就彻底寂灭生死等，是极寂灭的，并且不欺骗故是常，因为不是短暂的，而是恒常，对于无依无靠的众生来说，理应是救护、怙主、亲友等。因此，直到来世的尽头，都不可能不成为救护。这些是意义的总结。第一个以七个理由显示色身的常态，后面三个显示的是法身的常态。第七个如实地， 简要地显示了不可思议的方式，因为不是言语的对境，因为以胜义谛摄持，因为不是分别念生起之处，因为超越了譬喻，因为是无上的，因为不被有寂所摄，所以诸佛的对境三身，即使是十地菩萨也无法思议，更何况是其他人呢？广说分为三部分，按照顺序解释理由。这三身即使是安住于十地者也无法思议，因为无法用语言表达，无法用语言表达是因为语言的对境是世俗，而这是胜义谛。是胜义谛，虽然世俗被分别念的对境所遍及，但这不是分别念所能测度的，不能测度是因为不能用世间的譬喻和理证等来推测，不能推测是因为超越世间且是无上的，所以没有譬喻等。是无上的，因为不被有寂所摄。不被有寂所摄是因为不住于有寂的边际，因为不认为寂灭是功德，有是过患。与二身结合总结意义。最初所说的五个理由，因为深奥和细微，所以法身不可思议。第六个不被有寂所摄，虽然显现为生灭，但它的本体或自性。
English
Having attained the state of peace, because there is no appearance of birth and death, and the army of the Lord of Death cannot find an opportunity to enter. The nature of the Dharmadhatu is permanent, because it is the nature of the unconditioned. The Dharmakaya of the Buddha, from the very beginning, is completely pacified from birth, death, etc., and is utterly peaceful. And because it is not deceptive, it is permanent, because it is not temporary, but constant. For beings without refuge, it should be a protector, lord, friend, etc. Therefore, until the end of the next life, it is impossible not to be a refuge. These are the summaries of the meaning. The first seven reasons show the permanence of the Rupakaya, and the latter three show the permanence of the Dharmakaya. The seventh, as it is, Briefly shows the inconceivable way, because it is not the object of speech, because it is encompassed by the ultimate truth, because it is not a place where conceptual thought arises, because it transcends metaphors, because it is supreme, because it is not encompassed by samsara and nirvana. Therefore, the three Kayas, the objects of the Buddhas, are inconceivable even to the Bodhisattvas of the tenth Bhumi, let alone others. The extensive explanation is divided into three parts, explaining the reasons in order. These three Kayas are inconceivable even to those who abide on the tenth Bhumi, because they cannot be expressed in words. They cannot be expressed in words because the object of speech is conventional, while this is ultimate truth. It is ultimate truth, although the conventional is pervaded by the object of conceptual thought, this cannot be measured by conceptual thought. It cannot be measured because it cannot be inferred by worldly metaphors and reasoning, etc. It cannot be inferred because it transcends the world and is supreme, so there are no metaphors, etc. It is supreme because it is not encompassed by samsara and nirvana. It is not encompassed by samsara and nirvana because it does not abide on the edge of samsara and nirvana, because it does not consider nirvana as a virtue and existence as a fault. Combine with the two Kayas to summarize the meaning. The first five reasons mentioned, because they are profound and subtle, the Dharmakaya is inconceivable. The sixth, not being encompassed by samsara and nirvana, although it appears as arising and ceasing, its essence or nature.