Tibetan
ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང་། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐྲག་པ་མེད་པར་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་ཆུད་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་སྒྲུབ་པར་གདམས་པ་སྟེ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་འཁོར་གསུམ་མི་ དམིགས་པར་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་དང་། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་སྦྱོར་བ་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྟོགས་བྱ་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཉན་རང་གི་སྒྲུབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའོ། །འདིར་བདེན་པ་གཉིས་ལ། དབྱེ་གཞི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་མམ། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ཙམ་དང་། དབྱེ་བ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གཉིས་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལ་དབང་པོ་དྲུག་གནོད་མེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། གནོད་པས་དཀྲུགས་པའི་སྣང་བ་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས། དོན་དམ་ལ་སྐྱེ་སོགས་བཀག་ཙམ་ལས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་མ་གྲོལ་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི། བློའི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཆོས་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། བློ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དོན་དམ་བདེན་པའོ། །དེའང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་གཟུང་འཛིན་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ དང་། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་ན། འཆད་པ་པོས་སྒྲས་བསྟན་པ་དང་། ཉན་པ་པོས་ཐོས་བསམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ནི། ཡུལ་ཅན་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་བཞག་ཏུ་རུང་མོད། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་པ་ལ་ལྟོས་ན་གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བས་ཤན་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །བདེན་གཉིས་དེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་ན། དོན་དམ་སྣང་བའི་ཆོས་ཉིད་མིན་པར་ཐལ་བ་དང་། དོན་དམ་རྟོགས་པས་སྣང་བ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མི་ཆོད་པར་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རིགས་པས་མ་རྙེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གཉིས་གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཅིག་
Chinese
为了在世俗中存在，并在胜义中不执著，从而不惧怕空性，通过双运二谛之门修持道，所作的教诲是：舍利子，菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多时，即使已成为菩萨，也不真正随见菩萨。这是教导不执著三轮的教诲，修持的自性是为了六度波罗蜜多的结合，所作是为了利益一切有情，证悟能获得法身，因此胜过声闻缘觉的修持。此处二谛，区分的基础仅仅是无自性吗？或者仅仅是从非谛中返回？区分有世俗谛和胜义谛两种。世俗谛中，有六根在无损的境界面前显现的真实世俗谛，以及被损害扰乱的显现，如眼前有眩晕、发网等显现的虚假世俗谛两种。胜义谛中，有仅仅遮止生等，但未从无生的戏论中解脱的，有相胜义谛，以及从生和无生的所有戏论中解脱的，无相胜义谛两种。定义是：未超出心识对境的法，不能被正确的理智所堪验的是世俗谛；超出心识的法性，是无戏论、寂灭的对境，是胜义谛。因此，显现为能境所境二者，具有能取所取的，一切都是世俗谛；圣者的智慧使二取相消失的方式所体验的无戏论真如，是胜义谛。因此，讲者用语言所表达的，听者用闻思所作意的二谛，就所依的心识而言，可以分别安立二谛；但就圣者的等持胜义自性而言，二者都变成世俗谛，因此要区分开来。如果二谛在胜义上是不同的，那么胜义就成了不是显现的法性，胜义的证悟就不能断除对显现的真实执著，世俗理智未寻找到的真如就成了不是胜义，以及烦恼和清净二者会同时在一个补特伽罗的相续中成立，并且在世俗中是一。
English
The instruction to practice the path through the union of the two truths, without fearing emptiness by existing in conventionality and not clinging in ultimate reality, is: Shariputra, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Prajnaparamita, even having become a Bodhisattva, he does not truly see a Bodhisattva. This is the instruction to teach non-attachment to the three circles, and the nature of practice is for the combination of the six paramitas, what is done is for the benefit of all sentient beings, and realization leads to the attainment of the Dharmakaya, therefore it is superior to the practice of Shravakas and Pratyekabuddhas. Here, for the two truths, is the basis of distinction merely the absence of inherent existence? Or merely returning from non-truth? The distinctions are the two, conventional truth and ultimate truth. Among conventional truths, there are the two, the valid conventional truth where the six senses appear in an undamaged realm, and the false conventional truth where appearances are disturbed by damage, such as dizziness and hairnets appearing before the eyes. Among ultimate truths, there are the relative ultimate truth, which merely negates birth etc., but is not liberated from the elaboration of non-birth, and the absolute ultimate truth, which is liberated from all elaborations of birth and non-birth. The definitions are: a phenomenon that does not transcend the object of mind, and cannot be examined by correct reasoning, is conventional truth; the nature of phenomena that transcends mind, is free from elaboration, and is a peaceful object of focus, is ultimate truth. Therefore, all that appears as the two, object and subject, with grasping and being grasped, is conventional truth; the suchness free from elaboration, experienced in the manner where the wisdom of the noble ones causes the appearance of duality to subside, is ultimate truth. Therefore, the two truths that are expressed by the speaker with words, and made the object of hearing and thought by the listener, can be separately established as the two truths in relation to the mind that is the subject; but in relation to the ultimate nature of the Samadhi of the noble ones, both become conventional truths, therefore they should be distinguished. If the two truths are different in ultimate reality, then the ultimate would become not the nature of appearing phenomena, the realization of the ultimate would not sever the clinging to the truth of appearances, the suchness not found by conventional reasoning would become not ultimate, and both defilement and purification would simultaneously be established in the continuum of one person, and in conventionality, it is one.
Tibetan
ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་མཐོང་བས་དོན་དམ་བདེན་པ་མཐོང་བར་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ཉོན་འཕེལ་བ་ལྟར་དོན་དམ་ལ་དམིགས་ཀྱང་དེ་ཉིད་འཕེལ་བར་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ལས་ལོགས་སུ་དོན་དམ་བཙལ་དུ་མེད་པར་ ཐལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ཡང་དེར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་དོན་དམ་དུ་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་ཁས་མི་ལེན་ལ། ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དང་། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་གཅིག་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་དེ། བདེན་གཉིས་དོན་ལ་གང་གི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དབྱེར་མེད་པས་ཡིན་ལུགས་ལ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། བློ་ལ་ལྟོས་ནས་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་དང་ནུབ་ཕྱོགས་བློས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བའི་ཐ་དད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ལ་དབབ་བྱའི་ཆ་ནས་བདེན་གཉིས་སུ་བསྟན་ཟིན་ནས། གཉིས་པ་བླང་དོར་བྱ་བའི་ཆ་ནས་བདེན་པ་བཞི་ལ་གདམས་པ་ནི། ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱིས། བླང་དོར་དུ་བྱ་བའི་ཆ་ནས་བདེན་པ་བཞིར་གྲངས་ངེས། གོ་རིམ་ནི། ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་ན། ནད་པས་སྨན་བསྟེན་པ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱ། འགོག་པ་ཐོབ་བྱ། ལམ་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་བྱ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་བཤད་ནི། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མི་ རྟག་པ་སོགས་གང་གསུངས་པ་ལྟར་བདེན་ཅིང་དེ་ལྟར་འཕགས་པས་གཟིགས་པས་ཀྱང་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་ནི། མ་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ཟག་བཅས་འབྲས་གྱུར་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ། མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་བཞི། ཟག་བཅས་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་འདི་དག་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། རྒྱུ་མིན་གཞན་ལས་མ་བྱུང་བར་ལས་ཉོན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཆ་ནས་ཀུན་འབྱུང་། དེ་ལ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་། ཀུན་འབྱུང་། རབ་སྐྱེ། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བཞི། རྒྱུ་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་གོང་དུ། འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་གཏན་དུ་མི་སྐྱེ་བར་རྒྱུན་ཆད་པའི་གོ་འཕང་རྟག་པ་དམ་པ་འགོག་པ། དེ་ལ་འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །ལམ་གང་གིས་ཤེས་མཐོང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལམ་ལྔ་ནི་ལམ་བདེན། དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ལམ་དང་། རིགས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། ངེས་འབྱིན་བཞི་སྟེ། བདེན་པ་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་
Chinese
如果是这样，那么就会导致通过世俗谛见到胜义谛，以及像执着于世俗谛会增长烦恼一样，执着于胜义谛也会增长烦恼，并且会导致无法在世俗谛之外寻求胜义谛，以及像世俗谛具有各种各样的戏论一样，胜义谛也会变成那样。因此，在胜义谛中，无论如何也不承认一切一和异的戏论的相状，但在名言中，就名言胜义谛而言，本体是一个，但反体是不同的；就非名言胜义谛而言，只是遮止一的差别。因为二谛在意义上无论从哪个方面来说都是无别的，所以在实相上没有差别，但相对于心识来说，就像对于非复合的虚空，心识区分出东和西的差别一样。这样，从需要确定的角度已经阐述了二谛，第二，从需要取舍的角度来教诫四圣谛：追求解脱者，从需要取舍的角度来说，四圣谛的数量是确定的。次第是：按照证悟道的次第，就像病人服药一样，应知痛苦，应断集谛，应证灭谛，应修道谛。词义解释是：如来所说的不变等如何真实，圣者所见也是如此真实，所以称为谛。自性是：不清净的器情世界由业和烦恼的力量所产生的有漏的果报部分都是苦谛，特征是刹那无常，痛苦，空和无我的四种行相。这些有漏的轮回蕴体不是无因产生的，也不是由非因的其他事物产生的，而是由业和烦恼的因产生的，从这个角度来说是集谛。它具有轮回中产生的因，集起，增上，缘的四种行相。通过因道的力量，如是性向上，轮回的因果永远不生，断绝相续的地位，常恒寂静是灭谛。它具有灭，寂静，殊胜，决定出离的自性，是涅槃。通过什么道路能够现见证悟，五道就是道谛。它具有正道，理，修，出离四种，四圣谛具有十六种行相。
English
If that is the case, then it would follow that seeing the conventional truth would lead to seeing the ultimate truth, and just as clinging to the conventional truth increases afflictions, clinging to the ultimate truth would also increase afflictions, and it would follow that the ultimate truth cannot be sought separately from the conventional truth, and just as the conventional truth has various elaborations, the ultimate truth would also become like that. Therefore, in the ultimate truth, one does not accept any characteristics of elaborations of one and different in any way, but in name, in terms of nominal ultimate truth, the essence is one, but the reverse is different; in terms of non-nominal ultimate truth, the difference is only the negation of one. Because the two truths are inseparable in meaning from any aspect, there is no difference in reality, but in relation to the mind, it is like the mind distinguishes the east and west directions in the unconditioned space. Thus, the two truths have been explained from the point of view of what needs to be determined. Secondly, from the point of view of what needs to be adopted and abandoned, the four noble truths are taught: For those who seek liberation, the number of the four noble truths is fixed from the point of view of what needs to be adopted and abandoned. The order is: according to the order of realizing the path, just as a patient takes medicine, suffering should be known, the origin should be abandoned, cessation should be attained, and the path should be cultivated. The explanation of the terms is: Just as the Tathagata said that impermanence is true, so the noble ones see it as true, so it is called truth. The nature is: all the impure vessel and essence that arise from the power of karma and afflictions, the contaminated resultant parts are the truth of suffering, the characteristics are the four aspects of momentary impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. These contaminated aggregates of samsara are not produced without cause, nor are they produced from other non-causes, but they are produced from the cause of karma and afflictions, from this point of view, it is the origin. It has the four aspects of the cause of arising in samsara, arising, increasing, and condition. Through the power of the causal path, suchness is upward, the cause and effect of samsara will never arise, the state of cutting off the continuity, the constant and peaceful cessation is the truth of cessation. It has the nature of cessation, peace, excellence, and definite departure, which is nirvana. The path by which knowledge and vision can be manifested, the five paths are the truth of the path. It has the four aspects of the right path, reason, practice, and departure, the four noble truths have sixteen aspects.