Tibetan
པོ་རྣམས་ དང་ནི། དེ་ཡང་མདོ་ལས། གཟུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན་ན་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཟུགས་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་སྟོན་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཀུན་ཉོན་དང་། རྣམ་བྱང་བསྟེན་བྱ་དང་། བསྟེན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། བདག་ཉིད་སྦྱིན་པ་ལ་བརྩོན་མི་བརྩོན་སོགས་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཤེར་ཕྱིན་དབྱེར་མེད་དུ་གདམས་པས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་བཞི་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱར། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱར། འགོག་པ་ཐོབ་བྱར། ལམ་བསྟེན་བྱར་ཞེན་པ་བཀག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་སྐྱབས་གནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ནི། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འདུས་མ་བྱས་པའི་སྐུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་བརྙེས་པས་རང་དོན་ཕུན་ཚོགས། མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་ཚད་མེད་པས་གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས། སྐུ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་མངའ་བ་དང་། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བྱེད་ལམ་བདེན་རང་ངོར་ཉོན་སྒྲིབ་དག་པ། ཤེས་སྒྲིབ་མེད་པས་གསལ་བ། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་མངའ་བ་དང་། གང་ཞིག་ཆགས་བྲལ་འགོག་བདེན་ སྤྲོས་པས་བསམ་དུ་མེད་པ། ལས་ཉོན་ཉེ་བར་ཞི་བ། སོ་སོར་རང་གིས་རིག་བྱ་རྟོག་པ་མེད་པ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འགོག་ལམ་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་། དེའི་རྗོད་བྱེད་གསུང་རབ་ལུང་གི་ཆོས་ཐོག་མཐའ་བར་དུ་དགེ་བའོ། །དགེ་འདུན་ནི་ཆོས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་ལ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས། འཕགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་ན། ཐུན་མིན་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་སོ་སོ་རང་རིག་པས་རྟོགས་ནས། ཆགས་ཐོགས་དམན་སྒྲིབ་གསུམ་ལས་གྲོལ་བའི་རིག་གྲོལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའོ། །དེའང་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས། གཟུགས་ལ་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ། སོགས་གསུངས་པའི་དོན་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྟོན་པ་ལམ་གྲོགས་སུ་ཤེས་པ་ལ་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་མི་སྦྱོར་མི་དམིགས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་དང་། ལ་སོགས་པའི་སྒྲས། ཆོས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པ་དང་། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་རྣམས་ མི་དམིགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྟོན་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའོ། །བཞི་པ་ལ། སྒྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བའི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ལ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པའི་
Chinese
等众 和。 此外，经中说：“如果勤于色即是空”，同样，也显示色无生灭，空性不生不灭，一切烦恼和，清净修习，以及不应修习，自身布施勤与不勤等，以色等境和有境般若波罗蜜多无别的方式教导，所以在世俗谛中，对于四圣谛，苦应知，集应断，灭应得，道应修的执着加以遮止。 第三是，实修的所依皈依处三宝的体性中，大乘不共的佛陀是，以证得自生智慧不造作的任运成就之身，而圆满了自利，以无量的智悲力三者，而圆满了利他，以三身的差别，而具有无量的功德，对于法，断除贪着的道谛，自性中烦恼障清净，以无有知障而清明，具有如二障之对治的太阳般的功德，以及，任何的离贪灭谛， 以戏论而不可思议，业和烦恼寂灭，各自以自证而知，无有分别的三种自性。 这样，通达灭道二者的法，以及其所诠说的圣教，从始至终都是善的。 僧伽是修习佛法者，分为凡夫和圣者两种。 圣者们以修习佛法而见到了法性的真谛。 尤其是大乘圣者，以不共的甚深广大的各自自证而证悟，从贪执障碍下劣三垢中解脱，具有殊胜的觉悟解脱的功德。 此外，在《般若经》中说：“不应将色与一切智智相结合”，如所说之义，为了遮止对于在世俗中将导师视为道友的执着，显示境与有境不结合，不缘取，平等性之智慧究竟的佛陀，以及等等的语词，显示一切法智三者的体性无自性，菩萨圣者们， 显示无所缘，无生，从而遮止对于三宝的实执。 第四，对于断除实修的违缘之因加以教导，以及对于实修不依赖于他缘的
English
And so on. And also, it says in the sutra, "If one strives for form being emptiness," and likewise, it shows that form is without arising or ceasing, and that emptiness does not arise or cease, all afflictions, pure practice, and what should be practiced, and what should not be practiced, and striving or not striving in self-giving, etc., by teaching that form and so on, objects and subjects, are inseparable from the perfection of wisdom. Therefore, in conventional truth, regarding the four noble truths, attachment to suffering as something to be known, origin as something to be abandoned, cessation as something to be attained, and path as something to be cultivated is prevented. The third is, regarding the nature of the three jewels, the support and refuge of practice, the Buddha, unique to the Great Vehicle, is the one who has attained the spontaneously accomplished body of uncompounded self-arisen wisdom, thus perfecting self-benefit. With immeasurable wisdom, love, and power, he perfects the benefit of others. With the distinction of the three bodies, he possesses immeasurable qualities. Regarding the Dharma, the path truth that eliminates attachment, in its own nature, the defilements are purified. Being clear due to the absence of cognitive obscurations, he possesses qualities like the sun, the antidote to the two obscurations. And, whatever is free from attachment, the truth of cessation, Inconceivable through elaboration, karma and afflictions are pacified. Each is known by oneself, the nature of the three without conceptualization. Thus, the Dharma that realizes the two, cessation and path, and the scriptural Dharma of the teachings that express it, are virtuous in the beginning, middle, and end. The Sangha are those who practice the Dharma, and there are two types: ordinary and noble. The noble ones, by practicing the Dharma, have seen the truth of the nature of reality. Especially the noble ones of the Great Vehicle, having realized the unique, profound, and vast self-awareness, are liberated from the three stains of attachment, hindrance, and inferiority, and possess the extraordinary qualities of awakened liberation. Furthermore, in the Mother Sutra, it says, "One should not combine form with omniscience." According to the meaning of what was said, in order to prevent attachment to knowing the teacher as a companion on the path in conventional truth, it shows that objects and subjects are not combined, not apprehended, and that the wisdom of equality is the ultimate Buddha. And with words such as "and so on," it shows that all aspects of the three kinds of knowledge of the Dharma are without inherent existence. The Bodhisattva noble ones, Showing non-apprehension and non-arising, thereby preventing the reification of the Three Jewels. Fourth, instructing on the cause of abandoning unfavorable conditions for practice, and on not relying on others for practice.
Tibetan
རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་བཞི། དང་པོ་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་བརྩོན་འགྲུས་གསུམ་ལ་གདམས་པ་ནི། དང་པོ་བྱ་བ་ངན་ཞེན་གྱི་ལེ་ལོ་བསོད་སྙོམས་རོ་མྱོང་གི་རྒྱུ་ལས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཞེན་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བསྟན་པ་མ་ཞེན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། གཉིས་པ་དུས་རིང་མོར་སྒྲུབ་པ་བྱས་ཀྱང་འདོད་དོན་མ་གྲུབ་པར་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་འདོར་བ་སྒྱིད་ལུག་པའི་ལེ་ལོ་བསལ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་འཕེལ་བའི་རྒྱུ། འགྲོ་མང་གི་མཐའ་དང་། བསྐལ་མང་གི་ཡུན་རིང་པོར་མི་རློམ་པ་ཡོངས་སུ་མི་ངལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་གཟུགས་ཚོར་སོགས་ནས་བྱང་ཆུབ་བར་གྱི་ཆོས་གང་ལའང་རློམ་བྱར་མེད་པ་དང་། གསུམ་པ་བདག་ཉིད་བརྙས་པའི་ལེ་ལོ་སྤོང་བྱེད། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་ བརྗོད་བྱ་རེ་རེའི་དོན་དུ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གཅིག་གིས་བསྐལ་པར་གནས་པས་ཆོས་ཉན་དགོས་ཀྱང་མི་སྐྲག་ཅིང་སྤྲོ་བ་ལམ་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆོས་རྣམས་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ་བསླབ་པར་སྟོན་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པའི་རྒྱུ་སྤྱན་ལྔ་ལ་གདམས་པ་ནི། མདོར། ཤ་ཡི་མིག་གིས་དཔག་ཚད་བརྒྱ་མཐོང་བ་ཡོད་དོ། །སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་པོ་དཔག་ཚད་བརྒྱ་ནས་སྟོང་གི་བར་གཟུགས་ཕྲ་རགས་མཐོང་བ་ཤ་ཡི་སྤྱན་བསམ་གཏན་པར་མ་ངེས་ཤིང་། རྟེན་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་སས་བསྡུས་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའོ། །ཚེ་སྔ་མར་བསམ་གཏན་པ་སྒོམ་པའི་རྣམ་སྨིན་ལས་ཚེ་འདིར་འབད་མེད་དུ་འབྱུང་བ་འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་ལྷ་ཡི་སྤྱན། འདི་དང་ལྷ་ཡི་མིག་གི་མངོན་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་ཚེ་འདིར་བསམ་གཏན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་མ་བྱུང་ཙམ་མོ། །ཆོས་ཉིད་བདེན་མཐོང་ངམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ས་བཅུའི་མཉམ་བཞག་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན། འདི་དང་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་གཅིག །ལུང་རྟོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་། དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་སོགས་རྒྱུད་ཚོད་ཤེས་པ་ ཆོས་ཀྱི་སྤྱན། འདི་དང་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ན། འདི་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཡུལ་གཞན་རྒྱུད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན། འདི་རྗེས་མཐུན་ས་བདུན་པ་ནས་ཡོད། ཨར་གྱིས་ས་དང་པོ་ནས་
Chinese
四种是关于因的教诲：圆满修持功德之因的教诲，以及究竟修持之因的教诲。首先，关于对治懈怠的三种精进的教诲是：第一，对恶行的贪恋是源于享受乞讨的滋味。教导不要贪恋身语意三者的安乐，因为其自性不可得，这是不贪恋的精进。第二，消除因长期修持却未达成愿望而生起的厌倦，从而舍弃修持的懈怠，这是增长精进之因。不自满于众多行境的边际和漫长的时间，这是完全不疲倦的精进，对于从色感到菩提之间的任何法，都没有值得自满的。第三，对治轻视自己的懈怠。在十方诸佛面前，为了每一个所说之义，以一个跏趺坐姿安住一劫，即使需要听法也不恐惧，并且完全接受欢喜之路的精进，领悟到诸法从一开始就没有生起，从而教导学习，这是第三种。第二，关于不依赖他缘之因的五眼的教诲是：总而言之，经中说：肉眼能见百逾缮那。等等。依靠神变足的感官，能见百逾缮那至千逾缮那的微细和粗大的事物，这是肉眼，不一定是禅定者。无论在何处投生，都是由地界所摄的感官，是有形之物。前世修习禅定的习气，导致今生不费力气地显现，能见死亡和转生，这是天眼。此天眼与天眼的神通的差别在于，是否由今生的禅定所生。证悟法性真谛或无分别智慧，以及十地菩萨的等持，是智慧之眼。此眼与胜义菩提心相同。通达经教和证悟之法，以及根器的利钝等，这是知众生心的法眼。此眼与他心通的差别在于所缘境的差别。此眼只是圣者相续中的证悟，而另一种是他心通，能知一切其他众生的心。由于证悟一切法而现前菩提，这是佛眼。此眼从随顺的七地开始就有。阿儿从初地开始就有。
English
There are four teachings on causes: teachings on the cause of abundant merit in practice, and teachings on the ultimate cause of practice. First, the teachings on the three kinds of diligence that are antidotes to laziness are: First, attachment to bad deeds arises from enjoying the taste of begging. It teaches not to be attached to the happiness of body, speech, and mind, because its nature is unattainable, which is diligence without attachment. Second, eliminating the laziness of giving up practice due to feeling discouraged after practicing for a long time without achieving the desired result, which is the cause of increasing diligence. Not being complacent with the boundaries of many realms and long periods of time, this is completely tireless diligence, and there is nothing to be complacent about in any dharma from form to enlightenment. Third, eliminating the laziness of despising oneself. In front of the Buddhas of the ten directions, for the sake of each spoken meaning, abiding in a single lotus posture for a kalpa, even if it is necessary to listen to the Dharma, one is not afraid, and the diligence of fully embracing the path of joy, realizing that all dharmas have no origin from the beginning, thereby teaching learning, this is the third. Second, the teachings on the five eyes as the cause of not relying on others are: In short, the sutra says: The flesh eye can see a hundred yojanas. etc. Relying on the power of miraculous feet, the senses can see subtle and coarse objects from a hundred to a thousand yojanas, this is the flesh eye, and it is not necessarily a meditator. Wherever one is born, the senses are gathered by the earth element, and are tangible objects. The ripening from meditating on samadhi in a previous life causes effortless manifestation in this life, seeing death and rebirth, this is the divine eye. The difference between this divine eye and the clairvoyance of the divine eye is only whether it arises from the activity of samadhi in this life. Realizing the truth of Dharma or non-conceptual wisdom, and the equipoise of the ten bhumis, is the eye of wisdom. This eye is the same as ultimate bodhicitta. Understanding the Dharma of scripture and realization, and the sharpness and dullness of faculties, etc., this is the Dharma eye of knowing the minds of beings. The difference between this eye and telepathy lies in the difference of the object. This eye is only the realization in the continuum of the noble ones, while the other is telepathy, which can know the minds of all other beings. Because of realizing all dharmas and manifesting enlightenment, this is the Buddha eye. This eye is present from the seventh bhumi onwards. Ar is present from the first bhumi.