Tibetan
དང་། ལུས་དང་དམིགས་པ་དང་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དག་པ་བཞི་དང་། ཚེ་སེམས་ཡོ་བྱད་ལས་སྐྱེ་བ་མོས་པ་སྨོན་ལམ་རྫུ་འཕྲུལ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཏེ་དབང་བཅུ་དང་ནི། གནས་དང་གནས་མིན་རྣམ་སྨིན་དབང་པོ་ཁམས་མོས་པ་ལམ་བསམ་གཏན་འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་མཁྱེན་པ་སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་ཟག་ཟད་དེ་སྟོབས་བཅུ་དང་། རྟོགས་པ་དང་སྤང་བ་དང་ལམ་དང་ལམ་གྱི་གེགས་སྟོན་པ་ལ་མི་འཇིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སྐྱོན་བཅབ་བྱ་མེད་པས་བསྲུང་བ་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། གུས་དང་མི་གུས་དང་དེ་གཉིས་འདྲེས་ལ་རིམ་པར་ཆགས་དང་སྡང་དང་གཉིས་ཀའི་བློ་མེད་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྙེལ་བ་སྟེ་དུས་འདའ་བ་མི་མདའ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་དང་། སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉོན་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་བག་ཆགས་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། འཁྲུལ་དང་ཅ་ཅོ་དྲན་པ་ཉམས་པ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་དང་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་མ་བརྟགས་བཏང་སྙོམས་མི་མངའ་བ་སྟེ་སྤྱོད་བསྡུས་དྲུག་དང་འདུན་བརྩོན་དྲན་ཤེར་རྣམ་གྲོལ་དང་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་ཉམས་པ་མི་མངའ་བ་རྟོགས་བསྡུས་དྲུག་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལས་གསུམ་ལ་ཡེ་ཤེས་སྔོན་དང་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་གསུམ་དང་། འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟའི་དུས་གསུམ་ལ་ཡེ་ཤེས་འཇུག་པ་གསུམ་བཅས་ཐུབ་པ་ཁོ་ནའི་མ་འདྲེས་ཆོས་བཅོ་བརྒྱད་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་སྒྲས་ལམ་ཤེས་དང་གཞི་ཤེས་གཉིས་བསྡུས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཚན་ཉེར་གཅིག་ནང་གསེས་བརྒྱ་དང་ཞེ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་པ་ ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བྱང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་མིང་མཐུན་ཡང་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པ་ཞི་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་ལ་ལྡོག་ཆ་ནས་བསྟན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཕྱོགས་སོགས་ནི་སློབ་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོངས་མིན་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཉོན་མོངས་མེད་དང་སྨོན་ནས་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ནི། གྲོང་སོགས་སུ་མི་ལ་སོགས་པ་ཡི་ཉོན་མོངས་པ་རང་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བ་མཐོང་ན་དེར་མི་འགྲོ་བར་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་གྲོང་སོགས་སུ་གང་ཟག་དེའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཆེད་དུ་གཤེགས་ནས་དེའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུན་གཅོད་པའམ་སེལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ་འ
Chinese
并且，身体和所缘以及心和智慧，即一切相清净之四种，以及寿命、心、资具、事业所生、胜解、愿、神变、智慧、法，即十自在，以及处与非处、异熟、根、界、胜解、道、禅定、死殁和出生之知、宿住随念、漏尽，即十力，以及于证悟和断除以及道和道的障碍的显示上无畏，即四种清净，以及身语意上无有可遮止之过失，故无有守护之三种，以及恭敬与不恭敬以及彼二混合，次第于贪和嗔以及无有二者之心的忆念近住之三种，以及为有情之义而忘失，即具有时过时不逝之法性，以及三门之烦恼识之种子习气完全摧毁，以及成办一切众生之利乐之大悲，以及错乱和杂语、忆念散失、未平等安住，以及种种想未考察、舍弃、无有中庸，即六种行为总集，以及欲、勤、念、慧、解脱和解脱之智慧见，无有退失，即六种证悟总集，以及身语意之三业上智慧先前和随后跟随之三种，以及过去、未来、现在之三时上智慧进入之三种，总集以上，是唯独能仁之不共法十八种所说之内容，以及一切相智之自性，以及以声音道之智和基础智二者总集，如是无漏之法类二十一种，内含一百四十四种，彼被称为法身。 彼等北方等虽然名称相同，然心心所之戏论寂灭，以无二之智慧之观察，从反面进行显示，故佛之北方等与学人等不共也。第二，烦恼无有和从愿而知之差别两种。第一是，声闻等之烦恼无有之见是，在村落等处见到人等之烦恼缘自身而生起，则完全舍弃不去彼处，是也。佛陀则是，在村落等处，为了断除彼有情之烦恼之流，而前往，并断除或消除彼之烦恼之流，是也。
English
And, body and object, and mind and wisdom, that is, the fourfold purity of all aspects, and life, mind, resources, arising from actions, aspiration, wish, magical power, wisdom, dharma, that is, the ten powers, and the possible and impossible, karmic result, faculty, element, aspiration, path, meditation, death and transmigration, and knowledge of birth, recollection of past lives, exhaustion of defilements, that is, the ten strengths, and fearlessness in showing realization and abandonment, and the path and obstacles of the path, that is, the fourfold purity, and the three kinds of non-protection because there is no fault to be concealed in body, speech, and mind, And reverence and irreverence, and the mixture of the two, successively attachment and hatred, and the three kinds of mindfulness closely established without the mind of both, and forgetting for the sake of sentient beings, that is, the nature of the dharma of time passing and not passing, and the seeds and habitual tendencies of the afflictive knowledge of the three doors are completely destroyed, and the great compassion that accomplishes the benefit and happiness of all beings, and confusion and idle talk, loss of mindfulness, not being equally established, and various thoughts not examined, abandoned, without equanimity, that is, the sixfold collection of conduct, and desire, effort, mindfulness, wisdom, liberation, and the wisdom vision of liberation, without deterioration, that is, the sixfold collection of realization, and the three actions of body, speech, and mind, with wisdom preceding and following, and the three kinds of wisdom entering into the three times of past, future, and present, altogether, these are the eighteen unmixed dharmas of the Thubpa (Buddha) alone that are taught, and the nature of all-knowingness, and the combination of the wisdom of the sound path and the base wisdom, thus, the twenty-one categories of uncontaminated dharmas, containing one hundred and forty-four subdivisions, are called the Dharmakaya. Although those northern directions and so on have the same name, the proliferation of mind and mental factors is pacified, and they are shown from the opposite perspective with the vision of non-dual wisdom, so the northern directions of the Buddha and so on are not common to the learners. Second, there are two differences: the absence of afflictions and knowing from wishes. The first is, the view of the absence of afflictions of the Hearers and so on is that, in villages and so on, if they see the afflictions of people and so on arising in relation to themselves, they completely abandon going there. The Buddha, however, goes to villages and so on in order to cut off the stream of afflictions of that sentient being, and cuts off or eliminates the stream of their afflictions.
Tibetan
དི་ནི་རྒྱལ་བའི་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་སྨོན་ནས་ཤེས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་ནི་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའམ་མཚན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་སྤངས་པ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་དང་ བྲལ་བས་ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པས་རྟག་གནས་དང་། འདྲི་བ་ཀུན་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་ལན་འདེབས་པར་བཞེད་པ་སྟེ་ཁྱད་ཆོས་ལྔའོ། །གསུམ་པ་ལ། ཆོས་སྐུ་རྟག་པ་དང་། ཁྱབ་རྟག་གཉིས་ཀའི་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། དེ་དཔེས་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ། སངས་རྒྱས་ལ་ཉེ་རིང་མི་མངའ་ན་གདུལ་བྱ་ལ་སྣང་མི་སྣང་འགལ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་རག་ལས་པར་གྱུར་ནས། གང་ཟག་གང་དང་གང་ལ་ཡུལ་གང་དང་ནི། དུས་གང་གི་ཚེ་ན་ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐབས་གང་གིས་ཕན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་གདུལ་བྱ་དེ་དང་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ལྟར་སྣང་ནས་དོན་མཛད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་མ་ཚང་ན་དངོས་སུ་མི་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ། དཔེ་བརྒྱ་བྱིན་སོགས་ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོས་ཐམས་ཅད་དུ་སྙོམས་པར་ཆར་ཕབ་ཀྱང་། ས་བོན་དུ་མི་རུང་བ་ཚིག་པ་སོགས་ལས་མྱུ་གུ་མི་འཁྲུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་གདུལ་བྱའི་ཞིང་དུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཀྱང་། དེ་མཐོང་བ་སོགས་ཀྱི་སྐལ་བ་མེད་པས་ཆོས་ཉན་པ་སོགས་མཛད་པ་བཟང་པོ་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ན། སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་དང་། འོག་མིན་ཁོ་ནར་བཞུགས་པས་རྟག་ཁྱབ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ལན་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ལ་སྐུ་དང་གསུང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཆར་བ་དང་། ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར་ཏེ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པར་ངེས་པར་བརྗོད་ཅིང་། དེ་ཉིད་དུས་ཕྱི་མའི་མུ་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་ཟད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལོངས་སྐུ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་མདོར་བསྟན། ཡོན་ཏན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་འོག་མིན་དུ་གདུལ་བྱ་ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་བཟང་པོ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་འདི་ནི་ཐེག་ཆེན་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཉེ་བ
Chinese
此乃胜者的无烦恼之差别。第二，通常由愿力而生的智慧依赖于禅定的心，但佛陀的愿力所生的智慧超越了声闻和独觉，因为它是毫不费力自然成就的，并且舍弃了烦恼的障碍或执相的习气，以及远离了所知障，因此对于一切所知事物都能毫无阻碍地进入，并且由于恒常处于等持之中而恒常存在，以及被认为是对于一切提问都能同时回答，此乃五种特质。第三，关于法身常在和周遍常在二者的辩驳消除。第一，分为真实和以比喻成立二者。第一，如果佛陀没有亲疏之别，那么对于应化众生显现与不显现是否矛盾呢？佛陀显现的原因在于应化众生的相续完全成熟，因此，对于任何人和任何处所，以及任何时候说法等有意义的行为，以任何方式有益，在那时，佛陀的身相就会那样显现给那个应化众生，从而成办利益，如果那样的原因不具备，就不会真实显现。第二，譬如帝释天等天王普遍降雨，但对于不适合作为种子的腐烂物等，不会生出苗芽一样，诸佛虽然出现在应化众生的田地里，但由于没有见到佛陀等的福分，因此不会体验到听闻佛法等善行。第二，如何呢？ 以刹那生起，并且仅住在色究竟天（藏文：འོག་མིན་，梵文天城体：अकनिष्ठ，梵文罗马拟音：Akaniṣṭha，汉语字面意思：非下），因此不是常遍，如果这样问，回答是：如同那样，对于各个方向和时间的应化众生，以身和语一切形象圆满成就地显现，并且如同虚空遍布之处的众生，事业广大，因此遍及一切方向，所以必定说佛陀是周遍的，并且那本身直到未来时期的尽头也不会穷尽，因此也说是常在。第三，关于报身，分为二，简要宣说自性，广说功德。第一，智慧之身本身在色究竟天（藏文：འོག་མིན་，梵文天城体：अकनिष्ठ，梵文罗马拟音：Akaniṣṭha，汉语字面意思：非下）中，对于应化众生十地菩萨们，显现为象征大丈夫的三十二相和八十随好之自性，这接近于大乘佛法
English
This is the distinction of the Victorious One's freedom from afflictions. Secondly, although the wisdom arising from aspiration generally relies on the mind of meditative concentration, the wisdom arising from the Buddha's aspiration is far superior to that of Hearers and Solitary Realizers, because it is spontaneously accomplished without effort, and it has abandoned the obscurations of afflictions or the imprints of clinging to characteristics, and being free from the obscuration of knowledge, it engages in all knowable things without obstruction, and being constantly in equipoise, it is permanent, and it is considered to answer all questions simultaneously, these are the five qualities. Thirdly, the refutation of the arguments for both the permanence of the Dharmakaya and pervasive permanence. Firstly, there are two: the actual and the establishment by example. Firstly, if the Buddha has no partiality, is it contradictory that he appears and does not appear to those to be tamed? The cause of the Buddha's appearance depends on the complete maturation of the continuum of those to be tamed. Therefore, to whomever and wherever, and at whatever time, teaching the Dharma and other meaningful activities are beneficial in any way, at that time, the Buddha's form will appear in that way to that being to be tamed, thereby accomplishing benefit. If such a cause is not complete, it will not actually appear. Secondly, just as the king of gods, such as Indra, rains equally everywhere, but sprouts do not grow from rotten things and the like that are not suitable as seeds, so too, although the Buddhas appear in the field of those to be tamed, because they do not have the fortune to see the Buddha and so on, they do not experience virtuous deeds such as hearing the Dharma. Secondly, how is it that? Being born in an instant, and residing only in Akanishta (藏文：འོག་མིན་，梵文天城体：अकनिष्ठ，梵文罗马拟音：Akaniṣṭha，汉语字面意思：非下), is it not permanent and pervasive? The answer is: Just as that, for the beings to be tamed in all directions and times, the form and speech appear perfectly and spontaneously in all aspects, and because the activity is vast for sentient beings as far as the sky pervades, therefore, because it pervades all directions, it is certainly said that the Buddha is pervasive, and that itself will not be exhausted until the end of the future time, therefore it is also said to be permanent. Thirdly, regarding the Sambhogakaya, there are two: briefly stating the nature, and extensively explaining the qualities. Firstly, that very form of wisdom, in Akanishta (藏文：འོག་མིན་，梵文天城体：अकनिष्ठ，梵文罗马拟音：Akaniṣṭha，汉语字面意思：非下), appears to the bodhisattvas of the ten bhumis, who are to be tamed, as the possessor of the thirty-two major marks and eighty minor marks that symbolize a great being, this is close to the Mahayana Dharma.