Tibetan
་གཉིས་སྣང་གི་དྲི་མ་ཟད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུའོ། །སྐབས་བསྡུ་བ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལས། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་སྐབས་ཏེ་བདུན་པའོ།། །། གསུམ་པ་ཞུགས་འབྲས་ཆོས་སྐུའི་ཡན་ལག་ལ། རྟེན་སྐུ་དང་། བརྟེན་པ་མཛད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ། ལོངས་སྐུ། སྤྲུལ་སྐུ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བཞི་སྒོམ་ པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི། མདོ་ལས་རབ་འབྱོར་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་དང་མི་ལྡན་པ། དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པར་གྱུར་པ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་མཚན་ཉིད་གཅིག་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི། འཆད་འགྱུར་གྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པོ་གང་དག་རྫོགས་པར་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ། ཡེ་ཤེས་དེ་དག་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཆ་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་དང་། སྟོང་པ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆ་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཆོས་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་དག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དབྱིངས་སྟོང་རྐྱང་གི་ཆ་ཙམ་མིན་ཏེ། གཞི་དུས་ནའང་སྟོང་རྐྱང་གི་ཆ་ཙམ་ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་མིན་ལ། འབྲས་ དུས་ནའང་དེའི་ཆ་ཙམ་སངས་རྒྱས་མིན་ཏེ་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་ལ་མཁྱེན་པ་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྡུལ་ཙམ་མེད་པར་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་ལ་གནས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དེས་མཁྱེན་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཞི་བ་ལྷས། འོན་ཏེ་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་ན་མི་ཤེས་འཇིག་པར་ཐལ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་
Chinese
使二取执著的垢染净尽之道得以显现，成为平等性之状态。章节总结。在《现观庄严论》这部般若波罗蜜多诀窍论典中，一刹那现前圆满菩提之章节，即第七品。第三，关于入果法身之支分，有作为所依之身和所依之事业二者。初者有自性身、智慧法身、报身、化身四者。初者，如是修习四加行之究竟果位，法性自性身者，经中云：‘饶益，无漏之法如梦，不具实体，为空性之自性，于一切行相中完全清净。彼等一切之自性为何，此一自性，即无自性，应知彼为如来、应供、正等觉。’等等所说，正等觉释迦牟尼之自性身者，未来将讲说之无漏法性，唯一彼等圆满获得者，彼等亦于一切行相中完全清净。彼等智慧本体之差别，具有自性清净二者之体性之法界，即为自性身，亦即法性。彼亦为显现分证悟智慧之自性，力量等无漏之法，以及空性界分，本来无离合之显空双运之法性，清净了暂时的垢染得以显现之自性，即称为法性自性身。是如来智慧身之究竟。此非仅为空性之分，于地基之时亦非仅为空性之分，并非究竟之法性。于果时亦非仅为彼之分，并非成佛，仅为否定，而无有智慧等成佛之功德丝毫，如先前之智者们所说，安住于意义，且与成佛之证悟相关联故，亦不可由此而知，如寂天菩萨云：‘然由具心故，知则坏不知。’如是所说。因此，成佛
English
The path that exhausts the defilements of dualistic appearance is manifested, becoming the state of equality. Chapter summary. In the treatise of secret instructions on the Perfection of Wisdom, the Ornament for Clear Realization, the chapter on the single moment of clear and complete enlightenment, the seventh. Third, regarding the limbs of the Dharmakāya of the fruition of entering the stream, there are the body as the support and the activity as the supported. The first has four: the Svābhāvikakāya, the Jñānadharmakāya, the Sambhogakāya, and the Nirmāṇakāya. First, the ultimate fruit of meditating on the four applications in this way, the Svābhāvikakāya of Dharmatā: From the sutras, "Rābhya, the uncontaminated dharma is like a dream, without substance, empty of the characteristic of having no substance, completely pure in all aspects. Whatever is the nature of all of them, this one characteristic, that is, without characteristics, should be known as the Tathāgata, the Arhat, the Samyaksaṃbuddha," etc. Thus, the Svābhāvikakāya of the Samyaksaṃbuddha Śākyamuni is: Those who have completely attained the uncontaminated Dharmatā that will be explained in the future are also completely pure in all aspects. The difference in the essence of those wisdoms, the Dharmadhātu with the nature of having both self-nature purity, is the Svābhāvikakāya, that is, Dharmatā. That is also the nature of the appearance aspect, the realization of wisdom, the uncontaminated dharma such as strength, and the emptiness aspect of the sphere, the Dharmatā of the union of appearance and emptiness, which is inseparable from the beginning, the self-nature of the manifestation of purity from temporary defilements, is called the Svābhāvikakāya of Dharmatā. It is the ultimate Jñānakāya of the Tathāgata. This is not just a part of the empty sphere. At the time of the base, it is not just a part of the empty sphere, it is not the ultimate Dharmatā. At the time of the result, it is not just a part of it, it is not Buddhahood, it is just negation, and there is not even a particle of the qualities of Buddhahood such as wisdom. As the previous scholars said, it abides in meaning, and because it is related to the realization of Buddhahood, it cannot be known by it. As Śāntideva said, "However, because it has a mind, if it knows, it will be destroyed if it does not know." As it is said. Therefore, Buddhahood
Tibetan
སྐུ་བཞི་པོ་གང་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་མཁྱེན་པ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའམ་མདོ་གཞན་ལས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་བྲལ་འབྲས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ལ། དངོས་ཀྱི་དོན། ཁྱད་པར། དེ་ལ་རྩོད་སྤང་དང་གསུམ། དང་པོ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་ལ་སོ་སོར་དབྱེ་ན། ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་སྡེ་ཚན་ཉེར་གཅིག་སྟེ། གང་ཞེ་ན། ལུས་ཚོར་སེམས་ཆོས་ཏེ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ བཞི་དང་། མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་སྤང་། དགེ་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་སྤེལ་བ་སྟེ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི། འདུན་བརྩོན་སེམས་དཔྱོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི། དད་བརྩོན་དྲན་ཏིང་ཤེས་རབ་སྟེ་དབང་པོ་ལྔ། དེ་ལྔ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ལྔ། དྲན་དང་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དགའ་བ་ཤིན་སྦྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལྟ་རྟོགས་ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་རྩོལ་བ་དྲན་པ་ཏིང་འཛིན་ཏེ་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་བཅས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནོ། །བྱམས་སྙིང་རྗེ་དགའ་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ་ཚད་མེད་བཞི་དང་། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་དང་གཟུགས་མེད་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ། སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོགས་བཞི་དང་འགོག་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་། བསམ་གཏན་བཞི་གཟུགས་མེད་བཞི་འགོག་སྙོམས་ཏེ་མཐར་གྱིས་ནི་གནས་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ཡི་བདག་ཉིད་དང་། ས་ཆུ་མེ་རླུང་བཞི་སྔོ་སེར་དཀར་དམར་བཞི་ནམ་མཁའ་དང་རྣམ་ཤེས་ཏེ་ཟད་པར་བཅུ་ ཡི་བདག་ཉིད་དང་། ནང་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཆེ་ཆུང་སྟེ་དབྱིབས་ཟིལ་གནོན་གཉིས། ནང་གཟུགས་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཉིས། སྔོ་སེར་དཀར་དམར་བཞི་ཏེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་། འོག་ཏུ་འཆད་འགྱུར་ལྟར་ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་དང་། ལྷའི་མིག་དང་རྣ་བ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་གཞན་སེམས་ཤེས་པ་དང་སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་དང་ཟག་ཟད་དེ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་། ཆོས་དོན་ཚིག་སྤོབས་པ་སྟེ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་
Chinese
四身任何一个都没有不遍知一切相的，如果存在不遍知一切相，那就不是佛了。其中，法性自性身或者其他经典中所说的金刚般的智慧身，这是离系果位无漏功德一切法的基础。第二，智慧法身，有真实的意义、差别，以及对它的辩驳和回答这三点。第一点，智慧遍知一切相，就其智慧的方面来说，称为智慧法身。如果将遍知一切相的智慧一体性的自性身进行区分，则有二十一种无漏法类。哪二十一种呢？即身、受、心、法四念住，以及未生之不善法不令生起，已生之不善法令断除，未生之善法令生起，已生之善法令增长的四正断，以及欲、勤、心、观的等持，即四神足，以及信、勤、念、定、慧五根，这五根转化为力量的五力，以及念和择法、精进、喜、轻安、等持、舍的七觉支，以及见、思、语、业、命、精进、念、定这八正道，总共三十七种菩提分法。慈、悲、喜、舍四无量心，以及有色者观有色，无色者观有色，胜解脱，空无边等四者以及灭尽定，即八解脱，以及四禅定、四无色定、灭尽定，即渐次而住的九次第定，以及地、水、火、风四者，青、黄、白、红四者，虚空和识，即十遍处，以及内有色想而观外色大小，即胜伏处两种，内无色想而观外色大小，也是两种，青黄白红四种，即胜伏一切处的生处，如果详细区分则有八种，以及如下将要讲到的无烦恼，以及发愿后了知，以及天眼和天耳，以及神变和他心通，以及宿命随念和漏尽，即六神通，以及法义词辩才，即四无碍解。
English
None of the four bodies lack omniscience of all aspects. If they did, they would not be Buddhas. Among them, the Dharmata Svabhavikakaya, or the Vajra-like Wisdom Body mentioned in other sutras, is the basis of all uncontaminated qualities of liberation. Second, the Wisdom Dharmakaya has three aspects: the actual meaning, the distinctions, and the refutations and responses to it. First, the aspect of wisdom that knows all things is called the Wisdom Dharmakaya. If we differentiate the Svabhavikakaya, which is the nature of the single wisdom that knows all things, there are twenty-one categories of uncontaminated dharmas. What are these twenty-one? They are the four mindfulnesses: body, feeling, mind, and phenomena; the four right abandonments: preventing the arising of unwholesome dharmas that have not yet arisen, abandoning unwholesome dharmas that have already arisen, generating wholesome dharmas that have not yet arisen, and increasing wholesome dharmas that have already arisen; the samadhi of aspiration, effort, mind, and investigation, which are the four legs of manifestation; the five faculties of faith, effort, mindfulness, samadhi, and wisdom; the five powers, which are these five faculties transformed into powers; the seven branches of enlightenment: mindfulness, discrimination of dharmas, effort, joy, tranquility, samadhi, and equanimity; and the eightfold noble path: right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, and right samadhi, totaling thirty-seven dharmas that are in harmony with the aspects of enlightenment. The four immeasurables: loving-kindness, compassion, joy, and equanimity; the perception of form by those with form, the perception of form by those without form, the liberation of beauty, the four of infinite space, etc., and cessation, which are the eight liberations; the four dhyanas, the four formless absorptions, and the cessation absorption, which are the nine successive abidings; the four elements of earth, water, fire, and wind, the four colors of blue, yellow, white, and red, space and consciousness, which are the ten totalities; the perception of internal form and the observation of external forms, large and small, which are the two forms of overcoming; the absence of internal form and the same two observations; the four colors of blue, yellow, white, and red, which are the spheres of overcoming, differentiated into eight aspects; and as will be explained below, the absence of afflictions, knowing after aspiration, the divine eye and ear, manifestation, knowing the minds of others, recollection of past lives, and the exhaustion of defilements, which are the six superknowledges; and the eloquence of dharma, meaning, words, and confidence, which are the four analytical knowledges.