Tibetan
ཆར་དུ་གཟིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་སྐྱེ་འགག་མ་གྲུབ་པས་འདི་ལ་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་གྱི་ཆ་སོགས་མཚན་མར་སྤྲོས་པས་བཞག་ཏུ་མེད་དེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནའང་། གཉིས་སྣང་གི་བསླད་པ་ཅན་གྱི་གདུལ་བྱ་གང་ཞིག་དུས་གསུམ་སྐྱེ་འགག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ངོར། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་དུའང་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དང་། སྐྱེ་འགག་གི་ཆོས་དེ་དག་མཁྱེན་ཅིང་དོན་མཛད་པའི་རང་སྣང་གི་ཆ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་སྐད་ཅིག་མ་ལྟར་དུ་སྣང་བ་ལས་གཟུང་མི་ཤེས་པས་རྣམ་མཁྱེན་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་སུའང་བཞག་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ ལ་ངེས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་བྱིས་པ་དང་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་དང་རྩོད་པ་ན་དེ་ལྟར་འཆད་པར་བྱའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཆོས་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དོན་གྱིས་གཞལ་ནས། དུས་གསུམ་ཀུན་ཏུའང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འདུས་མ་བྱས་རྟག་པའོ་ཞེས་སུ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔགས་རྒྱུད་རྣམས་སུའང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་ཟབ་མོའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པ་ལ་དེ་ལྟར་གནས་སོ། །དོན་དུ། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་འདུས་བྱས་དངོས་པོ་རྣམས་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པས་འདུས་བྱས་སུ་སོང་བ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀའང་འདུས་བྱས་ཏེ། དངོས་མེད་རྣམས་ཀྱང་དགག་བྱ་བཅད་པ་ལས་དེ་གྲུབ་ལ། དེ་ལ་མ་ལྟོས་པར་མི་གྲུབ་པས་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་རེས་འགའ་བའམ་འདུས་བྱས་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དངོས་དངོས་མེད་གང་གིའང་མཐར་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཉིད་བསལ་བཞག་མེད་པ་དང་རོ་གཅིག་ཕྱིར་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པས་ན། རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ བའམ་རྒྱུ་ལས་བཏགས་མི་དགོས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་པས་སོ། །མྱང་འདས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། རང་གི་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་ལོག་པ་ཙམ་ལས་དེར་བཏགས་པ་སྟེ། དོན་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ཡེ་ནས་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་འདིར་ཡང་ལན་བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་ལམ་གྱིས་བསལ་སྟོབས་ཀྱིས་དྲི་མ་མཐའ་དག་ལོག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་བརྗོད་
Chinese
名为“如雨而视”。由于法性的本性中生灭未成立，因此对此，先前、之后、中间三者的部分等，以名相戏论的方式安立是不可能的，因为这是不可思议的自性。然而，对于具有二取显现染污的所化众生，在三时生灭显现者的面前，于每一个刹那，也了知所化众生的相续和生灭之法，并且从成办利益的自显现的角度来看，如同显现为刹那一切智一般，由于无法执取，因此安立“一切智是无常”也是不合理的。与尚未生起如是之性的定解的孩童和外道徒辩论时，应当如是宣说。以自性与法性无二分别的自生智慧之身，以无生灭之义衡量，三时之中，法性之身无有迁变，因此如经中所说“一切相智是无为常”，密续之中也如是宣说，这是各自自己通达甚深之义后的定解所安住之处。意义上，有和无，有为是也；涅槃是无为。如是所说，依赖而生的有为事物，以及依赖而假立成为有为的无事物，二者皆为有为。无事物也是从断除所破而成立，不依赖于它则不成立，因此依赖于他者，是暂时的或者像有为一样。无论有或无，不住于任何终极的涅槃大境，由于与法性无有破立且为一味，因此超离思议言说，不需要从因产生或者从因假立，因为法性本来存在。涅槃显现为从因产生，仅仅是由于自己的二取分别念颠倒而于彼处假立，实际上一切法自性涅槃，并且本来光明。如《般若经》中也说了数百次一样。因此，自性涅槃，轮回寂灭平等性的意义，以道路遣除忽然的障碍的力量，一切垢染退还的如是性，大双运，被称作佛陀的智慧之身。
English
It is called "Seeing as Rain." Since arising and ceasing are not established in the nature of reality, it is impossible to establish this with conceptual elaborations such as the parts of the past, present, and future, because it is an inconceivable nature. However, for those trainees who are stained by dualistic appearances, in the presence of those who appear to arise and cease in the three times, in each and every moment, they also know the continuum of the trainees and the phenomena of arising and ceasing, and from the aspect of self-appearance that accomplishes the meaning, it appears like a momentary omniscient wisdom, but since it cannot be grasped, it is unreasonable to establish that "omniscience is impermanent." When arguing with children and non-Buddhists who have not yet developed certainty about suchness, one should explain it in this way. Measuring the spontaneously arisen wisdom body, which is inseparable from the nature of reality, with the meaning of no arising and ceasing, the nature of reality does not change in all three times, so, as it is said in the sutras, "The wisdom that knows all aspects is unconditioned and permanent," and it is also said in the tantras that this is the place where the certainty after one's own understanding of the profound meaning abides. In meaning: "The existent and the non-existent are conditioned; Nirvana is unconditioned." As it is said, both conditioned things that arise dependently and non-things that are dependently labeled as conditioned are conditioned. Non-things are also established by cutting off what is to be negated, and they are not established without relying on it, so relying on others is like something temporary or conditioned. The great Nirvana, which does not abide in any ultimate of either existent or non-existent, is beyond thought and expression because it is one taste with the nature of reality without any establishment or negation, so it does not need to arise from a cause or be labeled from a cause, because the nature of reality is inherently present. The appearance of Nirvana as arising from a cause is merely a labeling there due to the reversal of one's own dualistic conceptualization. In reality, all phenomena are naturally in Nirvana and are inherently luminous. As it is said hundreds of times in this Perfection of Wisdom Sutra. Therefore, the meaning of the equality of samsara and nirvana, which is naturally in Nirvana, is that the suchness in which all stains are reversed by the power of the path that removes sudden obscurations is called the wisdom body of the Buddha, the great union.
Tibetan
པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད་པར་མཉམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ལྟར་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ལམ་རྣམ་སྨིན་མིན་པའི་གནས་སྐབས་མངོན་དུ་མ་བསྐྱེད་ན་དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་མི་འབྱུང་ལ། རྣམ་སྨིན་མིན་པ་ཅི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ལ་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་མི་ནུས་སྙམ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་གཅིག་མངོན་དུ་བྱས་པས་ཀུན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་མི་གྲུབ་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ ཅད་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་ཚུལ་གཅིག་པས་ན་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པ་ལམ་གྱིས་བསལ་ནས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་དེ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སུ་ཚུལ་གཅིག་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཉིས་སུ་སྣང་ཞེན་ཅན་གྱི་ངོར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ། གཉིས་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་དྲུང་ནས་ཕྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་མེད་པར་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་བསགས་པ་ལས་འདས་པའི་མཁའ་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འབྲས་བུའི་ཡུམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་སྨིན་ཡིན་མིན་འདི་རྒྱུ་ཡོད་མེད་ལ་གོ་ན་ལེགས་ཏེ། སྔོན་གྱི་འཕེན་པའི་རྒྱུའི་རྣམ་སྨིན་མིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་རྒྱུའམ་འབད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རྣམ་ པར་སྨིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྡོག་པས་དབྱེ་སྟེ། ཆོས་ཀུན་ངོ་བོས་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པ་དང་། དེ་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་སྨིན་པ་དང་གཉིས་སྣང་ཆའི་ངོས་ནས་དང་། ངོ་བོ་མེད་པས་རིས་སུ་མ་ཆད་པ་སྣང་སྟོང་མཉམ་པ་ཡུལ་དང་། ཡུལ་དེ་དང་རོ་གཅིག་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བློ་གཅིག་གིས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དོན་དུ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དང་ཡུལ་ཅན་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གློ་བུར
Chinese
是也。如是，无漏之法皆无异体，如为平等法性所摄，如是，若不现证彼之显现之道，则不生彼之果报异熟之刹那。纵然串习多少非异熟，然思惟不能生起刹那间见一切所知之异熟智慧。若一切法由自性而异体实有成立，则不能以现证一者而现证一切。然一切法于无自性之界中一味，故以道遣除无自性之如是性之障蔽，而离垢染时，则见如是性。此外，亦无名为如是性之显现，显空双运名为如是性。且彼亦于大平等之界中一味，乃各自自证，而非如于二取执着者前之显现。如是，法性无二乃大平等之义。从根拔除二取习气之智慧，即是无有境与有境，而成无二味平等大性。是故，具足一切种胜之空性自性，超越微尘与刹那分积聚之遍空智慧身，名为果之母一切种智。于此，异熟与非异熟，若解为有因与无因则善。前者，乃先前抛掷之因的非异熟刹那。后者，法性自性互为一体，不待因或勤作之异熟刹那。二者以有境而从反体上区分。法皆无二，故互相摄持。且彼串习至极而成熟，从二显现分之角度而言。且以无体性故，不分彼此，显空平等为境。获得与彼境味一体之无二智慧时，则以法性一时照见一切所知。若尔，一智如何证悟耶？以境与有境无二之方式也。实则，乃具足一切种胜之空性与有境觉性智慧无别之自性也。骤然
English
It is so. Thus, all uncontaminated dharmas are without different entities, as they are encompassed by the nature of equality. Likewise, if the path that manifests it is not manifested in the state of non-vipāka, then the moment of its fruit, vipāka, will not arise. Even if one becomes accustomed to non-vipāka, one might think that one cannot generate the wisdom of vipāka that sees all knowable objects in an instant. If all dharmas are truly established as different entities by their characteristics, then one cannot manifest all by manifesting one. However, since all dharmas are of one taste in the realm of no characteristics, the obscuration of suchness without characteristics is removed by the path, and when one is free from defilements, one sees suchness. Moreover, there is nothing called appearance other than suchness, and the union of appearance and emptiness is called suchness. Furthermore, it is of one taste in the realm of great equality, and it is to be realized individually by oneself, not like the appearance to those who cling to duality. Thus, the non-duality of dharmatā is the meaning of great equality. The wisdom that uproots the habitual tendencies of dualistic grasping is without object and subject, and becomes the great nature of non-duality and equal taste. Therefore, the nature of emptiness that possesses all supreme aspects, the all-pervading wisdom body that transcends the accumulation of dust and moments, is called the mother of the fruit, the all-knowing. In this regard, it is better to understand vipāka and non-vipāka as having causes and not having causes. The former is the non-vipāka moment of the cause of previous throwing. The latter is the vipāka moment in which dharmatā and essence are mutually one essence, not relying on cause or effort. The two are distinguished from the opposite in relation to the object-possessor. All dharmas are non-dual in essence, so they are mutually encompassed. Moreover, it matures to the extreme through habituation, from the perspective of the dualistic appearance aspect. And because of the absence of essence, there is no distinction between this and that, and the equality of appearance and emptiness is the object. When one obtains the non-dual wisdom that is of one taste with that object, then by dharmatā, one sees all knowable objects simultaneously. If so, how does one wisdom realize it? It is in the manner of non-duality of object and object-possessor. In reality, it is the essence of the inseparability of emptiness that possesses all supreme aspects and the wisdom of the object-possessing awareness. Suddenly