Tibetan
ན་ཏན་ཡང་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མུ་དང་མཉམ་པས་ཚད་དཔག་པར་དཀའ་བ་དང་། སྐྱོན་གྱི་དྲི་མས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཞན་གང་དང་ཡང་མི་མཉམ་པའི་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཞིག་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པའི་མཐུས་བྱེད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ མ་ཤེས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡོད་ན། དེའི་དབང་གིས་སེར་སྣ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཀུན་འཛིན་གྱི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་སོགས་ལ་འཇུག་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་མ་བཟུང་ཡང་དངོས་དངོས་མེད་དུ་དམིགས་པ་དང་མ་བྲལ་ན་སྲིད་ཞིར་བླང་དོར་དུ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཞི་མཐར་ཡང་ལྷུང་ལ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚོགས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དང་མི་མཐུན་པའི་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕར་ཕྱིན་གཞན་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་དག་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ། མཐའ་གང་དུའང་མི་དམིགས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ཡོད་ན། དེ་རྒྱུད་ལྡན་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་སེར་སྣ་སོགས་མེད་པས་ན་དེ་དག་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩལ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པའི་ཆགས་པ་ཕྲ་མོའང་མེད་པས་སྦྱིན་སོགས་ལ་འཇུག་ཅིང་། དེ་ཡང་ལན་དང་རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད་པ་དང་། འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་སོགས་ཀུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་དངོས་དངོས་མེད་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་གང་ ལའང་མི་གནས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་མཐོང་བ་དེས་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཞི་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སེམས་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེད་ལ། རང་གིས་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་ཡང་། གཞན་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་སྦྱིན་སོགས་ལ་འཇུག་པ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་དང་ཚད་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ཡིན་པས་ཚད་མེད་དོ། །དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལམ་གྱི་དུས་སུ་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་ནས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་གསུམ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་དེར་ཞེན་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞུགས་ནས། འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་དུས་སུ་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་ནས་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྟག་ཁྱབ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མཛད་པའང་། སྣང་སྟོང་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བས་སྦྱིན་སོགས་འགོག་པ་ཞིག་ན། དེས་མཐོང་བའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་འགལ་བའི་ དངོས་མེད་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། དེ་ལྟ་ན་མ་དམིགས་པར་བཏགས་ཀྱང་། དེས་དངོས་པོར་མ་དམིགས་ཀྱང་དངོས་མེད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དམིགས་པའི་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོའི་དོན་ནི་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་དུས་ནས་ཀྱང་། སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མངོན་ཞེན་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པ་ཞིག་ཡིན་ན། དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། །དེ་ཡང་སྦྱིན་པ་སྣ་གཅིག་བཏང་བ་ལྟ་བུ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་གྱིས་ཟིན་ན་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་ཚང་སྟེ། སེར་སྣ་སོགས་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཤེར་ཕྱིན་གྱིས་བཅོམ་པས་ན། ཐབས་ཀྱི་ཆ་སྦྱིན་པ་གཅིག་པུ་དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་ལ་ལྡོག་ཆས་ཕྱེ་ན། གནས་པའི་ཆ་བསམ་གཏན་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གནས་མི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་བསམ་གཏན་ཆེན་པོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྩོན་མི་བརྩོན་ཞི་བའི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བརྩོན་པ་ཆེན་པོ། བཟོད་མི་བཟོད་ཀྱི་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་ཞི་བའི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འཁྲུགས་པའི་བཟོད་པ་ཆེན་པོ། འཆལ་ བ་དང་འཆལ་མིན་དུ་དམིགས་པ་ཟད་པས་འཆལ་བའི་དྲི་མ་ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ། ཆགས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་མི་དམིགས་པས་མཚན་མའི་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་དང་བྲལ་བ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། སྣང་ཆ་སྦྱིན་སོགས་དང་སྟོང་ཆ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཟུང་དུ་ཞུགས་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ཕར་ཕྱིན་ཀུན་སྡུད་པ་ཡིན་པའི་གནད་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ཉམས་ལེན་གྱི་མདོ་འགག་ཡིན་པས། ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོའི་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །ལེའུའི་སྐབས་བསྡུ་བ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལས་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་ཏེ་ལྔ་པའོ། །གཉིས་པ་བརྟེན་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། བརྟེན་པའི་རྒྱུ་མཐར་གྱིས་པ་དང་། བརྟེན་པའི་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་མ་རྒྱས་བཤད་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ། སྐབས་དང་སྐབས་ཀྱི་མིང་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཆོས་ཀུན་སྣང་ལ་མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་མེད་དུ་བསྒོམ་པ་གསལ
Chinese
又因为功德与遍及十方时空的边际相等，难以衡量，并且完全清净了过失的垢染，获得了与任何其他事物都不相同的无与伦比的功德，这应当理解为是安住于般若波罗蜜多的力量所致。如果不了知诸法无自性，而存在对人我的执着，那么由于它的影响，就会产生悭吝等与波罗蜜多不相顺的方面。如果这样，就不能进入与一切执着分离的完全施舍等。如果即使不执着人我，但如果没有脱离对有和无的执着，那么由于对轮回和寂灭的取舍执着，也会堕入寂灭的边际。并且，具有执着的资粮也不会变得非常清净，因为它们是被与事物自性不符的无明所染污的缘故。因此，如果没有般若波罗蜜多，其他波罗蜜多就不能圆满和清净。如果有了不执着任何边际的般若波罗蜜多，那么具有这种传承的菩萨就不会有悭吝等，因此他们对身体、受用和善根等一切都不存在微细的执着，从而进入布施等。而且，他们以不期望回报和异熟果，以及没有三轮体空的垢染的方式来成办一切布施等。像这样，见到不住于有无、轮回寂灭任何边际的般若波罗蜜多的意义，就永远不会生起舍弃轮回而证得寂灭的心。即使自己证悟了无戏论的二取不二，但为了成办其他没有如此证悟的众生的利益和安乐，而进入布施等，也与众生的边际和数量相等，因此是无量的。因此，菩萨在道位时，以缘念利他而使圆满、成熟和清净这三者达到究竟，并以不厌倦和不执着于此的方式进入。在果位达到究竟，在无余涅槃之时，获得法性自性不住于轮回寂灭边际的智慧身，并且尽虚空际恒常、周遍、任运地成办众生的利益，这也是由于真实进入显空大平等般若波罗蜜多的力量所致。如果……
English
Moreover, because the merits are equal to the limits of space and time in all directions, they are difficult to measure, and because they are completely purified of the stains of faults, obtaining unique merits that are not equal to anything else, this should be understood as being done by the power of abiding in the Prajñāpāramitā. If one does not understand that all dharmas are without inherent existence and there is an attachment to the self of a person, then due to its influence, there will be miserliness and other aspects that are not in accordance with the pāramitās. If that is the case, one will not be able to engage in complete giving, etc., that is free from all attachments. If, even if one does not grasp at the self of a person, one is not separated from focusing on existence and non-existence, then due to the attachment to acceptance and rejection in saṃsāra and nirvāṇa, one will also fall into the extreme of peace. Moreover, the accumulation with focus will not become extremely pure, because it is tainted by ignorance that is incompatible with the nature of things. Therefore, the complete perfection and purity of the other pāramitās will not occur without the Prajñāpāramitā. If there is a Prajñāpāramitā that does not focus on any extreme, then that bodhisattva who has that lineage will not have miserliness, etc., so they will not have even subtle attachment to grasping at all of their body, possessions, and virtuous efforts, and thus they will engage in giving, etc. Moreover, they accomplish all giving, etc., in a way that is without expecting reward or ripening, and without the stain of conceptualizing the three spheres. In this way, seeing the meaning of the Prajñāpāramitā that does not abide in any extreme of existence and non-existence, saṃsāra and nirvāṇa, one will never generate the mind of abandoning saṃsāra and manifesting peace. Even though one has realized the non-duality of appearance and emptiness, but in order to accomplish the benefit and happiness of sentient beings who have not realized it in that way, engaging in giving, etc., is also engaging in a way that is equal to the limit and number of sentient beings, so it is immeasurable. Therefore, the bodhisattva, while on the path, focuses on benefiting others and brings the three perfections of completion, maturation, and purification to their ultimate end, and enters into them in a way that is without discouragement or attachment to them. When the result is brought to its ultimate end, at the time of the non-abiding nirvāṇa, one obtains the wisdom body that is the nature of reality, the essence of which does not abide in the extremes of saṃsāra and nirvāṇa, and as long as space exists, one constantly, pervasively, and spontaneously accomplishes the benefit of sentient beings, and this is also due to the power of truly entering into the great equality of appearance and emptiness, the Prajñāpāramitā. If...
Chinese
如果认为见到无所缘的法性空性，就会阻止布施等行为，那么他所见的空性就不是般若波罗蜜多的意义，只是与方便的形态相违背的 无实有而已。这样即使安立为无所缘，因为他对事物不缘，却缘于无实有。所以，完全不是远离一切所缘边际的般若波罗蜜多的意义。般若波罗蜜多甚深之义，即使是从听闻思惟断除增益的时候起，也是一种使对有寂之边执著衰损的行为，那么在实际证悟的时候更不用说了。而且，即使是布施一种事物，如果被般若波罗蜜多所摄持，也圆满具足六度，因为悭吝等六度的相违品被般若波罗蜜多所摧毁的缘故，方便之分仅仅是布施，也转变为持戒等的体性。因此，如果对离戏的证悟智慧仅仅从反体上进行区分，那么安住之分就是禅定，而且也是安住与不安住的相状完全止息的大禅定。同样，不勤与勤奋，寂静任运成就的大精进。忍与不忍的相状完全寂灭，一切形态中都不错乱的大忍辱。邪淫与非邪淫的执著止息，邪淫的垢染完全止息的大持戒。贪著与不贪著不缘，远离相状的细微贪著的大布施。显现之分是布施等，空性之分是智慧的体性，双运融入，转变为一切种胜妙具足的空性，因此精通于摄集一切波罗蜜多的要点，是般若波罗蜜多修行的关键，所以，应当精通方便智慧双运的般若波罗蜜多甚深瑜伽。章节的归纳是：《现观庄严论》般若波罗蜜多教授论典中，顶加行之品第五。第二，宣说依仗因果支分广大，其中有依仗之因次第和依仗之果刹那广大两种。第一种中，有品和品的名称两种。第一种是，刹那间一切法显现而不杂乱的形态，明晰地修持为无生。
English
If it is thought that seeing the emptiness of the nature of phenomena without specific focus prevents acts such as giving, then the emptiness seen by that person is not the meaning of the Prajñāpāramitā, but merely an unreality that contradicts the nature of skillful means. Even if it is labeled as without specific focus, it is because it does not focus on things but focuses on unreality. Therefore, it is definitely not the meaning of the Prajñāpāramitā, which is free from all extremes of focus. The profound meaning of the Prajñāpāramitā, even from the time of cutting through conceptual elaborations through hearing and thinking, is something that diminishes attachment to the extremes of existence and peace. What need is there to mention when it is actually realized? Moreover, even if only one kind of giving is done, if it is seized by the Prajñāpāramitā, it is complete with the six perfections, because the opposing factors of the six perfections, such as miserliness, are destroyed by the Prajñāpāramitā. The aspect of skillful means, which is only giving, also transforms into the nature of morality and so on. Therefore, if the wisdom of realizing non-elaboration is only distinguished from the opposite side, then the aspect of abiding is meditation, and it is also the great meditation in which the characteristics of abiding and non-abiding are completely exhausted. Similarly, the great diligence that is spontaneously accomplished in the peace of non-diligence and diligence. The great patience in which the characteristics of patience and impatience are completely pacified, and which is never confused in all forms. The great morality in which the focus on unchastity and non-unchastity is exhausted, and the defilement of unchastity is completely exhausted. The great giving that is free from subtle attachment to characteristics because it does not focus on attachment and non-attachment. The aspect of appearance is giving and so on, and the aspect of emptiness is the nature of wisdom, which are united and transformed into the emptiness that is completely endowed with all supreme aspects. Therefore, being skilled in the key point of collecting all the perfections is the key to the practice of the Prajñāpāramitā. Therefore, one should be skilled in the profound yoga of the union of skillful means and wisdom. The summary of the chapter is: The fifth chapter, the chapter on the culmination of realization, from the Prajñāpāramitā Upadeśa scripture, the Ornament for Clear Realization. Second, the explanation of the extensive branches of dependent origination and cause and effect, which includes the gradual cause of dependence and the extensive explanation of the momentary result of dependence. In the first, there are two: the occasion and the name of the occasion. The first is: Clearly meditating on the aspect of all phenomena appearing and not being mixed in a single moment as unborn.