Tibetan
་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཚོགས་ལམ་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་ཏེ་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་ཤེས་པས་སོ། །ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་སྤོང་ལ་རྨོངས་ཏེ་ལམ་གསུམ་མི་ཤེས་པས་སོ། །སོ་སྐྱེ་ཐ་མལ་པ་ཀུན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་སྤོང་ལ་རྨོངས་ཏེ་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་སྒྲིབ་གསུམ་སྤོང་བར་རྨོངས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ལྷན་སྐྱེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཐར་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ལ་དང་། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དང་ཆོས་ཅན་གཟུགས་སོགས་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ་གཅིག་དང་མི་ལྡན་པ་ཐ་དད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རྨོངས་པ་ལ་དང་། བདུད་དང་མུ་སྟེགས་སོགས་གང་དང་མི་མཉམ་པའི་ལམ་ཟབ་མོ་ལ་རྨོངས་པ་ལ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་བཞི་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མ་ཤེས་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མི་རྟག་སོགས་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཞེན་པས་རྨོངས་པ་ལ་དང་། གནས་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་རྨོངས་པ་སྟེ་སྤང་བྱ་གློ་བུར་བའམ་གདོད་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པ་ལ་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་དང་དགུ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་མར་ཏེ་བཏགས་འཛིན་དུ་བཞེད་དེ་དེ་ལྟར་ཀུན་རྨོངས་དགུ་ལ་སྐྱེས་བུར་བཏགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། དེའི་ངོ་བོ་དང་། དམིགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་དང་། སྤང་བྱ་དང་། ལམ་གྱི་རྣམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། དང་པོ་གསུམ་དང་། བཞི་པ་དང་། ལྔ་བདུན་གཉིས་དང་། དྲུག་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པའོ། ། མདོར་ན་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱད་བྱ་དང་། སྤྱོད་བྱེད་གཉིས་ལས། ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་འཇུག་ལྡོག་གཉིས། འཛིན་པ་ལ་གང་ཟག་དང་། དེའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་གདགས་པ་སྟེ། མདོར་ན་བླང་དོར་དང་། ལམ་བསྟེན་པ་པོ་དང་། ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་སྐབས་འདིར་འཛིན་སྟངས་གཙོ་ཆེ་བར་འབྱུང་བས། དེ་དག་གི་ས་བོན་རྣམས་ཟད་པ་ལ་ལྡོག་པས་དབྱེ་བར་གསུངས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྐྱེ་བའི་ནང་ནས་ལམ་རང་རང་གི་སྐབས་སུ་སྤང་བྱར་གྱུར་པ་ཆེ་རིམ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བརྟེན་པ་ཡོན་ཏན་ནི། མདོ་ལས། སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་ལྗང་བུ་འདོད་པས་སོགས་ལོ་འབྲས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་དཔེས་བསྟན་པ་བཞིན། ཡམས་ནད་འབྲུམ་སོགས་ལྟ་བུ་ཟུག་རྔུ་བསྐྱེད་པའི་རྟོག་པ
Chinese
因此，对于断除声闻众道者的遍知障，是由于完全不了解如所有性和尽所有性的相状。对于断除道智障，是由于不了解三种道。对于凡夫俗子的断除一切智障，是由于完全不了解一切基。像这样，对于断除三种障碍感到迷惑，就会产生俱生的分别念，执着于所假立的补特伽罗是享受者。 同样，对于完全不了解作为解脱道之本体，能息灭一切障碍的道——般若波罗蜜多，以及对于法性如是性等与有法色等相同而存在，即对于不具有一体性和具有他性的方式感到迷惑，以及对于与魔和外道等任何事物都不相同的甚深道感到迷惑，以及对于没有了知痛苦等四圣谛是离戏论的，而只是按照字面意思，执着于无常等是究竟实相感到迷惑，以及对于实相颠倒，对于应断除的烦恼的自性感到迷惑，即对于应断除的是暂时的还是本来就空性没有了知，以及对于完全不了解无有能取所取二者，这九种情况，认为是最后的分别念，即认为是假立的执着，像这样，对于九种完全迷惑的情况，就会执着于所假立的补特伽罗是享受者。这些是菩萨道的障碍，以及它的本体，以及所缘，以及特点，以及应断除的，以及道的相状的方面而说的。分别是前三种，第四种，第五和第七两种，第六种，第八种和第九种。 总而言之，对于所知境是所享受的，以及能享受的二者，对于境的执取有进入和返回两种。对于执着，有以补特伽罗和它的法来区分假立。总而言之，对于应取应舍，以及依止道的补特伽罗，以及道的法，这些在此处主要是执着的方式出现，因此，这些的种子灭尽就是返回的差别。从产生多种不同方式的颠倒分别念中，显示了在各自道的场合中成为应断除的次第。 第三个是依止的功德：经中说：如某人想要树苗等，以果实丰硕的比喻来显示。如瘟疫、天花等产生痛苦的分别念
English
Therefore, regarding the abandonment of the obscurations of the Hearer Vehicle practitioner on the path of accumulation, it is due to being completely ignorant of the aspects of suchness and all-encompassingness. Regarding the abandonment of the obscurations of the path of knowledge, it is due to not understanding the three paths. Regarding the abandonment of the obscurations of the ordinary person's omniscience, it is due to not completely understanding all bases. In this way, being confused about abandoning the three obscurations, the co-emergent concept of clinging to the imputed person as an enjoyer arises. Similarly, regarding being completely ignorant of the Prajñāpāramitā, which is the essence of the path of liberation and pacifies all obscurations, and regarding being confused about the fact that the nature of phenomena, suchness, etc., and the phenomena such as form, etc., exist in the same way, that is, about the way of not having oneness and having otherness, and regarding being confused about the profound path that is not the same as demons and non-Buddhists, etc., and regarding being confused about not knowing that the Four Noble Truths, such as suffering, are free from elaboration, and only clinging to impermanence, etc., as the ultimate reality according to the literal meaning, and regarding being confused about the nature of the afflictions that are to be abandoned, which are the opposite of reality, that is, about not knowing whether what is to be abandoned is temporary or empty from the beginning, and regarding being completely ignorant of the non-duality of the grasper and the grasped, these nine situations are considered to be the final conceptualization, that is, the clinging to imputation. In this way, regarding the nine completely confused situations, one clings to the imputed person as an enjoyer. These are the obscurations of the Bodhisattva path, and its essence, and its object, and its characteristics, and what is to be abandoned, and the aspects of the path. They are the first three, the fourth, the fifth and seventh two, the sixth, the eighth, and the ninth, respectively. In short, regarding the knowable object as what is to be enjoyed, and the two that can be enjoyed, there are two types of engagement and disengagement in grasping the object. Regarding clinging, there is the distinction of imputation by the person and its qualities. In short, regarding what should be taken and what should be abandoned, and the person who relies on the path, and the qualities of the path, the way of clinging is mainly manifested here, therefore, the exhaustion of these seeds is said to be the difference of returning. From the arising of various different ways of inverted conceptualizations, the order of what should be abandoned in the respective paths is shown. The third is the merit of relying on: The sutra says: As someone desires a sapling, etc., it is shown by the metaphor of abundant fruits. Like the conceptualizations that cause pain, such as epidemics, smallpox, etc.
Tibetan
་གོང་བཤད་འདི་རྣམས་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཇེ་ཟད་དུ་སོང་ནས་སླར་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ཡུན་རིང་ལོན་ནས་ནད་ལས་གྲོལ་བའམ་དབུགས་ཕྱིན་པ་ལྟར་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་གེགས་ཟད་པས་དུས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པ་དང་། རང་རྒྱུད་ལ་ཐེག་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན། རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལ་ཆུ་བོ་ཀུན་འདུ་བ་བཞིན་ དུ། སྒོམ་ལམ་རབ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་མཆོག་གིས་སྤ་བའམ་མཛེས་པ་ཡི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་ས་པའམ་ས་བཅུ་པ་དེ་ལ་ནི། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་འབད་པ་མེད་པར་འདུ་བའམ་བརྟེན་པར་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་སློབ་ལམ་མཐར་ཐུག་པ་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་པ་ཅན་གྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་མོ་ལ། ངོ་བོ། རྒྱུ། སྤང་བྱ་གསུམ། དང་པོ་ཕན་ཡོན་གྱིས་མཚོན་པའི་བར་རྩེའི་ངོ་བོ་ནི། མདོ་ལས། བྱང་སེམས་འགའ་ཞིག་གིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་བཞིན། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤང་བ་དང་། རང་རྒྱལ་བསེ་རུའི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་ལ་བཀོད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་མེད་པ་ས་དང་པོ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དཔེར་མཛད་ནས། དེ་ལས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་པོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་དང་ཆོས་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་པ་མེད་པ་སྟེ་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་ པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། བདག་པོ་ནི་དྲན་པ། རྣམ་པ་ནི་ཞི་བ་དང་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་ཡང་རྒྱུ་བར་རྩེ་དང་རྣམ་མཁྱེན་འདི་ཡི་དམིགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱི་དངོས་པོར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། བདག་པོ་ཡི་རྐྱེན་ནི་ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་ཡིན་པར་བཞེད་ལ། རྣམ་པ་ནི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་མོའི་བསླབ་པ་འདི་ནི། བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ་བསླབ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསླབ་པ་འདི་ལ་སློབ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བས་ན། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་བའི་གཏེར་དང་ཡོན་ཏན་
Chinese
以上所说的这些通过修道逐渐减少，不再产生，就像长期患病后痊愈或断气一样，为利他事业的障碍消除，因此时时刻刻都在成办众生的利益和安乐，并且自身相续中三乘所包含的圆满功德，就像众河汇入大海一样。 通过修道达到究竟的殊胜果实来庄严或美化，那些大菩萨们，到达或处于第十地时，所有这些功德都会毫不费力地聚集或依附。第四，学道的究竟是具有无量利益的无间顶峰，其自性、因、所断三者。第一，以利益为代表的无间顶峰的自性是，如经中所说：有些菩萨以三千大千世界等来表示。三千大千世界的所有众生都安置于声闻的断除和独觉的圆满证悟中，并将无过失的菩萨安置于第一地的功德作为比喻，由此变得更加福德广大，佛陀亲自以及其他法门所不能隔断的，即宣说了常边的无间道之等持，这就是一切种智的无间道。第二是，经中说：善现，一切种智的对境是无事物，主宰是忆念，相是寂静和无相。也就是说，作为因的无间顶峰和一切种智的对境是，所有法在一切戏论中都无实有的如是性究竟。主宰的因是缘于十地以下的如是性的忆念，相是所有戏论寂灭的自性。因此，常边的无间顶峰的修学是，所有修学中最殊胜的，因为是修学究竟的自性。应当修学成为佛陀无间道自性的般若波罗蜜多的修学，因为从此会立即产生一切种智的智慧，所以这是所有佛陀产生法的宝藏和功德。
English
These aforementioned qualities, diminished through the path of meditation and ceasing to arise again, are like recovering from a long illness or the cessation of breath. The obstacles to benefiting others are eliminated, and thus, at all times, the benefit and happiness of beings are accomplished. Moreover, all the perfect qualities encompassed by the three vehicles within one's own being, like all rivers flowing into the great ocean, are adorned or beautified by the supreme fruit of perfecting the path of meditation. Those great Bodhisattvas, upon reaching or being on the tenth ground, all those qualities effortlessly gather or rely upon them. Fourth, the ultimate path of learning is the peak of non-interruption, possessing immeasurable benefits, with its nature, cause, and what is to be abandoned. First, the nature of the peak of non-interruption, represented by benefits, is as stated in the sutras: Some Bodhisattvas, as indicated by the great trichiliocosm, etc. All beings of the trichiliocosm are placed in the abandonment of the Hearers and the perfect realization of the Solitary Realizers, and the merit of placing a faultless Bodhisattva on the first ground is taken as an example. By this, becoming even more vast in merit, the samadhi of the uninterrupted path of the constant edge, which cannot be interrupted by the Buddhas themselves or by other dharmas, is taught. This is the uninterrupted path of omniscience. Second, the sutra states: Subhuti, the object of omniscience is non-entity, the master is mindfulness, and the aspect is peace and signlessness. That is to say, the object of the uninterrupted peak as the cause and omniscience is the ultimate suchness, in which all dharmas are without entity in all elaborations. The cause of the master is considered to be the mindfulness that focuses on suchness below the tenth ground, and the aspect is the nature of the pacification of all elaborations. Therefore, this training of the uninterrupted peak of the constant edge is the most supreme of all trainings, because it is the nature of the ultimate training. One should train in the training of the Prajnaparamita, which has become the nature of the Buddha's uninterrupted path, because from this the wisdom of omniscience immediately arises, so this is the treasure and merit of the dharma arising from all Buddhas.