Tibetan
ན་གྱི། ས་བོན་རྣམས་དངོས་གཞིའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དུས་སུ་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་རྟོག་ཕྱི་མའམ་གཉིས་པ་ལྡོག་པའི་རྟེན་ཅན། ཉན་རང་གི་ལམ་གྱི་དངོས་གཞི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུའམ་དངོས་གཉེན་དུ་འཇུག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་སྤང་བ་ཡིན་པར་བཞེད་དེ་འདིའི་མདོ་ནི། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཞེས་སོགས་སོ། །ཉན་རང་གི་ཚོགས་ལམ་དུ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་བསྐྱེད་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དེ་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་རྒྱ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་དང་སྟེ་དེ་གཉིས་སོ། །ཉན་རང་ དེ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་དུ་རང་རང་གི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་དམན་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དེའི་མཐོང་ལམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དེ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་སོ། །དེའི་སྒོམ་ལམ་དུ་ཉན་རང་གི་མྱང་འདས་དོན་དུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་མི་རྟག་སོགས་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང་། མི་སློབ་པའི་ལམ་དུ་ཉན་རང་ལ་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་སྒོམ་པ་མེད་པའམ། ཡང་ན་མི་རྟག་པ་སོགས་སུ་དམིགས་པ་སླར་སྒོམ་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དང་། སྒོམ་མི་སྒོམ་དེ་གཉིས་པོ་དག་ལས་ནི་བཟློག་པའམ་གནས་ལུགས་སྒོམ་པ་མེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་སྒོམ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཡང་ན་མི་རྟག་སོགས་ལ་དམིགས་མེད་དུ་སྒོམ་པ་མེད་པ་དང་གནས་ལུགས་བདེན་ཞེན་གྱིས་སྒོམ་པ་ཡོད་པའོ། །སྐབས་འདིར་མདོ་ལས་བསྟན་པའི་བཟློག་ཕྱོགས་རྣམས་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པས། སྒོམ་པར་ཞེན་པ། སྒོམ་མེད་ལ་ཞེན་པ། གཉིས་ཀ་ལ་ཞེན་པ། གཉིས་མིན་དུ་ཞེན་པ་བཞི་ལ་གནས་པས་དེ་ལྡོག་བྱར་ཞེན་པ་ལྷན་སྐྱེས་རྣམས་སོ། །དེས་ ན་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་སོགས་ལ་ཞེན་པའི་མཐར་ལྷུང་ནས་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་མིན་པ་ལྡོག་བྱར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་པོ་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྤང་བྱར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་ལ་གཉིས། རྫས་འཛིན་དང་། བཏགས་འཛིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པས་རྫས་སུ་འཛིན་པ་དང་རྟོགས་པས་བཟུང་ཚད་བཏགས་འཛིན་ཡིན། དེས་ན་ཡུལ་དུ་ཞེན་ནས་བླང་དོར་བྱེད་པས་ཀུན་བཏགས་འཛིན་ཞེན་ཡམས་ནད་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་འདི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཇེ་ཞིར་སོང་ནས
Chinese
因此，种子在真实无间道时得以转变。第二是，所执著的后念或第二念是转变的所依。声闻、独觉道的真实心和心所的证悟次第，是从上到上或作为真实对治而进入的行境，被认为是无间道的断除，此处的经文是：从发起最初心开始等等。声闻、独觉在资粮道不发无上菩提心，因为远离大乘的善知识；也不将菩提的精华法身作为所证，因为缘他之心狭小，即此二者。声闻、独觉 此二者在加行道中，因为是各自的种姓，所以执着于下劣乘。同样，在其见道中，也不执着于正等觉菩提，因为没有修持方便智慧双运的般若波罗蜜多。在其修道中，将声闻、独觉的涅槃作为目的，修持般若波罗蜜多的影像或无常等，因为具有所缘。在无学道中，声闻、独觉没有修持道路完全圆满的实相之义，或者不需要再次修持无常等所缘，而从修与不修二者来说，则是相反的，或者没有修持实相，而修持无常，或者没有无所缘地修持无常等，而有以实执修持实相。此处经中所示的相反方面，是作为分别的对境而显示的，因此，执着于修，执着于无修，执着于二者，执着于非二，安住于四者，因此，作为转变对象的执着是俱生的。因此， 堕入于执着蕴无常等之边，而将非如实之义作为转变对象的执着九种分别，应当知晓是修道中的断除对象。第二，执著分别有二：实执和假立执。第一是，对于未证悟无我者，执著为实有，而证悟后所执著的都是假立执。因此，由于执着于境而进行取舍，这种遍计执着如同瘟疫般的分别，通过修道逐渐平息。
English
Therefore, seeds are transformed at the time of the actual uninterrupted path. The second is that the later thought or the second thought of what is grasped is the basis for transformation. The actual mind and mental events of the Hearer and Solitary Realizer paths, the stages of realization, are considered to be abandoned by the uninterrupted path, which is the object of practice that enters from above or as a true antidote. The sutra here is: from the moment of generating the first mind, and so on. Hearers and Solitary Realizers do not generate the mind of unsurpassed Bodhi in the accumulation path, because they are separated from the virtuous friends of the Great Vehicle; nor do they regard the essence of Bodhi, the Dharmakaya, as something to be attained, because their focus on the welfare of others is narrow, these two. In the path of joining of these two Hearers and Solitary Realizers, because they are of their own lineage, they hold to the inferior vehicle. Similarly, in their path of seeing, they do not hold to complete and perfect Bodhi, because they do not practice the Prajnaparamita of the union of skillful means and wisdom. In their path of meditation, they take the Nirvana of Hearers and Solitary Realizers as their goal, and meditate on the image of Prajnaparamita or impermanence, etc., because it is with an object of focus. In the path of no more learning, Hearers and Solitary Realizers do not meditate on the meaning of the state of complete perfection of the path, or they do not need to meditate again on objects of focus such as impermanence, and from the two, meditation and non-meditation, it is the opposite, or there is no meditation on reality, but there is meditation on impermanence, or there is no meditation on impermanence, etc., without an object of focus, and there is meditation on reality with clinging to truth. Here, the opposite aspects shown in the sutra are shown as the objects of conceptualization, therefore, clinging to meditation, clinging to non-meditation, clinging to both, clinging to neither, abiding in the four, therefore, the clinging to what is to be transformed is innate. Therefore, falling to the extreme of clinging to the impermanence of the aggregates, etc., and the nine conceptualizations of clinging to what is to be transformed as not being the meaning of reality as it is, should be known as the objects to be abandoned on the path of meditation. Second, there are two types of clinging to conceptualization: clinging to substance and clinging to imputation. The first is that for those who have not realized selflessness, there is clinging to reality, and whatever is clung to after realization is clinging to imputation. Therefore, because of clinging to objects and engaging in acceptance and rejection, this conceptual clinging, like a plague-like conceptualization, gradually subsides through the path of meditation.
Tibetan
་དག་སར་དབུགས་ཕྱིན་པའོ། །མདོ་ནི། བདག་དང་སེམས་ཅན་དམིགས་སུ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པར་བྱ་ཞེས་སོགས་སོ། །འདི་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གསུམ། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཉིས། ཐབས་གཉིས། སོ་སྐྱེའི་ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཏེ་དགུ་པོ་རིམ་པར། རང་དབང་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སོ་སྐྱེ་སོགས་ལ་དམིགས་ནས་དེ་རྫས་སུ་འཛིན་པའི་གང་ཟག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དོན་ལ་མེད་པ་ཡུལ་ ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་དང་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་སྟོང་པ་མིན་པའམ་མི་སྟོང་བའི་རྣམ་མཁྱེན་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ལ་སྟེ་ཤེས་བྱ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སོ་སྐྱེའི་ཆོས་སམ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་བདེན་པར་ཆགས་པ་ལ་དང་། བྱང་སེམས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དམ་ཤེས་རབ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དང་སྟེ་ཤེས་རབ་བམ་ལྟ་བའོ། །ཉན་ཐོས་རང་དོན་ཞི་བ་ཙམ་གྱི་ལམ་འབྲས་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་དངོས་པོར་བྱེད་པའམ་ཆེད་དུ་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་དང་། བྱང་སེམས་ཐེག་གསུམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་སྟེ་ཐབས་སམ་སྤྱོད་པའོ། །སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་ཐོས་ཚོགས་ལམ་པ་བདེན་པར་འཛིན་པས་བདག་མེད་མ་རྫོགས་པ་ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་དང་། བདེན་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པ་སྟེ་འཁོར་གསུམ་དུ་དམིགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རྫས་འཛིན་ཏེ་འཛིན་རྟོག་དང་པོར་དེ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་མདོ་ལས་བསྒྲགས་པ་ཡིན་པས་སྦྱོར་བས་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། ཐ་སྙད་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་དང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས། ཡུལ་སེམས་ཅན་དུ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་དང་བཏགས་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ཡི་རྒྱུན་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནམ་བཏགས་འཛིན་འཕགས་པའི་སྒོམ་ལམ་དེ་ཡིས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ན་སྒོམ་པའི་ལམ་དེ་དང་སྤང་གཉེན་དུ་འབྲེལ་བ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལས་གཞན་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ། ཀུན་མཁྱེན་སོགས་ནི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང
Chinese
已于清净处逝世。经中说：如果我和众生都不可得，怎么能安立我和众生呢？等等。此处以智慧为主有三种，声闻和菩萨的智慧两种，方便两种，凡夫的见行两种，共九种次第。由于无自主，对系属于众生蕴聚的行境，凡夫等执著其为实有，认为受用者是实有的补特伽罗，同样地，对实际上不存在，仅是安立为境和有境之法的名言，执著为真实等等，以及在世俗名言中，对非空或不空的遍智等一切法执著为真实，即是所知。声闻对凡夫之法或清净之法执著，菩萨对如实辨别实相之自性或智慧执著，即是智慧或见。声闻对仅为自利寂静的道果，以相执著的实有来修或特意修持，菩萨对三乘的决定生起，即是方便或行。凡夫和声闻的资粮道者，因执著真实而未圆满无我，过失是不清净，因执著真实的缘故，布施等波罗蜜多的行为错乱，即于三轮中执著能受用者为实有，此为实执，即最初的执著分别，应知经中已宣说，故应以加行而断除。第二，分二：教和释。第一，经中说： 名言不是名字、相和现前耽著等等。境仅是安立为众生的名言，以及安立之因，蕴聚相续的显现之境，或有境，或安立执著，以圣者的修道来彻底摧毁，因此修道与所断是相辅相成的，与前者不相顺的方面有九种。第二，经中说：一切种智是如来所有的。等等，显示了不如实了知三智之境的自性，遍智等是三智的三种障碍等。
English
Passed away in a pure place. The Sutra says: If I and sentient beings are not found, how can I and sentient beings be established? etc. Here, with wisdom as the main focus, there are three types: two types of wisdom of Hearers and Bodhisattvas, two types of means, and two types of views and practices of ordinary beings, making a total of nine in order. Due to lack of autonomy, the object of experience attached to the aggregates of sentient beings, ordinary beings, etc., grasp it as real, considering the enjoyer as a real person. Similarly, apply this to things that do not exist in reality, but are merely nominal designations as objects and subjects, clinging to them as true, etc., and in conventional terms, clinging to all phenomena such as non-emptiness or non-emptiness of omniscience as true, which is the knowable. Hearers cling to the phenomena of ordinary beings or the phenomena of purification, and Bodhisattvas cling to the nature of thoroughly distinguishing the meaning of reality or wisdom, which is wisdom or view. Hearers make the path and fruit of mere self-benefit and peace into a real object of clinging to characteristics, or deliberately cultivate it, and Bodhisattvas have the definite arising of the three vehicles, which is means or practice. Ordinary beings and Hearers on the path of accumulation do not perfect selflessness due to clinging to reality, and the fault is impurity. Due to the power of clinging to reality, the practice of giving and other perfections is confused, that is, clinging to the three spheres as real enjoyers. This is real clinging, that is, the initial clinging and discrimination, which should be known as proclaimed in the Sutra, so it should be abandoned by application. Secondly, there are two: teaching and explanation. First, the Sutra says: Nomenclature is not name, characteristic, or manifest attachment, etc. The object is merely the nomenclature established as sentient beings, and the cause of that establishment, the appearance of the continuum of aggregates, or the object, or the establishment of clinging, which is completely destroyed by the path of meditation of the noble ones, therefore the path of meditation and what is to be abandoned are complementary, and there are nine aspects that are not in accordance with the former. Secondly, the Sutra says: The omniscient knowledge is that of the Thus-gone Ones. etc., showing that the nature of the object of the three knowledges is not truly known, and omniscience etc. are the three obscurations of the three knowledges, etc.