Tibetan
་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་གཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྩལ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར། ཐོད་རྒལ་ཆུང་ངུའི་དུས་སུ་མཐར་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་མཐུན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དགུ་པོ་འདིས་སེམས་གནས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོད་རྒལ་འབྲིང་པོའི་དུས་སུ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་ལ་འགོག་པ་རེ་སྤེལ་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་སླར་སྲིད་རྩེར་ནུད་ཆུང་དང་བཅས་ན་བཅུ་བདུན་ནོ། །ཐོད་རྒལ་ཆེན་པོ་ལ་ནི། འགོག་པའམ་སྲིད་རྩེའི་ནུད་ཆུང་ལས་ལྡང་སྟེ། དེ་ཡང་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཉམ་བཞག་གི་ངོ་བོ་མིན་པའི་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཟུང་སྟེ་སྙོམས་འཇུག་དགུ་དང་འདོད་སེམས་སྤེལ་ནས། ཐོད་རྒལ་དུ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ། འདོད་སེམས་དེ་ནས་འགོག་པ་དང་དེ་ནས་འདོད་སེམས་དང་། དེ་ནས་འགོག་པ་གཅིག་པ་བོར་ཞིང་བརྒལ་བ་སྲིད་ རྩེ་དང་འདོད་སེམས་དང་། དེ་ནས་འགོག་པ་དང་སྲིད་རྩེ་གཉིས་བརྒལ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པ་དང་དེ་ནས་འདོད་སེམས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པར་གསུམ་བརྒལ་ནས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དང་འདོད་སེམས། བཞི་བརྒལ་ནས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་དང་འདོད་སེམས། ལྔ་བརྒལ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང་འདོད་སེམས། དྲུག་བརྒལ་ནས་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དང་འདོད་སེམས། བདུན་བརྒལ་ནས་གཉིས་པ་དང་འདོད་སེམས། བརྒྱད་བརྒལ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་དེ་ནས་འདོད་སེམས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལྟར་མར་འོང་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་ཀྱང་། མར་འོང་དང་ཡར་འགྲོ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡིན་པས། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་འདོད་སེམས། དེ་ནས་དང་པོ་བོར་ནས་གཉིས་པ་དང་འདོད་སེམས་སོགས་ནས་འགོག་པ་དང་འདོད་སེམས་བར་རིམ་པར་སྤེལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་འགོག་པའི་བར་དུ་མི་འདྲར་འགྲོ་བ་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་གཅིག་དང་གཉིས་སོགས་བོར་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་། གཟུགས་མེད་བཞི་དང་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བར་དུ་མཉམ་རྗེས་རིགས་མི་འདྲ་བ་སྤེལ་བའི་སྒོ་ནས་ འགྲོ་བའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་པས་སོ། །ཐོད་རྒལ་སོགས་ཏིང་འཛིན་གོམས་པའི་བྱེད་ལས་ཀྱི་སྤང་བྱ་རྟོག་པ་ཟད་པའོ། །གཉིས་པ་སྤང་བྱ་རྟོག་པ་ལ་གཉིས། གཟུང་རྟོག་དང་། འཛིན་རྟོག་གོ །དང་པོ་ལ་འཇུག་ལྡོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྤང་བྱ་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་ལྡོག་གི་གཟུང་བ་གཉིས་དང་། རྫས་བཏགས་ཀྱི་འཛིན་པ་གཉིས་དང་བཞི་ལ་ནང་གསེས་དགུ་རེར་ཕྱེ་བའི་སོ་དྲུག་པོ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇུག་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་རྟོགས་དང་། ལྡོག་བྱ་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་དང་། རྫས་བཏགས་ནི་གཉིས་ཀར་ཡང་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་དེར་ཞེན་བྱེད་ཚུལ་ལས་དགུ་རེ་གསུངས་སོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བས་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་ནི་སྦྱོར་བས་མི་ལེན་ཀྱང་སེམས་སེམས་བྱུང་འཇུག་ཡུལ་ཙམ་མོ། །དེ་ལ་འདིར་མདོ་ན། མདོ་དང་རྒྱས་པ་ཀུན་ཆུབ་པར་བགྱི་སོགས་ཏེ། འདི་ལ་ཤེས་བྱ་དང་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཤེས་བྱ་གཉིས། སྤྱོད་པ་གཅིག་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གསུམ། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་གསུམ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་དགུ་པོ་རིམ་པར། དང་པོ་གཉིས་རྣལ་མ། དེ་ ནས་བཞི་ལྡོག་པ། ཐ་མ་གསུམ་རྣལ་མའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ། སྟོན་པས་གདུལ་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཚིག་དོན་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བར་གསུང་རབ་མདོར་བསྡུས་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་དང་། རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བར་ཆོས་རྒྱས་པར་བསྟན་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ་ཤེས་བྱ་གཉིས་དང་། སྤྱོད་པ་ཆོས་ལ་ནན་ཏན་དུ་མི་བྱེད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟངས་པས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་དང་ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་ལ་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་མི་དགྱེས་པ་སྟེ་དེ་ནི་གཉེན་པོར་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བརྩོན་པའི་འཇུག་བྱ་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སོ། །སྐབས་འདིར་བསྟངས་ཞེས་པ་མགོན་གྱི་དོན་དུ་གསུངས། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ལམ་དུས་ད་ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་ནས། སྦྱོར་ལམ་འདས་པའམ་འགགས་ཟིན་པ་དང་། མཐོང་ལམ་ད་ལྟ་བ་ལ་མི་གནས་པའམ་གནས་པ་མེད་པ་དང་། སྒོམ་ལམ་མ་སྐྱེས་པའམ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་འཇུག་བྱར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཏེ་དེ་བཞི་འཇུག་ཡུལ་ལྡོག་པས་བསྟན་པའོ། །ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མྱང་འདས་ལ་སྦྱོར་བས་སྦྱོར་ལམ། སྟོང་བ་ཉིད་དམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་ གསར་དུ་མཐོང་བས་མཐོང་ལམ། མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པས་སྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ་ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ལ་འཇུག་བྱར་ཞེན་པ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་འཇུག་བྱར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ལྷན་སྐྱེས་གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་དགུ་པོ་འདི་ནི་གཅིག་པ་སྟེ་དང་པོ་སྒོམ་ལམ་ཉེར་བསྡོག་གི་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པ་སྤང་བྱའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནོ། །སྤྱིར་སྦྱོར་དངོས་ཀྱི་སྤོང་བར་བཤད་པ་ནི་མངོན་གྱུར་པ་ལྡོག་དཀའ་སླའི་ཁྱད་ཡི
Chinese
从那之后，从灭尽定开始直到初禅之间到来。第二，为了在正行禅定上练习，在小超越时，如法地进入九次第定，因为这九者能使心安住圆满。在中超越时，从初禅到八地定，交替地进入灭尽定，然后连同有少许动摇的有顶定，共有十七。在大超越时，从灭尽定或有顶定的少许动摇中起身，也就是将属于欲界的心识，执持为并非是禅定等持自性的间断自性，从而交替地进入九次第定和欲界心。在超越中，进入等持时，从欲界心开始，然后是灭尽定，然后是欲界心，然后舍弃一个灭尽定，超越有顶和欲界心，然后超越两个灭尽定和有顶，进入无所有处，然后是欲界心，同样地，次第超越三个，进入识无边处和欲界心，超越四个，进入空无边处和欲界心，超越五个，进入第四禅和欲界心，超越六个，进入第三禅和欲界心，超越七个，进入第二禅和欲界心，超越八个，进入初禅，然后是欲界心。简而言之，虽然只是讲述了这样向下返回，但实际上既有向下返回也有向上行进。初禅和欲界心，然后舍弃初禅，进入第二禅和欲界心等等，直到灭尽定和欲界心之间次第交替。像这样，直到灭尽定之间不同地行进，就是超越的等持。如前所说，舍弃一个和两个等等，在第四禅和四无色定以及灭尽定的等持之间，通过交替不同种类的俱生和随生， 行进的等持。超越等等，是使禅定熟练的所断，即是止息分别念。第二，所断分别念有两种：所取分别念和能取分别念。第一种有进入和返回两种，第一种是，一般而言，所断分别念有进入和返回两种执著，以及实有和假立两种执
English
From then on, it comes from the cessation to the first dhyana. Second, in order to practice the main samadhi, in the small transcendence, one enters the nine successive abidings according to the rules, because these nine can make the mind abide completely. In the middle transcendence, from the first dhyana to the eight abidings, one alternately enters the cessation, and then together with the summit of existence with a little shaking, there are seventeen in total. In the great transcendence, one rises from the cessation or the slight shaking of the summit of existence, that is, holding the consciousness belonging to the desire realm as the intermittent nature that is not the self-nature of the samadhi of meditative form, thereby alternately entering the nine successive abidings and the desire realm mind. In transcendence, when entering samadhi, starting from the desire realm mind, then the cessation, then the desire realm mind, then abandoning one cessation, transcending the summit of existence and the desire realm mind, then transcending two cessations and the summit of existence, entering the realm of nothingness, then the desire realm mind, similarly, successively transcending three, entering the realm of infinite consciousness and the desire realm mind, transcending four, entering the realm of infinite space and the desire realm mind, transcending five, entering the fourth dhyana and the desire realm mind, transcending six, entering the third dhyana and the desire realm mind, transcending seven, entering the second dhyana and the desire realm mind, transcending eight, entering the first dhyana, and then the desire realm mind. In short, although it is only said to return downwards in this way, in reality there is both returning downwards and going upwards. The first dhyana and the desire realm mind, then abandoning the first dhyana, entering the second dhyana and the desire realm mind, etc., alternately in succession between the cessation and the desire realm mind. Like this, proceeding differently until the cessation is the samadhi of transcendence. As said before, abandoning one and two, etc., between the fourth dhyana and the four formless dhyanas and the samadhi of cessation, through alternately generating different kinds of co-born and subsequent, the samadhi of proceeding. Transcendence, etc., is the abandonment of making the samadhi familiar, which is the cessation of conceptual thought. Second, there are two kinds of conceptual thought to be abandoned: apprehended conceptual thought and apprehending conceptual thought. The first has two kinds of entering and returning, the first is, in general, the conceptual thought to be abandoned has two kinds of grasping of entering and returning, and two kinds of real and imputed
Chinese
将前四者分为九类，这三十六种俱生分是要断除的。其中，所入是属于大乘的教证，所遣是属于小乘的道，假立之物是对二者而言，也是针对声闻缘觉二者的法而执着的方式，从而宣说了九种。因此，所入是依靠加行而进入的境，所遣虽然不依靠加行来取舍，但也只是心和心所的所入境而已。对此，经中说：要通达经和广说等等。对此，从所知和道的角度来说，所知二者，行持一者，道的功德三者，道的本体三者，从这些角度来说，九者依次是：最初二者是真实的，之后四者是颠倒的，最后三者是从真实的方面来显示的。导师为了使应调伏的大乘种姓者喜欢简略的词句和意义，就以简略的经典来摄受他们；为了使喜欢广说者喜欢，就以广大的法来显示而摄受他们，这是所知二者。行持方面，对于不精勤于佛法，佛陀以“呵责”来表示没有完全摄受，如是所说之义，对于不努力修持，佛陀是不喜欢的，这是因为对治般若波罗蜜多，而对所入的法产生俱生的实执。此处所说的“呵责”是指守护的意思。道的功德，相对于见道现在的时刻来说，加行道是过去的或者已经停止的，见道现在是不安住的或者没有安住的，修道是没有产生的或者没有生起的，因此，三时的道的功德在胜义谛中是不存在的，在世俗谛中存在，而对所入法产生执着的俱生分别念，这四者是以所入境颠倒的方式来显示的。道的本体，以大乘的涅槃来加行就是加行道，新见到空性或者真如就是见道，将已经见到的串习就是修道，因此，善妙的道是对这三种所入法产生执着，对大乘的道产生执着的俱生分别念，这九种所取的分别念是一样的，即最初的修道近取加行的行相是所断的行境。一般来说，所说加行和正行的断除，是指显现的难以对治和容易对治的差别。
English
The former four are divided into nine categories, and these thirty-six types of innate aspects are to be abandoned. Among them, what is entered is the scriptural and realized understanding of the Mahayana, what is rejected is the path of the Hinayana, and what is nominally established is for both, and also the way of clinging to the Dharma of both Sravakas and Pratyekabuddhas, thus explaining the nine types. Therefore, what is entered is the object of entry through practice, and what is rejected, although not taken or abandoned through practice, is only the object of entry for mind and mental factors. In this regard, the sutra says: to understand the sutras and extensive explanations, etc. In this regard, from the perspective of what is to be known and the path, there are two knowables, one practice, three qualities of the path, and three essences of the path. From these perspectives, the nine are in order: the first two are real, then four are reversed, and the last three are shown from the real aspect. The teacher, in order to make the Mahayana lineage beings who should be tamed happy with concise words and meanings, uses concise scriptures to take them in; in order to make those who like extensive explanations happy, he shows the vast Dharma to take them in, these are the two knowables. In terms of practice, for those who are not diligent in the Dharma, the Buddha expresses "reproach" to indicate that they are not completely taken in, as the meaning of what is said, the Buddha does not like those who do not strive to practice, this is because the antidote is the Prajnaparamita, and innate clinging to reality arises for the Dharma that is entered. Here, "reproach" means protection. The qualities of the path, relative to the present moment of the seeing path, the path of preparation is past or has ceased, the seeing path is not abiding or has no abiding in the present, the path of cultivation has not arisen or has no arising, therefore, the qualities of the path of the three times do not exist in the ultimate truth, but exist in the conventional truth, and innate conceptual thoughts arise from clinging to the Dharma that is entered, these four are shown in the way of reversing the object of entry. The essence of the path, using the Nirvana of the Mahayana as a practice is the path of preparation, newly seeing emptiness or suchness is the seeing path, familiarizing with what has been seen is the path of cultivation, therefore, the excellent path is clinging to these three types of Dharma that is entered, the innate conceptual thoughts of clinging to the Mahayana path, these nine types of apprehended conceptual thoughts are the same, that is, the aspect of the initial path of cultivation, the approaching practice, is the object of practice to be abandoned. Generally speaking, the stated abandonment of the path of preparation and the actual path refers to the difference between what is manifest and difficult to overcome and what is easy to overcome.