Tibetan
འི་དཔེ་རྣམས་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་ཤེར་ཕྱིན་ཀྱི་དཔེར་གསུངས་པས་ལྡོག་ཕྱོགས་སྤང་བྱ་ཤུགས་ལ་འཕང་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྔ་མ་ལྔ་ལམ་དང་ཕྱི་མ་བཞི་འབྲས་བུ་དམན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཤིང་། ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཐེག་དམན་གྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ། ལྡོག་ཡུལ་དགུ་པོ་དེ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལས་འབྱུང་བ་དམན་པའི་ལམ་འབྲས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་གང་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ན་མ་དམིགས་པས་འཇུག་ལྡོག་གམ་ཉེ་རིང་བླང་དོར་གྱི་ཤེས་རབ་གཉིས་འཛིན་ཅན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་འཚོལ་བར་མི་བྱེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འཇུག་ཡུལ་ལ་ཉེ་བ་དང་། ལྡོག་ཡུལ་ལ་རིང་བའི་འདུ་ཤེས་སོགས་མཚན་མའི་དམིགས་པ་ ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་ལ། རྫས་འཛིན་དང་། བཏགས་འཛིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདི་ལ་རྒྱུ་ཞེན་མེད་ཀྱི་ལམ་ལས་ཉམས་པ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་མི་ཐོབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། སྤྱོད་པ། ཤེས་བྱ། སྤང་གཉེན་གསུམ། སྤྱོད་པ་ལ། ངོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་དང་ནི་སྐྱོན་འདོར་བ་ཡི་གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་དང་། ༡ དེའི་རྒྱུ་ནི། གནས་ལུགས་ཡང་དག་པ་ལྟར་མིན་པའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་པོར་དང་། ༢ ཉེས་དམིགས་ནི། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཁམས་རྣམས་ནི་སྟེ་ཁམས་གསུམ་པོ་དག་དང་ཉེར་འབྲེལ་༣ ཞེས་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་པོ་ཡོད་ཡོད་པོར་བདེན་པར་ཞེན་པ་དང་གསུམ། ཤེས་བྱ་ལ། དངོས་པོར་ནི། གཟུགས་སོགས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་ནས་གནས་པ་ ༤ པོར་དང་། རྒྱུན་དུ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བདེན་མེད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་པོར་དང་། ༥ ཐ་སྙད་དུ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་ ༦ པ་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་པོ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་དང་གསུམ། སྤང་གཉེན་ལ། སྤང་བྱ་ནི། ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤང་བླང་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཆགས་ ༧ པ་པོ་དང་ནི། གཉེན་པོ་ནི། མཚན་འཛིན་ གྱི་གཉེན་ ༨ པོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་བདེན་པར་ཞེན་པ་དང་གཉིས་ཏེ་བརྒྱད་དོ། །འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་མི་ཐོབ་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་དང་བྲལ་བས་སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པའི་གང་ ༩ ཟག་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་བཅས་དགུ་པོ་ནི་འཛིན་པ་དང་པོར་ཞེས་རྫས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའམ་འབྲས་བུ་འདོད་པ་བཞིན་མི་ཐོབ་པའི་ག
Chinese
那些例子被说成是对治分别念的般若波罗蜜多的例子，因此，反面的应舍弃之处就被强烈地抛弃了。那些也以前面五个为道，后面四个为果，是就低劣的方面而言的。相反的一方是具有小乘的所依，那九个相反的境是声闻等从心中产生的低劣的道果。像那样的进入和退出的境，在如是的体性方面没有执著，因此，具有进入退出或者亲疏取舍的智慧的二取者，不会寻求菩提，而是以一切法无二的大平等之理来修持般若波罗蜜多的菩萨们，对于进入的境是亲近的，对于退出的境是疏远的观念等一切相的执著都寂灭而修持。第二，关于执著分别，有自性执和假立执两种。第一，对于此，有因执著而退失道，以及不能获得果位遍智两种。第一，关于此，有行为、所知、对治三者。关于行为，本体是对具有执著功德和舍弃过患的人真实地执著，1、它的因是，不如实地作意真实的实相者，2、过患是，由于它的缘故，界等，也就是三个界和亲近相连3，而对取生者有有者真实地执著，共有三种。关于所知，在事物方面，对色等真实地执著而安住4者，恒常方面，对一切法作为境的无实有显现执著者5，名言方面，对诸法的自性仅仅是假立6而作意者真实地执著，共有三种。关于对治，应舍弃的是，对六度以取舍真实执著而贪执7者，对治是，对治相执的对治8者受用者真实地执著，共有两种，总共八种。不能获得果位遍智是，由于远离般若波罗蜜多，以布施等不如所愿地趣入遍智而退失的补特伽罗9真实地执著，总共九种是第一种执著，要知道这是自性执的分别。第二，就像三大目的那样，必定不会出现或者不如愿获得果的
English
Those examples are said to be examples of the Prajñāpāramitā that counteracts conceptual thoughts, therefore, the opposite, the place to be abandoned, is strongly rejected. Those also take the first five as the path and the last four as the fruit, in terms of inferiority. The opposite side is the basis of the Lesser Vehicle, those nine opposite objects are the inferior path and fruit arising from the mind of the Śrāvakas and others. Since such objects of entering and exiting are not fixated on the aspect of Suchness, those with dualistic grasping of the wisdom of entering and exiting or closeness and distance, acceptance and rejection, do not seek enlightenment, but Bodhisattvas who practice the Mother Prajñāpāramitā in the manner of the great equality where all dharmas are non-dual, are close to the object of entry, and practice the pacification of all characteristics such as the notion of distance from the object of exit. Second, regarding grasping and conceptualization, there are two types: grasping at substance and grasping at imputation. First, for this, there are two: failing from the path due to attachment, and not attaining the fruit of omniscience. First, regarding this, there are three: conduct, knowable, and antidote. Regarding conduct, the essence is to truly cling to the person who grasps virtues and abandons faults, 1. Its cause is: the one who does not properly attend to the true reality, 2. The fault is: because of its cause, the elements, that is, the three elements and closely related 3, truly clinging to the one who takes birth as existing, there are three types. Regarding the knowable, in terms of objects: truly clinging to forms and so on and abiding 4, in terms of continuity: the one who manifestly clings to the non-reality of all dharmas as objects 5, in terms of convention: truly clinging to the one who thinks that the nature of dharmas is merely imputed 6, there are three types. Regarding the antidote, what should be abandoned is: the one who is attached 7 by truly clinging to acceptance and rejection of the six perfections, the antidote is: truly clinging to the one who enjoys 8 the antidote to clinging to characteristics, there are two types, a total of eight. Not attaining the fruit of omniscience is: truly clinging to the person 9 who has fallen from going to omniscience as desired by giving and so on due to being separated from Prajñāpāramitā, a total of nine are the first clinging, know that this is the conceptualization of grasping at substance. Second, like the three great purposes, it will definitely not arise or the fruit will not be attained as desired.
Tibetan
ང་ཟག་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འཛིན་པ་དང་། ༡ དེ་བཞིན་སྦྱར་ཏེ། ལམ་ཡང་དག་ཐེག་ཆེན་ལ་ལམ་ཡང་དག་མིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་འཛིན་པ་པོ་དང་། ༢ ཤེས་བྱའི་ཁོངས་སུ་རྒྱུ་འགག་པ་དང་བཅས་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ ༣ ཀུན་རྫོབ་ལ་དོན་དམ་པར་ཞེན་པའི་གང་ཟག་ལ་དང་། ལམ་གྱི་དངོས་པོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱུན་བར་མ་ཆད་དུ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ ༤ ལ་ཞེན་པ་ལ་སྐྱེས་བུར་བཏགས་པ་ལ་དང་། གཟུགས་སོགས་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་གནས་པ་ལ་དང་། ༥ སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ནི་འཇིག་པ་ ༦ ལ་སྐྱེས་བུར་དང་། སྟོང་པ་ཙམ་གྱི་ཆོག་པར་བཟུང་ནས་སངས་རྒྱས་སམ་ཐེག་ཆེན་དོན་དུ་གཉེར་ ༧ བ་མེད་པ་ལ་དང་། རྒྱུ་ཤེར་ཕྱིན་མེད་པ་ལས་སམ་བསྟན་པ་དང་སྒོམ་པ་སོགས་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་དང་། རྒྱུ་མེད་སྐབས་འདིར་རྒྱ་མཚོ་འཛམ་གླིང་གི་རིན་ཆེན་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་དཔེས་ཤེར་ཕྱིན་འཕགས་ཀུན་གྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གསུངས། ལམ་གྱི་འགལ་རྐྱེན་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་བདུད་སོགས་དམིགས་པ་སྟེ་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་གང་ཟག་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་འདི་དགུ་པོ་སྔ་མ་རྫས་འཛིན་ལས་གཞན་བཏགས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་རྫས་བཏགས་ཀྱི་མངོན་ཞེན་སྤང་ཚུལ་ཡང་བྱ་བའི་ལས་སམ་ཡུལ་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། བྱ་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་མི་རྟོག་པ་སྒྱུ་མ་སོགས་ཀྱི་དཔེས་བསྟན་པ་བཞིན། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་གྱུར་པ་ན། ཡུལ་གང་ལའང་ཡུལ་འདི་ལ་བདག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་དོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མ་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་བདག་གིས་ཡུལ་ལ་ ལོངས་སྤྱོད་པར་འཛིན་ཞིང་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ལ། སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་བདག་དེས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འཛིན་ཞིང་བདེན་ཞེན་གྱིས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་པ་སྤངས་ནས་མི་རྟོག་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་ལ། རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྒྱུ་ནི། བྱང་ཆུབ་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་མདོ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེར་ཕྱིན་འདི་ནི་ཟབ་པ་སྟེ་བྱང་སེམས་དེ་དག་གི་དཀའ་བ་བགྱིད་པ་ལགས་སོ་སོགས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་དྲུག་སྟོང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་བསྟན་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཡོངས་གཏོ
Chinese
执着于仅仅是安立为我的受用者，以及：１ 同样地，将正确的道路大乘认定为不是正确的道路者；２ 在所知范畴内，产生具有因灭的果；３ 对于在世俗上执着于胜义的人；以及对于道路的实物，具有或不具有大乘传承不间断者；４ 对于执着于此，安立为补特伽罗；以及对于色等以实执而住者；５ 以发心等，认定声闻种姓是坏灭者；６ 对于仅仅执着于空性而没有寻求成佛或大乘意义者； 对于没有般若波罗蜜多因，或者没有教导和禅修等的补特伽罗。此处在没有因的情况下，以海洋是世间一切珍宝之因的比喻，说明般若波罗蜜多是诸圣者证悟之因。道路的违缘外道是执着于魔等对境为实有的人，安立为仅仅是受用者的分别念，这九者是与之前的实执不同的安立之执。如是，受用者的补特伽罗，遣除实执和安立之执的方式，也如以幻化等比喻所显示的，对于所作的事业或对境，作者和所作的果，不作分别。当止息能取所取的戏论之智慧，完全成熟为无分别时，对于任何对境，也不会有“我受用此对境”的分别念，而是以任运成就的事业而进行取舍。如果没有这样，其他的圣者会执着于仅仅是安立的我受用对境而进行取舍。而凡夫则会执着于实有的我受用对境，以实执而进行取舍。如是，应舍弃分别念而安住于无分别中。第二，对于对治法，有因、果、自性三种，第一是因，是向他人宣说菩提的经。薄伽梵说：“此般若波罗蜜多甚深，是彼等菩萨行持难行之事”，等等，为获得见道的六千比丘授记菩提，以及其因完全给予。
English
And holding onto the mere imputation of an enjoyer as "I," and: 1. Similarly, those who definitely hold the correct path of Mahayana as not the correct path; 2. Within the category of knowable things, the arising of results with the cessation of causes; 3. To a person who clings to the ultimate in the conventional; and to the object of the path, whether or not it possesses the unbroken lineage of the Great Vehicle; 4. To clinging to this, imputing it as a person; and to abiding with true clinging to forms, etc.; 5. With the mind of enlightenment, etc., the Hearer lineage is destroyed; 6. To those who are content with mere emptiness and do not seek enlightenment or the meaning of the Great Vehicle; To a person without the cause of Prajnaparamita, or without teachings and meditation, etc. Here, in the absence of a cause, the example of the ocean being the cause of all the jewels of the world is used to explain that Prajnaparamita is the cause of the realization of all the noble ones. The opposing conditions of the path, the external opponents, are the conceptualizations of holding onto the object of demons, etc., as truly existent, imputing them as mere enjoyers. These nine are the imputation of holding onto imputations, different from the previous holding onto substance. Thus, the way to abandon the manifest clinging to substance and imputation of the enjoyer's person is also as shown by the examples of illusion, etc., without discriminating between the actions or objects to be done, the agent, and the results of the actions to be done. When the wisdom that pacifies the proliferation of grasping and the grasped is fully matured into non-discrimination, there will be no discrimination of "I enjoy this object" for any object, but the activity of taking and rejecting will be done by spontaneously accomplished actions. If it is not like that, other noble ones will take and reject by clinging to the mere imputation of "I enjoy the object." And ordinary beings will take and reject by clinging to the truly existent "I" enjoying the object, with true clinging. Thus, one should abandon discrimination and abide in non-discrimination. Secondly, for the antidote, there are three: cause, result, and nature. The first is the cause, which is the sutra that shows enlightenment to others. The Bhagavan said, "This Prajnaparamita is profound, it is the difficult practice of those Bodhisattvas," etc., prophesying enlightenment to six thousand monks who had attained the path of seeing, and completely giving its cause.