Tibetan
བ་བཞིན་དུ་གཟིགས་པ་ནི་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་འདས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས་ ལས། དང་པོ་བདེན་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པ་དག་དོན་དམ་པར་དེ་ལྟ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་སྒོམ་ལམ་གྱིས་དོན་བྱེད་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་སེམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་ཞིང་འགགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་སྐད་ཅིག་ཀུན་ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་མི་ཤེས་པས་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་གྱི་སེམས་དེ་ནི་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་རིགས་པ་མིན་ཏེ་ཐོབ་མི་ནུས་ལ། སྔ་མ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་མས་ཀྱང་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་ཕྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ནུས་པ་མ་ཚང་ཞིང་ཕྱི་མའི་དུས་ན་སྔ་མ་འགགས་ནས་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་ནི། སྔ་ཕྱི་རེ་རེ་བ་སོགས་ཀྱིས་མི་ཐོབ་པ་ཡིན་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་དུ་མ་རྒྱུན་འཐུད་པས་སྔ་ཕྱི་མ་ལྟོས་པར་སྣུམ་ཟད་ཅིང་སྡོང་བུ་རྫོགས་པར་བསྲེགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ལ། མེ་ལྕེའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་ཟབ་མོའི་དཔེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། སྔ་ཕྱིའི་སེམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་མེད་ཀྱང་། སེམས་བསྐྱེད་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནུས་པ་འཕེལ་ཏེ། རྟོགས་བྱ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་ཞིང་སྤང་བྱ་འགགས་པ་འཐད་པའོ། །མདོ་ ནི། སེམས་དང་པོ་སྐྱེས་པ་ནི་སླད་མ་དང་མི་འགྲོགས། ཞེས་སོགས་དང་མར་མེའི་དཔེ་དངོས་སུ་གསུངས། གཉིས་པ་རྟགས་ལ། དཔེ་དང་སྤྲེལ་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མར་མེའི་དཔེ་དེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་འཆད་འགྱུར་གྱི་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱང་ཁོངས་སུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་ཟབ་མོ་བརྒྱད་ནི། དཔེར་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྔ་ཕྱི་རེ་རེས་བྱང་ཆུབ་བསྐྱེད་པར་མི་འཐད་པ་སོགས་དོན་དམ་པར་མི་སྐྱེ་བ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་གཉིས་མི་འགལ་བ་གོ་ཡུལ་ཙམ་མིན་པར་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་ན་ཕན་ཚུན་སྤོངས་མི་དགོས་པར་མཉམ་པར་རྟོགས་པའི་ཟུང་
Chinese
应当知晓，如是观见，即是成就不住于有寂边际之涅槃。经中说：一切法之如是性，即是无上圆满菩提。如是。第二，辩论与答辩二者。其中，第一，执持二谛相违者，若于胜义谛中如是，则于世俗谛中亦不应以修道而能成办义利，此谓心乃刹那生灭之法，彼之刹那一切同时生起不可知，故须次第生起，如是，世俗与胜义之心，彼最初生起之前刹那亦不应能获得菩提，不能获得也，前前未先行之，后后刹那亦不能获得，以于前后分离之刹那一一不具足能力，且于后时前者已灭故，获得菩提不可能也。若如是说，第二，答辩为：虽以前后一一等不能获得，然如灯之火焰虽刹那生灭，然多刹那相续不断，故不待前后而能成办油尽灯灭之事业。火焰之刹那前后虽不可能同时聚集，然以互相观待之甚深缘起之譬喻方式，前后之心虽未同时聚集，然依于前前之发心，后后能力增长，故于所证之如是性，生起极明之究竟智慧，且所断灭除是合理的。经云：最初生起之心，不与后来者同行。等等，并真实宣说灯之譬喻。第二，于表诠中，比喻与连结，分为略说与广说二者。第一，以灯之譬喻之方式，应包含将说之八种甚深法性。第二，其中，八种甚深者，譬如发心前后一一不应生起菩提等，于胜义谛中不生，与于名言中以缘起不欺之力量而生二者不相违，并非仅是理解之境，而是在一个基础之上，互相无需舍弃而平等证悟之双
English
It should be known that seeing in this way is the accomplishment of nirvana that does not abide at the extremes of existence and peace. The sutra says: The suchness of all dharmas is the unsurpassed, perfect enlightenment. Thus it is. Second, there are two: debate and response. First, those who hold that the two truths are contradictory, if it is so in the ultimate truth, then in the conventional truth, it is also not possible to accomplish benefit through the path of meditation. This is because the mind is a phenomenon that arises and ceases in an instant, and all of its instants cannot arise simultaneously, so they must arise sequentially. If so, the conventional and ultimate minds, the first moment of arising also should not be able to attain enlightenment, it cannot be attained. The later moments that have not preceded the earlier ones also cannot attain it, because each moment separated into before and after does not have complete power, and in the later time, the former has ceased and is gone, so it is impossible to attain enlightenment. If one says so, the second is the response: Although one cannot attain it by each before and after, just as the flame of a lamp arises and ceases in an instant, but many instants continue uninterrupted, so without waiting for before and after, it can accomplish the task of exhausting the oil and completely burning the wick. Although the moments of the flame before and after cannot possibly gather together at the same time, but in the manner of a profound example of interdependent origination that relies on each other, although the minds before and after do not gather together at the same time, the later and later powers increase relying on the earlier and earlier bodhicitta, so in the suchness to be realized, the ultimate wisdom of extreme clarity arises, and the abandonment to be abandoned is reasonably eliminated. The sutra says: The first mind that arises does not go together with the later one. And so on, and the example of the lamp is actually spoken. Second, in the expression, the metaphor and the connection, divided into brief explanation and extensive explanation. First, in the manner of the example of the lamp, it should include the eight profound dharmic natures that will be spoken. Second, among them, the eight profound ones, for example, each before and after of generating bodhicitta should not generate enlightenment, etc., does not arise in the ultimate truth, and the two that arise in name with the power of the undeceptive interdependent origination are not contradictory, it is not only the object of understanding, but on one basis, the union of equally realizing without needing to abandon each other.
Tibetan
འཇུག་གི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་ ༡ ཟབ་པ་དང་ནི། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་བྱུང་ཙམ་ནས་རང་གྲུབ་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པར་འགགས་པ་དང་། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པའི་མི་འགག་པ་གཉིས་འགལ་མེད་རོ་གཅིག་རྟོགས་པས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་འགགས་པ་ལ་ཟབ་པ་དང་། ༢ གཉིས་འདི་ནི་གཞི་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །སློབ་ལམ་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་གོམས་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་དུས་མ་ཡིན་པར་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ ༣ ཟབ་པ་དང་སྟེ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སེམས་སེམས་བྱུང་མཐའ་དག་འགོག་པའི་འགོག་པ་ཡང་དག་པའི་ མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་ན་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་ནས་ལྡང་དཀའ་བའི་ཚུལ་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་ནུས་པ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་ཐོབ་ནའང་། ད་དུང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཟིགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་པས། དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟ་བ་གཟིགས་པ་ལའང་ད་དུང་སྐྱེད་འདོན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འགོག་པ་ལས་སློང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཏིང་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་ནས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོའང་སྦྱངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་མཛད་ཀྱི། རང་གི་མཉམ་བཞག་དེ་ཁོ་ནའི་ངང་དུ་གནས་པ་ཁོ་ནར་མི་མཛད་པའི་ཆ་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་སྦྱིན་སོགས་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་མ་ནོར་བར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་གཉིས་འགལ་མེད་ཟུང་གཅིག་ཏུ་ཆུད་པའི་རྟོགས་པ་ཤེས་བྱ་ལ་ཟབ་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས། དོན་དམ་པར་དངོས་དང་དངོས་མེད་སོགས་དམིགས་པས་མཐོང་བར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དེ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའོ་ཞེས་མ་མཐོང་པ་ཉིད་མཐོང་བའི་དམ་པ་ བསྟན་པ་ལས་མཐོང་བ་གང་ཡང་མེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་མཐོང་བ་འགལ་བ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཏེ། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་རང་གསལ་བ་ཤེས་པ་ལ་ཟབ་པ་དང་། ༥ དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་ཆོས་གང་ལའང་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྤྱོད་པའི་དམ་པར་གསུངས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྤྱོད་པ་ལ་ཟབ་པ་དང་ ༦ ལམ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་མི
Chinese
进入的特殊证悟是，关于生起有：一、甚深，就像事物刚产生，在自成的第二刹那不住留而坏灭，以及胜义中无自性的不坏灭，二者无违一体证悟，从而通达二谛无别，这是关于坏灭的甚深。二、这二者是就基础证悟的方式而言的。在学道上，智慧串习如是性，但悲心不到时机不显现，这是关于如是性的三、甚深，即在如是性的法界中，心心所的一切止息，对真实的止灭边际极度串习，因此成为同味，以难以生起的方式而能入定，即使从第八地获得，但因为还具有细微的所知障，所以对如是性的观视不像佛陀那样极其清净，并且在如是性中入定的同时，没有获得观视一切所知的智慧。因此，他们观视如所有，仍然有待提升之处。因此，如来以从止灭中生起的方式，产生圆满成熟净化的力量所生的特殊等持，从而净化极细微的所知障，而成为佛陀。不是仅仅安住于自己的等持状态，从这方面来说是这样说的。一切法远离戏论，因此布施等无法成办，但要在世俗中正确无误地了知成办布施等波罗蜜多的方式，并且要知道这二者无违双运一体的证悟，这是关于所知的甚深。一切法无自性，因此，胜义中，能以对境而见有实无实等，连微尘许也没有，这就是见如是性，如是未见即见之殊胜 教导，除了见此以外，没有其他的见，并且见此与不见相违的分别念远离，远离一切对境的智慧之见自明，这是关于知晓的甚深。五、同样，胜义中对任何法都没有行持，因此通达了所说的不行持之殊胜，这种特殊的证悟是关于行持的甚深。六、一切道不修习。
English
The special realization of entering is, regarding arising, there is: 1. Profound, just as things arise, they do not stay in the second moment of self-formation but perish, and in the ultimate sense, the non-perishing of no self-nature, the two are non-contradictory and realized as one, thus understanding the inseparability of the two truths, this is the profoundness regarding perishing. 2. These two are in terms of the way of realizing the basis. On the path of learning, wisdom is accustomed to suchness, but compassion does not manifest untimely, this is about suchness, 3. Profound, that is, in the realm of suchness, all cessation of mind and mental events, extremely accustomed to the edge of true cessation, therefore becoming of the same taste, being able to enter into samadhi in a way that is difficult to arise, even if obtained from the eighth bhumi, but because it still has subtle obscurations of knowledge, the vision of suchness is not as extremely pure as that of the Buddha, and while abiding in samadhi in suchness, one has not obtained the wisdom of seeing all knowable things. Therefore, their vision of what is as it is still has room for improvement. Therefore, the Tathagata, in the way of arising from cessation, generates special samadhi born from the power of perfected maturity and purification, thereby purifying the extremely subtle obscurations of knowledge, and becomes a Buddha. It is not said in this way from the aspect of merely abiding in one's own state of samadhi. All dharmas are free from elaboration, therefore generosity and so on cannot be accomplished, but one must know in the conventional the way to accomplish generosity and other paramitas correctly and without error, and one must know that the realization of the non-contradictory union of these two is the profoundness regarding knowledge. All dharmas are without self-nature, therefore, in the ultimate sense, there is not even a particle of what can be seen by objects such as real and unreal, this is seeing suchness, suchness is the supreme of seeing the unseen teaching, there is no other seeing besides seeing this, and the thought that seeing this contradicts not seeing is separated, the wisdom of seeing that is separated from all objects is self-illuminating, this is the profoundness regarding knowing. 5. Similarly, in the ultimate sense, there is no practice for any dharma, therefore, understanding the said supreme of non-practice, this special realization is the profoundness regarding practice. 6. All paths are not practiced.