Tibetan
་ཡང་ཚད་མེད་ཡིན་དགོས་ཀྱི། རྒྱུ་ཐུག་བཅས་སམ་གྲངས་ཀྱི་ཚད་བཟུང་སྟེ་དགུར་འཇོག་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་རྩོད་པ་ལ། སྒོམ་ལམ་རེ་རེར་ཡང་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་གཞལ་མེད་ཚད་མེད་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་རྣམས་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཅིག་ལས། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་གྲངས་མེད་པར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་མང་ཉུང་གི་གྲངས་ཀྱིས་དབྱེ་ བར་བཟོད་པའམ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཆར་མ་གྲུབ་པས་མང་ཉུང་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས། ཆོས་ཉིད་དེ་དག་ལ་དོན་དང་ཡི་གེས་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་མ་དམིགས། ཞེས་སོ། །རྒྱུ་འབྲས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་ཚད་ཡོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཚད་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པར་རྟོགས་སུ་ཆུག་ནའང་འདིར་དེ་ལྟར་མི་འདོད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྒོམ་ལམ་རེ་རེ་ལའང་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བ་ནི། ཐུགས་བརྩེ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་མདོ་ལས་བསྟན་པ་དེ་དག་དེ་ལྟར་དུ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཞེད་པ་སྟེ། དོན་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་གཟིགས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་དགོངས་པ་ཅན་མིན་ནོ། །མདོ་ལས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་བསྟན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་ས་བོན་གཅིག་ལ་འབྲས་བུ་དུ་མར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཕེལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མུ་མཐའ་ཡས་ པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་དོན་དུ་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་བསྔོ་བ་དང་། དེ་ཡང་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་། བདེན་གཉིས་རོ་མཉམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པའི་སྒོམ་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་བསོད་ནམས་ཀྱང་ཚད་གཟུང་དུ་མེད་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བྱེད་པ་ལ་རྩོད་སྤངས་ལ། དོན་དམ་པར་ཉམས་འཕེལ་མི་རུང་བས་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་ཐོབ་མི་སྲིད་པར་རྩོད་སྤང་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་སྐད་ཅིག་མར་དཔྱད་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པར་མི་རུང་བའི་རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། མདོ་ནི། བརྗོད་དུ་མ་མཆིས་པའི་དོན་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ན་དེས་སྦྱིན་སོགས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པས། དངོས་པོ་རྣམས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་འཕེལ་པ་མི
Chinese
也必须是无量的。如果争论说，以有边际的因或数量的限制来确定为九是不合理的。那么，在每个禅修道上所显示的无量、无数、不可估量、无限等的果报，都是从胜义谛中真实成立的一个因所产生的。由于真实成立的果是无数的，所以不能以多少的数量来区分。因为胜义谛中因果都不成立，所以不存在多少。经中说：对于这些法性，不能以意义和文字来区分。如果因果是真实成立的，那么可以理解为有限的因不可能产生无限的果，但在这里我们不这样认为。那么是什么呢？仅仅在世俗名言中，每个禅修道都会产生无边的果报，这是因为慈悲的同类因在经中已经显示，所以必须确定这是佛陀所认可的。因为佛陀已经看到了事情的真相，所以才这样显示，而不是带有意图的。经中说：这不可言说之法是如来大悲的同类因的教导。也就是说，仅仅从一个因产生多个果，就像一个种子反复生长成多个果实一样。在世俗中，以指向无边无际的众生，为了他们的利益，发愿获得具有无限功德的佛果，并且以不执著的善巧方便完全摄持，以及以真俗二谛味等同于法界自性的方式进入的禅修，即使是一刹那的福德，也通过理证成立为不可估量。第二，对于作用的辩论消除，胜义谛中不可能有退步和进步，因此辩论消除禅修道不可能有断证。以及，在世俗中，辩论消除不可能在一刹那间通过观察而获得一切智智。分为两部分，第一部分，辩论和回答两部分，第一部分是：经中说：如果不可言说之法没有进步和退步，那么布施等也会变得没有进步和退步。因此，如果诸法都是不可言说的空性，那么对于空性来说，不相符的方面减少，而有利的方面增多是不可能的。
English
It must also be immeasurable. If it is argued that it is unreasonable to determine it as nine by limiting the cause with boundaries or the number, then the fruits of merit, such as immeasurable, countless, inestimable, and infinite, shown in each meditation path, arise from one cause that is truly established in the ultimate sense. Since the truly established fruit is countless, it is not possible to distinguish it by the quantity of more or less. Because neither cause nor effect is established in the ultimate sense, there is no more or less. The sutra says: For these dharmata, it is not possible to distinguish them by meaning and letters. If cause and effect are truly established, then it can be understood that an infinite fruit cannot arise from a limited cause, but here we do not think so. What is it then? Merely in conventional terms, each meditation path produces infinite fruits of merit, because the similar cause of compassion has been shown in the sutra, so it must be determined that this is what the Buddha approves of. Because the Buddha has seen the truth of the matter, he shows it in this way, not with intention. The sutra says: This unspeakable dharma is the teaching of the similar cause of the great compassion of the Tathagata. That is to say, merely from one cause arise many fruits, just as one seed repeatedly grows into many fruits. In the conventional sense, by directing towards limitless sentient beings, for their benefit, vowing to obtain the Buddha fruit with infinite qualities, and being completely grasped by the skillful means of non-attachment, and the meditation that enters in the manner of the two truths being of equal taste with the nature of the dharmadhatu, even the merit of a single moment is established by reason as immeasurable. Second, for the elimination of debate on action, it is impossible to have decline and progress in the ultimate sense, therefore the debate eliminates the impossibility of cutting off and realizing the meditation path. And, in the conventional sense, the debate eliminates the impossibility of obtaining omniscience in an instant through observation. Divided into two parts, the first part, debate and answer in two parts, the first part is: The sutra says: If the unspeakable dharma has no progress and decline, then generosity etc. will also become without progress and decline. Therefore, if all phenomena are the unspeakable emptiness, then for emptiness, it is impossible for the unfavorable aspects to decrease and the favorable aspects to increase.
Tibetan
་རུང་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། སྤང་བྱ་དགུ་ལྟ་བུ་ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་། འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་ཅི་ཞིག་ཐོབ་སྟེ་སྤང་ཐོབ་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། གཉིས་པ་ལན་ནི། ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཟད་ཅིང་སླར་མི་སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ལས་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་། འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གཏན་དུ་ཐར་པའི་སྒོ་ནས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་འདོད་པ་སྐོང་ནུས་པ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་ལམ་འདི་ཡང་ནི་སྤང་བྱ་སྤངས་པ་དང་། རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་རང་གཞན་གྱི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ། སྒོམ་ལམ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་སྨྲ་བས་རྩོད་པ་ནི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ། དོན་དམ་པར་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་གདུལ་བྱའི་དོན་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྦྱར་བར་སྣང་ཡང་། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་པར་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་དཔེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པས་མི་བདེ་བ་འདྲ་སྟེ། དེས་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་དོན་དུ་ནི། གཅིག་པས་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཕན་ཆད་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་ཐོབ་འཇོག་མི་ཤེས་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་ལ། ཁོ་རང་གི་མཐར་འབྲས་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་གི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་དཔེར་བྱས་ནས། སྔར་ཡོད་ཟད་པས་སྟོང་ཡང་རུང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་རུང་སྟེ་སྟོང་པར་དོན་དུ་གཅིག་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤོང་པ་ལ་མི་སྐྲག་པར་བཟོད་པར་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་གནད་གཅིག་ཏུ་ཁོ་བོས་མཐོང་ངོ་། །འདི་ལྟར་འཁོར་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་དོན་ལ་གྲུབ་པའི་དབང་གིས་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་སྣང་ལ། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ལྡོག་པའང་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་བྲི་གང་བླང་དོར་དང་བྲལ་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་། དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་པོ་རིམ་བཞིན་སྤངས་པ་དང་། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རིམ་བཞིན་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་མ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གོལ་བའི་རང་གི་རྟོག་པ་ཟད་ཚུལ་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་
Chinese
好吧。如果这样，那么通过名为修行的道路，像九种应断之物一样，会减少什么呢？ 又会获得像小小的智慧果实等什么呢？认为不可能断除和获得吗？第二个回答是：知晓灭尽不生的菩提，只是通过灭尽遮障且不再生起而区分，虽然没有实体。但是，获得那个果实后，能够从轮回的痛苦中永远解脱，从而满足寻求解脱的愿望。同样，这条修行道也是通过断除应断之物和获得证悟，来成办自他的愿望。因为菩提也是如此，具有空性的特征，而修行道也同样被认为是具有空性特征的。因此，与主张实有的人争论是没有意义的，这样回答。对此，无上菩提无漏智慧的体性，虽然在胜义谛中没有增减，但在世俗谛中利益所化众生，就像那样添加似乎也可以。但是，无上菩提在胜义谛中没有增减的例子，对于主张实有的人来说并不成立，所以感觉不太妥当。因此，龙树菩萨说：灭尽与不生，意义上是一，因此请忍耐。如是说。 对于不了解空性之前，因果、断除和获得的安立的实有论者，以他自己所认为的，在究竟上具有各自分析和遮止性质的菩提为例，无论是先前存在的灭尽而空，还是自性空，总之，在空性意义上是一致的，因此请不要害怕大乘的断除，请忍耐。我认为这与（龙树菩萨）所说之意相同。像这样，轮回的显现本身也不是因为在实义上成立，而是因为自己的分别念而显现。断除轮回而返回也只是分别念而已。因此，以远离损益、取舍的法性平等性为所缘的智慧，次第断除分别念和由此产生的两种遮障，并且次第获得证悟的智慧，虽然不是从法性本性的角度而言，但从自己的分别念灭尽的方式来看，是那样显现的。因此，法性平等性的意义如何
English
Okay. If that's the case, then through the path called meditation, what will be diminished, like the nine things to be abandoned? And what will be obtained, like the small fruit of wisdom, etc.? Is it thought that abandonment and attainment are impossible? The second answer is: The Bodhi that knows cessation and non-arising is distinguished only by the cessation of obscurations and their non-arising again, although there is no entity. However, having obtained that fruit, one is able to fulfill the desire for liberation by permanently escaping from the suffering of samsara. Similarly, this path of meditation also accomplishes the wishes of oneself and others through abandoning what should be abandoned and attaining realization. Because Bodhi is also like that, having the characteristic of emptiness, and the path of meditation is also considered to have the same characteristic of emptiness. Therefore, arguing with those who assert reality is meaningless, this is the answer. Regarding this, the nature of the unsurpassed Bodhi, the uncontaminated wisdom, although there is no increase or decrease in ultimate truth, it benefits sentient beings in conventional truth, it seems that adding "just like that" is also possible. However, the example of unsurpassed Bodhi not increasing or decreasing in ultimate truth is not established for those who assert reality, so it seems uncomfortable. Therefore, Nagarjuna said: Cessation and non-arising, in meaning are one, therefore please be patient. As it is said. For the realists who do not understand the establishment of cause and effect, abandonment and attainment before emptiness, taking as an example the Bodhi that they themselves consider to have the nature of separate analysis and negation in the end, whether it is empty due to the exhaustion of what previously existed, or empty by nature, in short, in the meaning of emptiness they are the same, so please do not be afraid of the abandonment of the Mahayana, please be patient. I think this is the same as what (Nagarjuna) said. Like this, the appearance of samsara itself is not because it is established in reality, but because of one's own conceptualization. Turning back after abandoning samsara is also just conceptualization. Therefore, the wisdom that focuses on the equality of suchness, which is free from gain and loss, acceptance and rejection, gradually abandons conceptualization and the two obscurations arising from it, and gradually obtains the wisdom of realization, although not from the perspective of the nature of suchness, but from the way one's own conceptualization is exhausted, it appears that way. Therefore, what is the meaning of the equality of the nature of reality