Tibetan
་སྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ༡༤ རང་གི་ས་སྟེ་མཁྱེན་གསུམ་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིད་ཆེས་པའི་ངེས་པ་ཉིད་ཐོབ་ནས། གཞི་ལམ་རྣམ་པའི་ས་གསུམ་ལ་ནི་བདུད་སོགས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པར་གནས་པ་དང་། ༡༥ སེམས་བསྐྱེད་བརྟན་པས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ་དང་སྟོང་པར་རྟོགས་པས་རྣམ་མཁྱེན་སོགས་སྟོན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཆད་ཉན་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་སྲོག་ཀྱང་གཏོང་བ་སྟེ་ལམ་ ༡༦ གྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང་བཅས། དེ་འདྲའི་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི་གཟུང་འཛིན་དུ་མ་ཞེན་པ་མཉམ་བཞག་རང་དང་དམིགས་རྣམ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ། མཉམ་བཞག་ལས་ལངས་པ་རྗེས་ཐོབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་སྟེ། དེ་གང་ཟག་གཞན་གྱི་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་བཅུ་དྲུག་ནི། བློ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་དག་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐབས་ཡུམ་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་རྟགས་བཅུ་དྲུག་པོ་མི་འདྲ་བ་གསུངས་ཀྱང་དོན་ལ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་སྒོམ་ ལམ་ལ། ཁྱད་གཞི་སྒོམ་ལམ་དང་། ཁྱད་ཆོས་རྟགས་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ། ངེས་ཚིགདེའི་རབ་དབྱེ་གསུམ། དང་པོ། མདོ་ནི། བྱང་སེམས་གང་ལ་གནས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་གནས་ནི་ཟབ་མོ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཁྱད་ཆོས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཏིང་ངམ་གནས་མ་རྙེད་པའི་ཟབ་པ་སྟེ། ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ༡ ལ་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་བློ་སྐྱེད་པའི་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། ༢ སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། ༣ མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་དང་། ༤ དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། ༥ འགགས་པ་མེད་པ་དང་། ༦ ཆགས་པ་བྲལ་བ་དང་། ༧ གཟོད་མ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ༨ རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་། ༩ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ༡༠ ཡང་དག་པའི་མཐའ་ ༡༡ མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་བཅུ་གཅིག་པོ་ལ་གཟུགས་སོགས་མེད་པས་སྒྲོ༷་འདོགས་ དང་། སྟོང་ཉིད་སོགས་ལས་གཟུགས་སོགས་གཞན་མ་ཡིན་པས་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ངེས་ཚིག་ནི། ངེས་པ་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས་དང་། ཆོས་ཉིད་མཐོང་བའི་ལམ་དང་། སྒོམ་པ་གོམས་པའི་ལམ་གསུམ་ཉིད་ལ་རིམ་པ་བཞིན། དེ་
Chinese
勤奋地禅修，14 获得对自己所处的，即三智不退转的坚定信念。对于基、道、果三种地，不会被魔等所动摇。15 由于发心坚定，一心专注于一切智，并且由于证悟空性，甚至为了宣说一切智等教法的讲修等事业而舍弃生命，这就是道16的四个刹那。像这样的十六个刹那，是不执着于能取所取的等持本身，以及与对境和行相相符的果。从等持中出定后，由后得心所摄持的世间人，即成为他人分别念境的，身语的十六种名言，是具慧菩萨安住于见道者的不退转之相。此处所说的《母经》广略本的十六种相虽不相同，但意义上是相同的。第三，关于修道，有作为基础的修道，以及作为特性的两种相。首先，关于修道，有修道的体性、词义，以及它的三种分类。第一，经文说：菩萨安住于何处，能圆满一切佛法之处，即是甚深，也就是空性、无相等等所开示的。修道是由于以特性作为对境的方式，而未找到深处或处所的甚深。所谓甚深，即是空性，1 以及等等的“等”字，能生起缘彼之心的无相，2 无愿，3 无作，4 依赖于它的有境无生，5 无灭，6 离贪，7 本来就已涅槃，8 极寂静，9 真如，10 正边际，11 具有现证的修道之智慧也是甚深的。原因是什么呢？因为这空性等十一种没有色等，所以能从束缚和，空性等与色等无别，所以能从诽谤的边解脱，是法界性之故。第二，词义是：能决定的支分，即加行道的阶段，以及法性见道，和串习禅修之道这三者，依次是。
English
Diligently meditate, 14 and gain unwavering conviction in one's own ground, that is, the three wisdoms from which there is no turning back. For the three grounds of basis, path, and result, one remains unshaken by demons and the like. 15 Due to the firmness of bodhicitta, one is solely devoted to omniscient wisdom, and due to realizing emptiness, one even gives up one's life for the sake of teaching and studying the Dharma that reveals omniscient wisdom and so on, which are the four moments of the path 16. Such sixteen moments are the result of non-attachment to the apprehended and the apprehender, the samadhi itself, and the conformity of object and aspect. Those worldly ones gathered by the subsequent mind arising from samadhi, that is, the sixteen expressions of body and speech that become the object of others' conceptual thoughts, are the signs of non-retrogression for those wise bodhisattvas who abide on the path of seeing. In this case, although the sixteen signs of the extensive and abbreviated versions of the Mother Sutra are said to be different, they are the same in meaning. Third, regarding the path of meditation, there is the path of meditation as the basis, and the two characteristics as qualities. First, regarding the path of meditation, there is the nature of the path of meditation, the definition, and its three divisions. First, the sutra says: The place where the bodhisattva abides and perfects all the Buddha's teachings is profound, that is, emptiness, signlessness, and so on are taught. The path of meditation is profound because it has not found the depths or place by means of the characteristic as the object. What is called profound is emptiness, 1 and the word "etc." of etc., which generates the signlessness of the mind that focuses on it, 2 wishlessness, 3 non-action, 4 the object-possessing non-arising that depends on it, 5 non-cessation, 6 detachment from attachment, 7 originally having passed beyond sorrow, 8 extreme peace, 9 suchness, 10 the correct limit, 11 the wisdom of the path of meditation that possesses direct realization is also profound. What is the reason? Because these eleven, such as emptiness, do not have form, etc., so they can be bound, and because form, etc., are not other than emptiness, etc., so they are liberated from the extreme of slander, because it is the nature of the Dharmadhatu. Second, the definition is: The limb that determines, that is, the stage of the path of joining, and the path of seeing the nature of reality, and the three paths of familiarizing oneself with meditation, respectively.
Tibetan
བཞིན་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་དེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པའམ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་འཇལ་བ་དང་། རྟོགས་ཟིན་ཡང་ཡང་གོམས་པས་སྔར་ལས་ཇེ་བས་ཇེ་ཟབ་ཏུ་སོང་ནས་ཆེས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ན། འདིའི་རྟོགས་པ་ལ་ཟབ་པར་བཞག་སྟེ་མཐོང་ཟིན་གོམས་པ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་པས་སོ། །མདོ་ནི། འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ། འདི་ལྟར་གྲུབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་འཇལ་སོགས་གསུམ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་མམ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སམ། ཡང་དམིགས་ཚུལ་རིགས་པ་བཞིས་ཡང་ཡང་སེམས་པ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་དགུས་ཡང་ཡང་འཇལ་བ་ དང་། ལྷག་མཐོང་བཞིས་ཡང་ཡང་ངེས་པར་རྟོགས་པའང་སྟེ། ངེས་འབྱེད་ལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས། མཐོང་ལམ་དུ་རང་བཞིན་ཤེས་པ་དེ། སྒོམ་ལམ་སྔ་མར་གོམས་ཟིན་ཇེ་བས་ཇེ་ཟབ་ཡིན་པར་ཤེས་ནུས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། དབྱེ་བ་དངོས་དང་དབྱེ་བ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། སྒོམ་ལམ་དེ་ནི་མཐོང་ལམ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡང་ཡང་གོམས་པས་ན་རྒྱུན་ཆགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་ན་སྤང་བྱ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་རེ་རེ་ལ་གསུམ་རེར་དབྱེ་བའི་དགུ་ཡོད་པས་གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོན་དམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ནང་གསེས་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུས་སོགས་ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་ཡིས། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པས་དབྱེ་བ་སྒོམ་ལམ་རྣམ་པ་དགུར་བཞེད་དོ། །མདོ་རྒྱས་པ་ན་སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སྤང་བར་བསྟན་ནས་མཐར་རྣམ་རྟོག་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་གྲངས་ཡོད་པ། གཞལ་ཏུ་ཡོད་པ། ཚད་ཡོད་པ་ཞེས་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ གྲངས་མེད་གཞལ་མེད་ཚད་མེད་པས་བསྟན་ལ། དེ་ཡང་སྒོམ་ལམ་དགུ་པོ་རེ་རེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་གཞལ་མེད་ཚད་མེད་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤངས་ལ་གྲངས་ལ་རྩོད་སྤང་དང་། བྱེད་པ་ལ་རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ། སྒོམ་ལམ་རེ་རེར་ཡང་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པར་གསུངས་ན་དེའི་རྒྱུ་སྒོམ་ལམ་ཡང་གྲངས་དགུར་མི་ངེས་ཏེ། འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་རྟོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། སྤང་བྱ་ཡང་ཚད་མེད་དགོས་པས་སྤང་བྱ་དགུར་གྲངས་མི་ངེས་ལ། དེ་མ་ངེས་ན་གཉེན་པོའི་རྟོགས་པ་ཡང་དགུར་མི་ངེས་པ་དང་། ཡང་འབྲས་བུ་ཚད་མེད་པ་སྐྱེད་ན་རྒྱུ
Chinese
如实性上断除增益，再三思维或修习，以及现量照见那如实性，并且证悟后不断串习，比之前越来越深入，从而最为确定地证悟，因此，对此证悟安立为甚深，因为是见后串习的修道。经中说：应如是学习，应如是成就等。或者照见等三者，即闻思修三者，或者由三摩地的加行、正行、后行所生之智慧，或者以四种理性的观察方式再三思维，以及以九种寂止之心再三照见，并且以四种胜观再三确定证悟。于决择分中，以总义的方式证悟。于见道中，了知自性。能知修道之前已经串习，越来越深入。第三部分分为二：真实差别和对差别进行辩驳。第一，修道不像见道一样是刹那性的，而是通过不断串习而相续的缘故。三界九地中，对于所断的大、中、小三种，每一种又分为三种，总共有九种，因此，作为对治的智慧，虽然在胜义谛中无有差别，但在世俗谛中，对于小、中、大等，以内部细微的小之小等支分差别，对治智慧以不同的方式进行区分，因此安立修道为九种。在广经中，以所断的大品之大分别念为主，宣说断除其对治的小品之小，最终说小品之小分别念是可数的、可测量的、有限度的。并且，其对治的大品之大是无数的、不可测量的、无限度的。这也是以修道九者各自为主，宣说果报福德是无数的、不可测量的、无限度的。第二，辩驳分为对数量的辩驳和对作用的辩驳两种。第一，如果说每个修道都有无限量的果报福德，那么其因修道也不一定是九种，因为果的功德是从断除所断的证悟中产生的，所以所断也必须是无限量的，既然所断不一定是九种，那么对治的证悟也不一定是九种。并且，如果产生无限量的果
English
Cutting off superimpositions on suchness, repeatedly thinking or meditating, and directly seeing that suchness, and after realization, constantly familiarizing oneself, becoming more and more profound than before, thereby most definitely realizing. Therefore, this realization is established as profound, because it is the path of cultivation after seeing. The sutra says: One should learn in this way, one should accomplish in this way, and so on. Or the three of seeing and so on, that is, the three of hearing, thinking, and meditating, or the wisdom arising from the preliminary, main, and subsequent practices of samadhi, or repeatedly thinking with the four types of rational observation, and repeatedly seeing with the nine minds of calm abiding, and repeatedly and definitely realizing with the four types of insight. In the stage of determination, realizing in the manner of general meaning. In the path of seeing, knowing the nature. One can know that what has been familiarized before in the path of cultivation becomes more and more profound. The third part is divided into two: actual differences and refuting disputes about the differences. First, the path of cultivation is not momentary like the path of seeing, but continuous because of constant familiarization. In the nine grounds of the three realms, for the three types of what is to be abandoned, great, medium, and small, each is divided into three, totaling nine. Therefore, although the wisdom of the antidote is undifferentiated in the ultimate truth, in the conventional truth, for the small, medium, and large, etc., with the internal subtle differences of the small of the small, etc., the antidote wisdom is distinguished in different ways, therefore establishing the path of cultivation as nine types. In the extensive sutra, taking the great of the great conceptual thoughts to be abandoned as the main focus, it is taught to abandon the small of the small of its antidote, and finally it is said that the small of the small conceptual thoughts are countable, measurable, and limited. And the great of the great of its antidote is taught as countless, immeasurable, and limitless. This is also taking each of the nine paths of cultivation as the main focus, and it is said that the resulting merit is countless, immeasurable, and limitless. Second, the refutation is divided into refutation of the number and refutation of the function. First, if it is said that each path of cultivation has limitless resulting merit, then its cause, the path of cultivation, is also not necessarily nine, because the qualities of the result arise from the realization of abandoning what is to be abandoned, so what is to be abandoned must also be limitless. Since what is to be abandoned is not necessarily nine, then the realization of the antidote is also not necessarily nine. And if it produces limitless results