Tibetan
༣ བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་མཚོན་པ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་སེམས་ཀུན་ཏུ་གནས་པ་ཡི་ཏིང་འཛིན་ཆོས་མཆོག་གི་རྩེ་མོ་དང་། ༤ མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ༥ སྒོམ་སྤང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱི་རྩེ་མོ་ནི་སོ་སོ་ལ། ༦ ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆ་མཐོང་ལམ་དང་། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་འཇུག་ལྡོག་རྫས་བཏགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་ཡི། གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་དང་ནི། སློབ་ལམ་མཐར་ཐུག་པ་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་པ་ཅན་གྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ༧ དེའི་ཞར་ལ་བར་ཆད་མེད་རྩེ་དེ་ལ་བསལ་བྱ་བདེན་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པའི་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྩོད་སྤང་དང་བཅས་པ་ནི། ༨ ཆོས་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་གིས་རྩེ་མོའི་མངོན་རྟོགས་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །མཐར་གྱིས་པ་ལ། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་སྦྱིན་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ བར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འཇུག་ཅིང་། ལམ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རྟེན་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཆོས་དགེ་འདུན་གཏོང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷ་རྗེས་དྲན་དྲུག་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། ལམ་དག་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་མཐར་གྱིས་སམ་རིམ་གྱིས་སློབ་པས། རྣམ་པ་གསུམ་དང་། རྣམ་པ་བཅུ་སྟེ་ཆོས་ཁྱོན་བཅུ་གསུམ་པོས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱུས་ཐོག་གཅིག་ཏུ་ཚང་བའི་གོ་རིམ་ངེས་ཅན་དུ་བསྒོམ་པའོ། །སྦྱོར་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རབ་ཀྱི་མཐའ། བྱ་བ་རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ཞིང་མཉམ་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ལ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། མཚན་ཉིད་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་སོ། །སྦྱོར་བཞི་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ལ། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཆོས་ཉིད་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་༡དང་། ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་ལོངས་ ༢ སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དཔེར་བཅས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། དེ་ལས་གཞན་པ་གདུལ་བྱ་སོ་སོའི་ངོ་སྐལ་ལ་སྣང་བའི་སྤྲུལ་པ་ཡི་སྐུ་མཚན་དཔེར་བཅས་པ་ ༣ ནི་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཚན་ཉེར་གཅིག་
Chinese
３、以无量功德所象征，心恒常安住于无生之义的等持，是胜法之顶。４、对治见道所断分别念的殊胜方便，称为见道之顶。５、对治修道所断分别念的殊胜方便，称为修道之顶，各自是：６、遍计所执分属于见道，俱生分属于修道，所断除的能立所立假立之分别四种，以及对治它们的四种对治。终极的学道是具有无量利益的无间顶等持。７、顺带一提，无间顶所要去除的是执持二谛相违的邪妄成立之诤论。８、这八法象征着顶位的现观。渐次道中，道的自性从布施到智慧之间的六度圆满具足而行入，使道成为殊胜所依的意乐圆满具足，不离于佛法僧的施舍、戒律、天、六随念，清净道者，一切法以无实有之自性，渐次或次第修学道，以三种和十种，总共十三种法所摄持，以三智之相，所有次第一次性圆满的顺序而修习。完全圆满的加行之极，事业圆满之智慧，以一刹那了知一切所知法，显现且平等现证圆满菩提，本体上虽无差别，然就作用的体性而言则有四种，即异熟非异熟刹那，无相刹那，二无别刹那。修习四加行之究竟果，显空双运之法性，具足二净之自性身及功德１，具足五种决定的圆满受用身及相好，同样地，除此之外，显现于各别所化众生份前的化身及相好３，以及无漏之法蕴二十一种。
English
3. The samadhi that symbolizes immeasurable merit and constantly abides in the meaning of unbornness is the peak of the supreme Dharma. 4. The uncommon antidote to the conceptual thoughts to be abandoned on the path of seeing is called the peak of the path of seeing. 5. The uncommon antidote to the conceptual thoughts to be abandoned on the path of meditation is called the peak of the path of meditation, each of which is: 6. The imputed aspect belongs to the path of seeing, and the innate aspect belongs to the path of meditation. The four types of conceptual thoughts to be abandoned, which are the establishment and non-establishment of imputation, and the four antidotes to them. The ultimate path of learning is the uninterrupted peak samadhi with immeasurable benefits. 7. Incidentally, what needs to be eliminated at the uninterrupted peak is the debate that holds the two truths as contradictory and falsely established. 8. These eight dharmas symbolize the realization of the peak. In the gradual path, the nature of the path is entered with the complete perfection of the six perfections from generosity to wisdom. The intention that makes the path special is complete, and it is inseparable from the six recollections of giving, ethics, deities, and the Buddha, Dharma, and Sangha. The path is purified by the nature of all dharmas being without substance. The path is gradually or sequentially learned, and it is encompassed by three and ten dharmas, a total of thirteen dharmas. With the aspect of the three wisdoms, all the sequences are cultivated in a definite order, complete in one instance. The ultimate end of the complete application, the wisdom of accomplished activity, in one instant, knows all knowable dharmas, manifests and equally realizes perfect enlightenment. Although there is no difference in essence, there are four types in terms of the nature of function: the moment of non-maturation, the moment of maturation, the moment of no characteristics, and the moment of non-duality. The ultimate result of cultivating the four applications is the nature of phenomena of the union of appearance and emptiness, the essence body with two purities and qualities 1, the enjoyment body with five certainties and signs and examples 2, and similarly, the emanation body with signs and examples 3 that appears to the individual capacities of each being to be tamed, and the twenty-one groups of uncontaminated Dharma.
Tibetan
མངའ་བ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་། ༤ དེའི་བྱིན་བས་ལས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པ་དང་བཅས་པ། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམ་པ་བཞིར་ནི་ཆོས་སྐུའི་དབྱེ་བ་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྟར་ན་མཚོན་བྱེད་ཆོས་བཞིའི་གཅིག་ལ་ཕྲིན་ལས་འདྲེན་པར་མཛད་དོ། ༈ །གཉིས་པ་དེའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། གཏན་ལ་དབབ་བྱ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ། ཉམས་ལེན་སྦྱོར་བ་བཞི་བཤད་པ། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུའི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཐོབ་བྱ་རྣམ་མཁྱེན། ཐོབ་བྱེད་ལམ་ཤེས། སྤང་བྱ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་བཞི། ལམ་གྱི་རང་བཞིན་སེམས་བསྐྱེད་པ། སེམས་བསྐྱེད་དག་བྱེད་གདམས་ངག་ནོད་པ། གདམས་པའི་འབྲས་བུ་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག །གདམས་པའི་ དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རབ་དབྱེ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཉིས། མཚན་ཉིད་དངོས་དང་། དེ་མདོ་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འདུན་ལྡན་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་གཞི། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པར་མཚོན། མཚོན་བྱ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཟུར་གཉིས་ཚང་བ་སྟེ། གཞན་འགྲོ་བ་མཐའ་ཡས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཁུར་དུ་ཁྱེར་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་སྙིང་རྗེའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་དང་། དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའང་འདོད་པ་ནི་ཡུལ་ངེས་ལྔ་ཡི་ནང་གི་སེམས་བྱུང་ཡིན་ཀྱང་། རྒྱུ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པའི་མིང་། འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དགེ་བའི་ཆོས་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་པའི་ངོ་བོ། བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སོ། །ཡང་ན་གཙོ་སེམས་བསྐྱེད་མོད་ཀྱི། གྲོགས་འདུན་པའི་མིང་གིས་གྲོགས་ཅན་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགོས་པ་ནི། དེ་ལ་ བརྟེན་ནས་བྱང་སེམས་སྐྱེ་བས་དང་། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། སེམས་བྱུང་འདུན་པ་དེ་སེམས་བསྐྱེད་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས། དཔེར་ན་བུད་ཤིང་དང་། མེ་གཅིག་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ། རྟེན་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ལྷ་ཀླུ་སོགས་ལ
Chinese
具足智慧法身和，４。以其加持力，乃至轮回未空之间，事业永不间断，并伴随之。如是四法，乃是法身之差别，如实宣说。如圣者导师所说，四种表诠法之一，能引出事业。༈。第二，广释其义，分为三：详述决定之所依三智之支分；宣说四种修持之方便；详述果法身之支分。初者又分三：详述所证之遍智，能证之道智，所断之基智之支分。初者又分四：道之自性菩提心，清净菩提心之窍诀，窍诀之果决择支分，以及如实修持窍诀之义。初者有菩提心之体性和分类两种。初者又分二：真实体性和与经部相合。初者是：菩萨资粮道者的相续中，具足希求之菩提心之体性，象征是大乘菩提心。所象征之菩提心，是具足两种体性之侧面，即为了无边众生承担重任，发起慈悲，以利他为目的；以及所追求之义，希望获得圆满正等觉，是与此相应的特殊之心。此中，希望虽是五种决定境中的心所，却是以因——追求之希求之名，施设于果——菩提心上。施设之理由是，善法以希求菩提为体性，若有追求菩提之心，则有产生果——菩提心之理由。或者，虽是主要菩提心，却以助伴——希求之名，施设于具助伴之菩提心上。必要是，依靠它能生起菩萨，而对实事之妨害者是，心所希求是菩提心之因，若彼是此之体性，则因果将成一体。譬如，如同承认木柴和火是一体一般。具有此体性之菩提心，所依是信奉大乘且希望成佛的天龙等。
English
The possessor of wisdom Dharmakaya and, 4. With its blessings, until samsara is empty, the activity is continuous, and accompanied by it. Thus, these four dharmas are the distinctions of the Dharmakaya, truly proclaimed. As the noble teacher said, one of the four symbolic dharmas can lead to activity. ༈. Second, to explain its meaning in detail, divided into three: elaborating on the branches of the three wisdoms to be determined; explaining the four methods of practice; elaborating on the branches of the resultant Dharmakaya. The first is divided into three: elaborating on the branches of the omniscient to be attained, the path wisdom to be attained, and the base wisdom to be abandoned. The first is also divided into four: the nature of the path, bodhicitta; receiving the instructions that purify bodhicitta; the definitive branch of the instructions' result; and practicing the meaning of the instructions without perversion. The first has two aspects: the characteristic of bodhicitta and its divisions. The first has two aspects: the actual characteristic and its connection with the sutras. The first is: the basis of bodhicitta, which possesses desire in the continuum of a Bodhisattva on the accumulation path, symbolizes the Mahayana bodhicitta. The symbolized bodhicitta has two aspects of characteristics, namely, taking on the burden for the sake of limitless beings, arising from compassion, aiming at benefiting others; and the meaning to be pursued, wishing to attain perfect and complete enlightenment, is a special mind that corresponds to this. Here, although desire is a mental factor within the five definite objects, it is the name of the desire for the cause—pursuit, applied to the result—bodhicitta. The reason for the application is that virtuous dharma has the nature of desiring enlightenment, and if there is a desire for enlightenment, there is a reason for the arising of the result—bodhicitta. Or, although it is the main bodhicitta, it is applied to the bodhicitta with companions by the name of the companion—desire. The necessity is that Bodhisattvas arise relying on it, and the obstacle to reality is that the mental factor desire is the cause of bodhicitta, and if that is its nature, then cause and effect will become one. For example, it is like admitting that firewood and fire are one. The basis for the bodhicitta that possesses this characteristic is gods, nagas, etc., who believe in the Mahayana and wish to attain Buddhahood.