Tibetan
ན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཚུར་རོལ་ཏེ་སོ་སྐྱེས་བགྲོད་མཐོང་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་འཁོར་བའི་མཐའ་དང་། ཕུང་ལྔ་རྒྱུན་ཆད་པའི་དངོས་མེད་ནི་ཕ་རོལ་མྱང་འདས་ཀྱི་མཐའ་ཡིན་ལ། ཡིན་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ནི་མཐའ་ དེ་གཉིས་ཀར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་མིན་ཏེ་ཟུང་འཇུག་མཉམ་པ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་དངོས་དངོས་མེད་དང་། དེ་དག་གི་བར་ན་ཕུང་གསུམ་པའི་ཆོས་སུ་མི་གནས་པ་ཡིན་པས་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེ་བའམ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ལ་དེ་གཉིས་སམ་དུས་གསུམ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད་དེ། ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་འཁོར་འདས་གང་གི་མཐར་མི་གནས་པ་དེ་ནི་གཞི་ཤེར་ཕྱིན་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཞི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་ཆ་ནས་དམིགས་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། སྲིད་མཐར་མི་གནས་པའི་ཆ་ནས་ཤེས་རབ་ཕར་ཕྱིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པས་མཐའ་གཉིས་ལ་གནས་མི་སྲིད་པའོ། །སྤང་བྱ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི། འཁོར་བ་ལ་དངོས་པོ་དང་། ཕུང་པོ་འགགས་པའི་མྱང་འདས་དངོས་མེད་ཆད་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་ཡང་དག་མེད་པ་ལྟ་བུ་འཛིན་སྟངས་ཕྱོགས་རེ་བ་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པས། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལས་མི་འདའ་སྟེ། དེས་ན་སེམས་མི་འགགས་ལ། ཟབ་མོ་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་སེམས་འགགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་གཞི་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་དང་། སྤང་གཉེན་གྱི་ཁྱད་པར་གཉིས་སོ། །དང་པོ་མདོ་ནི། མིང་ལས་ཀྱང་ཆགས་སོ། །མཚན་མ་ལས་ཀྱང་ཆགས་སོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །ཤུགས་བསྟན་ཉན་རང་གི་གཞི་ཤེས་དེ་ནི། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་མཚན་མར་ཞེན་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རྟོགས་ནས་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་མར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ན། བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་འཇུག་སོགས་མ་ཡིན་པས་ཡང་དག་ཡུམ་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་སམ། འབྲས་ཡུམ་ལ་རིང་བ་སྟེ། ཐེག་པ་དམན་པའི་ལུགས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེ་ནི་གོང་མ་ལས་བཟློག་སྟེ་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱིས་མཚན་མར་མི་རྟོག་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཀུན་ལ་ཉེ་རིང་མེད་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། འབྲས་ཡུམ་ལ་ཡང་དག་པར་ ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད་པས་སོ།
Chinese
我的五蕴聚集在此，成为凡夫俗子所能见到的轮回之边；五蕴断绝的无实有，是彼岸涅槃之边。然而，实相法性并非以自性存在于这两边，而是双运大平等。因此，有和无，以及它们之间，不住于第三种法，所以有和无也是有法、片面的。这两者或三时，在法性平等性的虚空中是平等的智慧，因此被认为是般若波罗蜜多。法性大平等不住于轮回或涅槃的任何一边，那就是基般若波罗蜜多、如来藏和法界。因此，以它为所缘的，被称为道般若波罗蜜多。也就是说，从不住于寂灭之边的角度来说，是无缘大悲；从不住于有边（轮回）的角度来说，是智慧波罗蜜多。如实证悟，不可能安住于两边。所应断除的声闻道是：执着轮回为实有，以及五蕴灭尽的涅槃为断灭的无实有。这种执着就像不真实存在一样，没有超出心和心所的行境。 没有超出三界之境。因此，心不会止息。通过证悟甚深平等性，获得心止息后的证悟，是菩萨对治的基础智慧。第二点是远近的差别，以及应断除和对治的差别。第一点，经部说：也执着于名，也执着于相等等。暗示声闻和独觉的基础智慧是：由于执着于基道果的法相，没有如实证悟平等性，而是以执着于有和无的相的方式进入，因此不是成佛的方法，不是悲和智的双运等，所以远离了真正的母对治基础智慧或果母，是小乘的宗义。菩萨的基础智慧与上述相反，不执着于有和无的相，而是证悟平等性，虽然如是性在一切法中无有远近，但善于如理证悟之方便者，被说为真实地 接近果母。
English
My five aggregates gather here, becoming the edge of samsara visible to ordinary beings; the non-existence of the five aggregates ceasing is the edge of nirvana on the other shore. However, the true nature of reality, the dharmata, does not exist with its own nature on either of these two edges, but is the great equality of union. Therefore, existence and non-existence, and in between them, do not abide as a third dharma, so existence and non-existence are also dharmas, one-sided. These two or three times are equal wisdom in the space of the equality of dharmata, therefore it is considered Prajnaparamita. The great equality of dharmata does not abide on either side of samsara or nirvana, that is the basis Prajnaparamita, the Tathagatagarbha and the Dharmadhatu. Therefore, that which has it as its object is called the path Prajnaparamita. That is to say, from the point of view of not abiding on the edge of quiescence, it is great compassion without object; from the point of view of not abiding on the edge of existence (samsara), it is wisdom Paramita. Realizing as it is, it is impossible to abide on both edges. The path of the Shravakas to be abandoned is: clinging to samsara as existence, and clinging to nirvana where the five aggregates are extinguished as annihilation of non-existence. This clinging is like non-existence, and does not go beyond the realm of mind and mental events. It does not go beyond the realm of the three realms. Therefore, the mind will not cease. By realizing the profound equality, obtaining the realization after the mind has ceased, is the basis wisdom of the antidote of the Bodhisattva. The second point is the difference between near and far, and the difference between what should be abandoned and what should be treated. The first point, the Sutra says: Also clinging to name, also clinging to characteristics, and so on. Implying that the basic wisdom of the Shravakas and Pratyekabuddhas is: because of clinging to the characteristics of the dharmas of the base, path and fruit, not realizing equality as it is, but entering by clinging to the characteristics of existence and non-existence, therefore it is not the method of attaining Buddhahood, not the union of compassion and wisdom, etc., so it is far from the true mother antidote base wisdom or fruit mother, which is the doctrine of the Hinayana. The basic wisdom of the Bodhisattva is the opposite of the above, not clinging to the characteristics of existence and non-existence, but realizing equality, although suchness has no near or far in all dharmas, but those who are skilled in the means of realizing it properly, are said to be truly close to the fruit mother.
Tibetan
།གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤང་གཉེན་དང་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། གཞི་ལམ་སྤང་གཉེན་དང་། འབྲས་བུ་སྤང་གཉེན་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་སྤང་གཉེན་གཉིས། དང་པོ་མདོ་ནི། ཐབས་མི་མཁས་པས་གཟུགས་སྟོང་ཞེས་སྤྱོད་ནའང་ཆགས་པའོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཞི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་། དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་། སྦྱིན་པ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་དང་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ། སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱིན་པ་པོ་སོགས་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པས་ངར་འཛིན་མེད་པ་ལ་རང་གནས་ཤིང་གདུལ་བྱ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས་ན་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། ཆགས་པའི་ངོ་བོ། ཆགས་པའི་རྒྱུ་མཚན། གཉེན་པོ། རྒྱུ་མཚན་ལས་འཕྲོས་དོན་ནོ། །དང་པོ་མདོ་ནི། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཚན་མར་ཡིད་ལ་བྱེད་ནའང་ཆགས་པའི། སོགས་སོ། །འབྲས་བུ་ལ་ཞེན་པ་རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་དང་ལ་སོགས་པས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་མཚན་མར་དམིགས་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་སོགས་ཀྱི་དགེ་བའི་བསོད་ནམས་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཡང་། ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་པ། རྒྱུ་མཚན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་མམ་གནས་ལུགས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། འཁོར་འདས་དངོས་དངོས་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པས་དབེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གནས་ལུགས་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། གཉེན་པོ་ཟབ་མོ་མཉམ་པ་ཉིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དབྱེ་བསལ་མེད་པར་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་གཅིག་པར་ནི་རྟོགས་པའམ་ཤེས་པས་མངོན་ཞེན་གྱི་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེས་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ངང་གིས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཆོས་ཉིད་དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་དངོས་མེད་གང་གི་ཡང་རྣམ་ པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མིན་པས་ན། ཡུལ་ཅན། ཐ་སྙད་ཚད་མ་མིག་ཤེས་སོགས་ཀྱིས་མཐོང་བ་དང་། ཐོས་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བཀག་པ་སྟེ་མེད་པ་ཡིས། རང་བཞིན་དེ་ནི་ཟབ་ཅིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད་དེ། ཕལ་པའི་བློ་ཡི་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས་པས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། །ཇི་ལྟར་མི་མཐོང་པ་སོགས་ཡིན་
Chinese
第二部分分为两部分：断除对治和结尾。第一部分分为两部分：基道断除对治和果断除对治的阐述。第一部分分为两种断除对治。第一，经文是：因为不善巧方便，即使行持“色即是空”，也会产生执着。等等。基，色等五蕴，如何理解为以异体的我空性？对于属于三时的一切法，如何理解为那些法？对于布施等六度以及菩提方面的法，行持的理解是断除所断不顺品的基。第二，对于布施等，不执著布施者等三轮，安住于无我执，并且使其他所化众生也行持于此，这能遮止实执的执着边，因此是对治基。第二部分分为四点：执着的体性，执着的因，对治，以及从因引申的意义。第一，经文是：善现，如果菩萨对如来以相来作意，也会产生执着。等等。对于果的执着，对诸佛和等等，以相来缘念法和僧伽，顶礼等等的善妙福德，虽然是对治业障，但却是微细的执着。第二，原因是诸法的道或实相，自性上远离轮涅、有无等等的戏论，因此实相非常深奥，所以对佛等的执着也不成立。第三，对治，甚深平等性，对于轮涅的诸法，不作区分，而是证悟或了知自性平等大性为一，这样就能舍弃一切显现执着的执着，并且自然遮止有寂二边。第四，法性深奥的原因。那个法性，对于色等有无任何一者，都不是能了知的，因此，有境，眼识等名言量所见，以及听闻等等的名言被遮止，即不存在，所以说自性深奥且难以证悟，因为超离了凡夫之心的思虑范畴，而是各自自证智慧的对境。如何不见等等。
English
The second part is divided into two parts: cutting off antidotes and concluding remarks. The first part is divided into two parts: the basis-path cutting off antidotes and the explanation of the fruit cutting off antidotes. The first part is divided into two kinds of cutting off antidotes. First, the sutra is: Because of unskilled means, even if one practices "form is emptiness," attachment will arise. And so on. The basis, how to understand the five aggregates such as form as emptiness with a different self? How to understand all the dharmas belonging to the three times as those dharmas? For the six paramitas such as generosity and the dharmas of the aspect of bodhi, the understanding of practice is the basis for cutting off the unfavorable aspects to be abandoned. Second, for generosity and so on, not clinging to the three wheels such as the giver, dwelling in selflessness, and also causing other disciples to practice it, this can prevent the attachment to the extreme of real clinging, so it is the antidote basis. The second part is divided into four points: the nature of attachment, the cause of attachment, the antidote, and the meaning derived from the cause. First, the sutra is: Subhuti, if a Bodhisattva makes the Tathagata in mind with characteristics, there will also be attachment. And so on. Attachment to the fruit, to the Buddhas and so on, taking the characteristics of the Dharma and the Sangha as the object of reverence, etc., although the virtuous merits are the antidote to karmic obscurations, they are subtle attachments. Second, the reason is that the path or reality of all dharmas is naturally free from the elaboration of samsara and nirvana, existence and non-existence, etc. Therefore, the reality is very profound, so attachment to the Buddhas, etc., is also not established. Third, the antidote, profound equality, for the dharmas of samsara and nirvana, without distinction, but realizing or knowing that the nature of equality is one in great nature, in this way, all manifest clinging attachments can be abandoned, and the extremes of both existence and peace are naturally prevented. Fourth, the reason why the nature of Dharma is profound. That nature of Dharma, for any of the existence and non-existence of form, etc., is not knowable, therefore, the object, the perception of the eye consciousness and other nominal quantities, and the prohibition of the names of hearing, etc., that is, non-existence, so it is said that the nature is profound and difficult to realize, because it transcends the scope of the ordinary mind's thinking, but is the object of the wisdom of each self-awareness. How can it not be seen, etc.