Tibetan
་རང་གི་དགེ་བ་བསྔོ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མཚོན་པས་གོང་འོག་ཁྱད་མེད་དུ་འབྲེལ་ལོ། །གཉིས་པ་མཉམ་བཞག་གི་ངོ་བོ་ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་ལ། ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དང་། དྲི་མ་དག་པར་གྱུར་པ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་གཉིས། དང་པོ། མཉམ་བཞག་དེའི་ངོ་བོ་ཟག་མེད་ཉིད་ནི་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོའམ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ནས་མཆོག་ཉིད་དེ། འདིས་མ་ཟིན་ན་ཕར་ཕྱིན་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པས་ཕར་ཕྱིན་གཞན་འདིས་བཟུང་སྟེ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་འདི་མཆོག་ཉིད་དོ། །མདོ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པས་ན་སྣང་བར་བགྱིད་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་སོགས་དང་། ཁྱད་པར་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཆོས་ཀུན་ལ། བདེན་ཞེན་དང་། མཚན་ཞེན་མེད་པར་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་ནས་སྒྲུབ་པས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ལ་གནས་སྐབས་སུ་ཆོས་རྣམས་དམིགས་སུ་མེད་པར་ནི་གནས་པའི་དོན་སྒོམ་པ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ གཏོད་པར་བྱེད་ཅིང་ཞུགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་དོན་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་། ཞར་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་གྱི་རྒྱུ་ནི། ཕྱིའི་རྐྱེན་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ཡུན་རིང་པོར་མཉེས་པར་བྱེད་པས་བསྟེན་པ་དང་། ནང་གི་རྐྱེན་བསྐལ་པ་མང་པོར་སྦྱི༷ན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། དམིགས་མེད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཞི་གནས་སྒོམ་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་འདི་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་དག་ཡིན་ནོ། །སེང་བཟང་གིས་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་སྐྱེ་མི་སྐྱེའི་རྒྱུ་ཞེས་མར་བཅད། ཤཱནྟི་པས་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་རྒྱུར་ཡར་བཅད་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེའི་འགལ་རྐྱེན་ཡུམ་དོན་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་དག་ནི། བསོད་ནམས་ཆུང་བས་བདུད་ཀྱི་ཐིབས་ཀྱིས་ཏེ་མཐུས་ནོན་ཅིང་གནོད་པ་བྱས་པ་དང་། དེ་ཡང་རེངས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྨོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། བརྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་མེད་པར་བྱེད་པའི་ མེ་ཏོག་གི་མདའ་ལྔས་དུག་ལྔ་འབར་བར་བྱེད་པའོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ལ་མ་སྦྱངས་པས་ཟབ་མོའི་ཆོས་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མི་མོས་པ་དང་། ཆོས་བདག་མེད་ལ་མ་གོམས་པས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་རྫོ
Chinese
自己的善根回向和祈愿二者互相表示，上下无别地关联。第二，等持的自性无漏修道方面，功德现前成办修道和，垢染清净成为清净修道二者。第一，等持的自性无漏即是无戏论现量证悟的智慧。此乃道之诸法的主体或功德方面最殊胜者。若不摄持此，则其他波罗蜜多不能成佛，故其他波罗蜜多以此摄持而获得无上菩提，故此最殊胜。经部是：般若波罗蜜多是极其清净的，故作照耀。等等。差别是，从色法至一切种智之间的一切法，无有实执和，相执，无戏论证悟后成办故，不作显现积聚，以及果位上暂时诸法无有对境而安住之义，于修行者相续中，开创而进入，以及果位究竟义大无上的一切种智佛陀成就。第二，有因和自性二者，第一有生之因和，顺带不生之因二者。第一是：清净修道之因是，外缘长久令诸多佛陀欢喜而承侍，内缘多劫布施等波罗蜜多圆满，以及通达无有对境无戏论的止观禅修之方便者，即是对此清净修道具有信心的因。僧贤论师将清净修道生与不生之因向下截断。寂天论师向上截断作为成办修道之因而宣说。第二是：彼之违品，匮乏甚深母义之法的障碍，即是舍弃之因是：福德微小故被魔众之稠密，即以威力压制而损害，彼又作僵硬，作愚昧，作极愚昧，作昏厥，以及作无心之 五花箭令五毒燃烧。未串习大乘种姓故，不信甚深法无戏论，以及未熟悉法无我故，对于蕴等世俗
English
One's own roots of virtue, dedication, and aspiration mutually represent each other, connecting without distinction between upper and lower. Secondly, regarding the nature of meditative equipoise, the path of meditation without outflows, there are two: the path of meditation that accomplishes manifest qualities and the path of meditation that becomes pure, the pure path of meditation. Firstly, the nature of meditative equipoise, being without outflows, is the wisdom that directly realizes freedom from elaboration. This is the chief of all the qualities of the path or the most excellent in terms of qualities. If this is not grasped, the other perfections will not attain Buddhahood, so the other perfections are grasped by this and attain unsurpassed enlightenment, therefore this is the most excellent. The sutra says: The Prajnaparamita is extremely pure, therefore it illuminates. And so on. The distinction is that from form to omniscient wisdom, in all phenomena, without clinging to truth or clinging to characteristics, having realized freedom from elaboration, one does not manifestly accumulate because of accomplishing it, and in the state of fruition, the meaning of abiding without any object of focus in the phenomena is initiated and entered into the continuum of the meditator, and the ultimate result is the accomplishment of the great and unsurpassed omniscient wisdom of Buddhahood. Secondly, there are two aspects: cause and nature. First, there are two causes: the cause of arising and, incidentally, the cause of not arising. The first is: the cause of the pure path of meditation is: the external condition of relying on many Buddhas who are pleased for a long time, and the internal condition of perfecting the perfections such as giving for many eons, and whoever is skilled in the means of meditating on calm abiding without object of focus and free from elaboration, that is the cause of faith in this pure path of meditation. Sengzang cut off the cause of the pure path of meditation arising or not arising downwards. Shantipa cut it upwards and spoke of it as the cause of accomplishing the path of meditation. The second is: the opposing condition to that, the obscuration of lacking the profound Dharma of the meaning of the Mother, that is, the cause of abandoning is: because of small merit, being oppressed and harmed by the density of demons, that is, by power, and that also makes one stiff, makes one foolish, makes one extremely foolish, makes one faint, and makes one mindless. The five flower arrows cause the five poisons to blaze. Because one has not trained in the lineage of the Great Vehicle, one does not believe in the profound Dharma of freedom from elaboration, and because one is not accustomed to the selflessness of phenomena, one clings to the aggregates and other mundane things.
Tibetan
བ་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་མ་འདྲིས་པས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་འབྲལ་བར་བྱེད་པ་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྣམ་དག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ། རྣམ་དག་གི་མདོ་ནི། རབ་འབྱོར་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོགས་སྤྱིར་བསྟན། བྱེ་བྲག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དག་པ་དུག་གསུམ་དག་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་དག་པ་གཉིས་མེད་སོགས་དང་། རང་རྒྱལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྱོགས་གཅིག་དག་པ་གཟུགས་དག་པས་འབྲས་བུ་དག་པ། འབྲས་བུ་དག་པས་ཤེར་ཕྱིན་དག་པ་སོགས་དང་། མ་རིག་པ་དག་པས་འདུ་བྱེད་དག་པའི་བར། བྱང་སེམས་སྦྱིན་པ་དག་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་སོགས་ལམ་ཀུན་དག་པའི་བར་རོ། །རྣམ་དག་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་ཅན་ རྟོགས་པ་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྤང་བྱ་བདེན་ཞེན་སོགས་སྤང་བའི་ཡེ་ཤེས་དག་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དག་པ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན། ཀ་བུམ་བདེན་སྟོང་དུ་རྟོགས་པས་བདེན་ཞེན་དག་པ་སྟེ་ཡུལ་ཀ་བུམ་གྱི་སྟེང་གི་བདེན་པ་གདོད་ནས་དག་པའི་དག་པ་དང་རོ་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་དག་པར་རྟོགས་པ་ལས་རྗེས་སུ་ཀ་བུམ་རང་གི་སྟེང་ན་མ་དག་པ་གཞན་ཞིག་མེད་པ་དང་། མིག་སྐྱོན་དག་པས་གཟུགས་མཐོང་བ་ལྟ་བུའོ། །རང་རང་གི་སྤང་བྱས་དག་པ་གཅིག་སངས་རྒྱས་ན་མ་དག་པ་ཀུན་ཟད་པ་ལྟ་བུ་ནི་མིན་ནོ། །ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་དག་པ་དེ་གཉིས། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། བློས་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་མི་འདྲ་བ་མེད་པས་རིགས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞིང་། ཡན་ལག་ཆ་ཤས་དུ་མ་མེད་ཕྱིར་བློས་ཐ་དད་དུ་བཅད་དུ་མེད་པས་དག་པར་བརྗོད་དེ། བློ་ལ་བདེན་ཞེན་དང་གཉིས་སྣང་གི་མཚན་ཞེན་གྱི་སྒྲིབ་པ་དག་ཚུལ་ལས། ཐེག་གསུམ་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་འཇོག་ལ། ཡུལ་ཅན་དེ་ལྟར་དག་པའི་ཚེ་མིག་སྐྱོན་དག་པའི་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ ཡུལ་ཡང་དག་པར་སྣང་ལ། དག་པ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་པ་མིན་ཏེ། བློ་དག་པ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། ཡུལ་དག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་བློས་དག་པར་བཅོས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ན། དོན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་ཆེན་པོ་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དུང་དཀར་པོ་ཡིན་ཀྱང་མིག་
Chinese
对于事物执着并显现贪恋，以及不亲近善知识，被罪恶的朋友完全占据，使得与般若波罗蜜多无缘，这是不生的原因。第二，分为总体上展示清净和分别解说两个方面。第一，清净的经文是：善现，凡是色清净，那就是果清净。等等，这是总体上的展示。分别而言，声闻的清净是三毒清净，以及色等清净二者无别等等；缘觉的清净是知识障一侧清净，色清净则果清净，果清净则般若波罗蜜多清净等等；从无明清净到行清净之间；菩萨布施清净则戒律清净等等，直到道的全部清净。清净的体性是，有境的 证悟是苦行者的果，在解脱道的时候，所断的实执等断除的智慧清净，那就是境色等清净，这是什么原因呢？因为认识到柱瓶是真性空，所以实执清净，即境柱瓶之上的真实从一开始就是清净的清净，与此味道相同。像这样认识到清净之后，之后柱瓶自身之上没有其他不净，就像眼疾清净而能看见事物一样。各自所断的清净，就像一旦成佛，所有不净都消失一样，不是这样的。境和有境的清净这二者，能取和所取二者无别，并且心识无法将二者分开，并且自性没有不同，因此不是不同种类，因为没有众多支分部分，所以心识无法将二者分割，因此称之为清净。从心识上实执和二取相执的障碍清净的方式上，安立三乘证悟之果。当有境如此清净的时候，就像眼疾清净的所见一样，因为如实见到境的自性， 所以境也显现为清净。并且这二者清净不是他体，心识清净是依靠见到境的自性，并且境清净是自性本来如此安住，不是心识改造为清净的缘故。实际上，一切法从一开始就是大清净，虽然已经安住在无垢的自性中，但是白色的海螺，眼睛
English
Attachment to things as real and intense clinging, and not associating with virtuous friends, being completely seized by sinful friends, which separates one from the Prajnaparamita of non-objectification, is the cause of non-arising. Secondly, there are two aspects: a general presentation of purity and a detailed explanation. First, the sutra of purity states: "Subhuti, whatever is pure form, that is pure fruit." And so on, this is a general presentation. In detail, the purity of the Hearers is the purity of the three poisons, and the non-duality of the purity of form, etc.; the purity of the Solitary Realizer is the purity of one side of the cognitive obscurations, pure form results in pure fruit, pure fruit results in pure Prajnaparamita, etc.; from the purity of ignorance to the purity of action; the Bodhisattva's purity of generosity results in the purity of discipline, etc., up to the complete purity of the path. The nature of purity is the object-possessing realization is the fruit of the ascetic, at the time of the path of liberation, the wisdom that abandons what is to be abandoned, such as the belief in reality, is the purity of the object, such as form, etc. What is the reason for this? Because realizing that the pillar and pot are empty of inherent existence, the belief in reality is purified, that is, the truth on the object, the pillar and pot, is pure from the beginning, and is of the same taste as that purity. After realizing purity in this way, there is no other impurity on the pillar and pot themselves, just as seeing form when the eye disease is purified. The purity of each one's abandonment is not like the exhaustion of all impurities once one becomes a Buddha. The purity of the object and the object-possessor, these two, are inseparable from the grasper and the grasped, and cannot be separated by the mind, and because their nature is not different, they are not different kinds. Because there are no many limbs and parts, the mind cannot divide them, therefore it is called purity. From the way the obscurations of the belief in reality and the conceptual clinging of dualistic appearance are purified in the mind, the fruits of the three vehicles of realization are established. When the object-possessor is so pure, just like the vision of purified eye disease, because the nature of the object is seen as it is, so the object also appears as pure. And these two purities are not different, the purity of the mind is due to seeing the nature of the object, and the purity of the object is naturally abiding in that way, not because the mind has transformed it into purity. In reality, all phenomena are great purity from the beginning, although they already abide in the nature of stainlessness, but the white conch, the eye