Tibetan
ཕགས་ཚུལ་སོགས་ཀྱིས་གསུངས། བསྔགས་པའང་སེམས་ཅན་དེ་སྙེད་ཅིག་ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་ལ་བཀོད་པ་ལས་འཕགས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་བསྔོ་བ་བསྒོམ་ལམ་ནི། མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་བའི་འདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་བསྔོ་བ་སྟེ། དེའང་ འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་གང་རུང་མཚོན་བྱར་བྱས་ནས་འདུན་པ་བསྒྱུར་བའོ། །བསྔོ་བ་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་རྐང་པ་དང་པོ་བསྔོ་བའི་ཁྱད་པར། གཉིས་པ་བྱེད་ལས། ལྷག་མ་ངོ་བོ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་ཏུ་བཞེད། སེང་བཟང་བཅུ་གཉིས་སུ་བཞེད། སྒོམ་ལམ་པའི་དགེ་རྩ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྤང་པའི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡི་བྱེད་པ་རིགས་ཅན་གསུམ་ལ་ཐེག་གསུམ་སྟོན་པ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་། དེ་ལ་ནི་ལྡོག་པས་དབྱེ་ན་བཅུ་གཅིག་ལས། དང་པོ་བསྔོ་བྱ་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་དགེ་བ་དེ་བདེན་པར་དམིགས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། ༡ བསྔོ་བྱེད་སེམས་དང་བདག་སོགས་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །༢ བསྔོ་བའི་ངོ་བོ་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དེ་དང་དེར་བདེན་འཛིན་གྱིས་དབེན་པ་དང་། ༣ སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉན་རང་དང་བཅས་པའི་དགེ་བ་དང་རང་གི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་མཆོག་དམན་ནམ་བཟང་ངན་གཉིས་ཀྱི་ཞེན་པ་མེད་པ་ རང་བཞིན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དང་། ༤ དེ་ཡང་སྦྱིན་སོགས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་མཁས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་བར་བཟང་ངན་དུ་ཞེན་པ་འགོག་པ་དང་། ༥ འཁོར་གསུམ་དམིགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པའམ་དངོས་མེད་ཁོ་ནར་འཛིན་པའི་མཚན་མའང་མེད་པས་བསྔོ་བྱ་ཀུན་ལ་བདེན་ཞེན་འགོག་པ་དང་། ༦ དེའི་ཡོན་ཏན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མར་མཁྱེན་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མཛད་ཅིང་གནས་པའི་བསྔོ་བ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་དང་། ༧ ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྔོས་པ་བཞིན་དུ་བསྔོས་པས་ཀྱང་ངོ་། །འཁོར་བའི་རྒྱུར་མི་བསྔོ་བས་ཁམས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་། ༨ སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་དགེ་བ་བཅུ་དང་བསམ་གཟུགས་ཚད་མེད་མངོན་ཤེས་ལྔ་ལ་བཀོད་པའི་བསོད་ནམས་ལས་ཀྱང་ཆེས་འཕེལ་བའི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་བསྔོ་བ་ཆུང་ངུ་དང་། ༩ སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ལ་ བཀོད་པའི་བསོད་ནམས་ལས་ཀྱང་འཕེལ་བ་བསྔོ་བ་འབྲིང་དང་། ༡༠ སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྫོགས་བྱང་དུ་ཞུགས་པ་ཕྱོགས་བཅུ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་དུས་བསྐལ་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་མང་པོར་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་འཕེལ་བ་བསྔོ་བ་ཆེན་པོ་ཡི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་བསྔོ་བ་གཞན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ལ་མ་ཆགས་པའི་དགེ་བ་འཕགས་ཚུལ་ནི། གོང་གི་དགེ་བ་དེ་དག་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་གྱི་བསོད་ནམས་འདུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དམིགས་པ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་བསོད་ནམས་འདིའི་བརྒྱ་ཡི་ཆར་ཡང་མི་འགྲོ་བ་ནས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་གི་ཆ་དང་རྒྱུར་ཡང་མི་བཟོད་པར་གསུངས་པ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་སོགས་གསུམ་འབྱུང་བ་ནི། མ་ཆགས་མི་དམིགས་པའི་བསྔོ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ལ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་དཔེས་བསྟན་པ་སྟེ། ཆུང་ངུ་དགེ་བཅུ་སོགས་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ལས་བསོད་ནམས་འཕགས་ཚུལ་སོགས་ཀྱིས། དོན་དུ་བསྔོ་བ་ལ་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཡོད་ཚུལ་གསུངས་པ་ཙམ་མོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྔོ་བར་བྱེད་ན་བསྔོ་བ་དེ་དག་བསྡུ་ན་གཉིས་སུ་འདུ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྱུར་བ་དང་། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྔོ་བར་མཛད་དོ། །གསུམ་པ་ཡི་རང་ནི། རང་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་ལ་དགའ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། རྫོགས་བྱང་འདོད་པའི་ཐབས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དགེ་རྩ་ལ་ཡི་རང་བ་དང་། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་ཟིན་པས། རང་གཞན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དགའ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་ཡི་ལམ་ཡིན་པར་སྐབས་འདིར་བརྗོད་དོ། །མདོ་ནི། ཇི་ལྟར་ན་ཡི་རང་བར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་ལན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གསུམ་པོ་འདི་ནི་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཆ་ཡིན་ཏེ་འདི་གསུམ་གྱི་བྱེད་ལས་རིམ་པ་བཞིན། དང་པོ་འབྱུང་ཁུངས་ནས་གསེར་གར་བུ་བཞིན་དུ་བསོད་ནམས་གསར་པ་འདུ་བྱེད་པ་དང་། གཉིས་པས་གསེར་མགར་གྱིས་གསེར་སྦྲམ་རྒྱན་དུ་བསྒྱུར་བ་བཞིན་བསོད་ནམས་དེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། གསུམ་པས་རང་ གཞན་གྱི་བསོད་ནམས་མཉམ་པོར་ཐོབ་པ་སྟེ། བསྔོས་པའི་དགེ་བ་ཡི་རང་གིས་སྤེལ་བ་དང་། ཡི
Chinese
如帕措等所说。赞叹也是将那样的有情安置于不退转果位之上，（这）比（其他）更殊胜，如帕等所说。第二，回向的修道是：将从信心中生起的有漏无漏的一切善根作为所缘，为了成办一切有情的利益，转为圆满菩提之因的意乐及与其相应的（行为）就是回向。也就是，将有为无为的任何善根作为所表达的对象，然后转变意乐。关于这个回向，导师圣天认为第一句是回向的差别，第二句是作用，剩余的是体性，共计十一种。僧贤认为是十二种。将修道者的善根完全回向于遍知，这是舍弃声闻缘觉作意的一种殊胜方便智慧，它的作用是为三类根器者宣说三乘，（这是）获得无上菩提的殊胜之因，这样确定了它的体性。从反体来分，有十一种，其中第一，所回向的戒律等善根，是不以真实为对境的行相。１、回向者，因为没有心和我和合等，所以是不颠倒的体性。２、回向的自性是，福德显现积聚，远离对它的真实执着。３、对于佛陀薄伽梵以及声闻缘觉等的善根和自己的福德资粮，没有好坏高低的执着，是像自性幻化一样的行境。４、那也是，布施等无所缘的智慧和遍知作意的方便善巧，阻止对六度善根的好坏执着。５、没有三轮执着的相，或者也没有执着于仅仅是无实有的相，因此阻止对一切所回向的事物的真实执着。６、它的功德是，佛陀以名言缘起如幻的方式了知，因此随喜并安住的回向是双运的。７、或者，也如佛陀所回向的那样回向。不回向于轮回之因，因此不属于三界，也就是没有执着。８、将三千大千世界的有情安置于十善和四禅八定五神通的福德，也比这更加增长，产生巨大的福德，是小回向。９、三千大千世界的
English
As stated by Phaktsul and others. Praising is also superior to placing such sentient beings in the irreversible fruit, as stated by Phak, etc. Secondly, the dedication of the path of meditation is: taking all the virtues of contaminated and uncontaminated that arise from faith as the object, and for the purpose of accomplishing the benefit of all sentient beings, the intention to transform into the cause of complete enlightenment and its corresponding (actions) is dedication. That is, taking any virtue of conditioned and unconditioned as the object to be expressed, and then transforming the intention. Regarding this dedication, the teacher Aryadeva believes that the first verse is the difference of dedication, the second is the function, and the rest is the nature, totaling eleven kinds. Sengzang believes there are twelve kinds. Completely dedicating the root of virtue of the meditator to omniscience is a special skillful means of wisdom that abandons the attention of the hearers and self-realizers, and its function is to explain the three vehicles to the three types of beings, (this) is the supreme cause for obtaining unsurpassed enlightenment, thus determining its nature. From the opposite perspective, there are eleven types, among which the first, the object of dedication, such as discipline and other virtues, is the aspect that does not take reality as its object. 1. The dedicator, because there is no mind and self, etc., is the nature of non-inversion. 2. The nature of dedication is that merit manifests and accumulates, and it is separated from the real clinging to it. 3. For the virtues of the Buddha Bhagavan and the hearers and self-realizers, etc., and one's own accumulation of merit, there is no attachment to good or bad, high or low, it is a realm of experience like self-nature illusion. 4. That is also, generosity and other non-objective wisdom and the skillful means of omniscient attention, prevent the attachment to good or bad in the virtues of the six perfections. 5. There is no characteristic of the three wheels being objective, or there is no characteristic of clinging to only the unreal, therefore preventing the real clinging to all the objects of dedication. 6. Its merit is that the Buddha knows in the manner of conventional dependent origination as illusion, therefore the dedication that rejoices and abides is the union. 7. Or, it is also dedicated as the Buddha dedicated it. Not dedicating to the cause of samsara, therefore it does not belong to the three realms, that is, there is no attachment. 8. Placing the sentient beings of the three thousand great thousand worlds in the merit of the ten virtues and the four concentrations, the four immeasurables, and the five superknowledges, it also increases more than this, producing great merit, is the small dedication. 9. The three thousand great thousand worlds
Chinese
从入流果到阿罗汉和独觉之间的功德，回向的功德也更加增上，这是中等回向。十方恒河沙数世界的众生都趋入圆满菩提，在恒河沙数劫的时间里，给予众生一切安乐的资具，从这部《大回向经》中所说的功德更加增上，其他的回向方式是不执着于这三种功德的殊胜之处。以上这些功德都是以具有能缘的意识来积聚福德，而以法界来回向，从无所缘而产生的功德，连它的百分之一都比不上，甚至连千亿分之一都无法比拟。出现大福德等三种情况是：像这样不执着、不作意的回向，是产生大福德的自性，用比喻来说明，从小小的十善等开始，从那里面功德增上的方式等等，实际上只是说明了回向具有大福德而已。 如果问应该如何回向，那么这些回向可以归纳为两种：在世俗名言中，将善根转化为菩提的支分；在胜义谛中，以不作意的方式进行回向。第三是随喜：对自他善根欢喜的行相，以及具有信心的自性，就是随喜。在想要获得圆满菩提的方法上，世俗谛中对善根随喜，胜义谛中以不作意来摄持，对自他的善根心生欢喜并随喜。这就是随喜，忆念随喜是修行的道，这里是这样说的。经中问道：如何才能随喜？这是回答。 像这样，这三种有漏的修行道，都是具有二取分别念的后得位部分，这三种行为的作用依次是：第一，像从源头中取出金粉一样，积聚新的福德；第二，像金匠将金粉制作成金饰一样，将福德转化为圆满菩提的支分；第三，自 他共同获得福德，回向的善根通过随喜来增长，并且
English
The merit of dedicating from entering the stream to arhats and pratyekabuddhas also increases, which is the intermediate dedication. All beings in the ten directions, as numerous as the sands of the Ganges River, enter into perfect enlightenment. For as many kalpas as there are sands in the Ganges River, giving all the means of happiness to beings, the merit from this "Great Dedication Sutra" is even more enhanced. Other dedications are the superior aspects of not being attached to these three kinds of merit. The above merits are all accumulating merit with a conceptual consciousness, and dedicating it to the Dharmadhatu. The merit arising from non-objectification is not even one hundredth of it, and even one hundred billionth cannot be compared. The emergence of three things such as great merit is: Like this kind of dedication without attachment or non-objectification, it is the nature of producing great merit, using metaphors to illustrate, starting from small ten virtues, etc., from which the way merit increases, etc., in fact, it only explains that dedication has great merit. If you ask how to dedicate, then these dedications can be summarized into two types: in conventional terms, transforming the roots of virtue into the limbs of bodhi; in ultimate truth, dedicating in a non-objectifying way. The third is rejoicing: the aspect of rejoicing in the roots of virtue of oneself and others, and the nature of having faith, is rejoicing. In the method of wanting to obtain perfect enlightenment, in the conventional truth, rejoicing in the roots of virtue, in the ultimate truth, being held by non-objectification, rejoicing and rejoicing in the roots of virtue of oneself and others. This is rejoicing, remembering rejoicing is the path of practice, this is what is said here. The sutra asks: How can one rejoice? This is the answer. In this way, these three contaminated paths of practice are all parts of the subsequent attainment with dualistic conceptualization. The functions of these three actions are in order: first, like taking gold powder from the source, accumulating new merit; second, like a goldsmith making gold powder into gold ornaments, transforming merit into the limbs of perfect enlightenment; third, self and others jointly obtain merit, and the roots of virtue dedicated are increased through rejoicing, and