Tibetan
སེར་ཅན་ལ་སེར་པོར་སྣང་བ་ལྟར། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་བསླད་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ལམ་གྱིས་སྦྱངས་ནས་རིམ་བཞིན་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དག་པ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་འབྲས་བུ་དག་པའི་དབྱེ་བ་དང་། དབྱེ་བ་དེ་འཐད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས། དང་པོ་ཐེག་གསུམ་གྱི་དག་པ་ནི། སྤང་བྱ་འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། འཁོར་གསུམ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཤེས་བྱ་ཡི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་རྟོག་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་ལམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཅི་རིགས་པ་ལམ་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་ཉམས་པའམ་དག་པའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་དང་། བསེ་རུས་མཚོན་པ་རང་རྒྱལ་དང་། རྒྱལ་ སྲས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། དེ་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་དག་པས་ཤིན་ཏུ་དག་པ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་དང་། དེ་ལ་དོགས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དག་པ་མཐར་ཐུག་དང་། ཉན་རང་ཕྱོགས་རེའི་དག་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་ལ་ནི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཆེན་པོ་ཡི། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཡི་གཉེན་པོ་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་ལམ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དགུ་པོ་ནི་དྲི་མ་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སོ། །སྒོམ་ལམ་དགུ་ཡི་ནང་གི་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུའི་རྣམ་པ། ཤེར་ཕྱིན་དག་པས་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་སོགས་དང་། འབྲིང་པོ་ལ། སྟོང་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པས་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་སོགས་སོ་སོར་ཡོད་ཅིང་། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ། །རྣམ་དག་ནི་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པའོ་སོགས་ཀྱི་བར་དུ་མདོ་ལས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། མདོར། ཤེར་ཕྱིན་འདི་སྨན་པར་མི་བགྱིད། ཡོངས་སུ་ འཛིན་པར་མི་བགྱིད། ཐོབ་པ་མ་མཆིས་སོགས་ཀྱིས་རིམ་པར་སྤང་གཉེན་དུ་ལྟ་བ་དང་། འབད་པས་བསྐྱེད་བྱ་དང་། ཐོབ་བྱར་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱི་ཀླན་ཀ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒོམ་སྤང་ཆེ་རིམ་དགུའི་གཉེན་པོ་ཆུང་རིམ་འབྱུང་བས་ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་དགུ་པོ་དེ། དྲི་མ་མཐའ་དག་དག་བྱེད་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ་ཡིན་པ་དང་། ཁམས་གཅིག་ན་ཡོད་པའི་གཉེན་པོས་ཁམས་གསུམ་ཆར་སྒྲིབ་པ་སེལ་བ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་དོགས་པའོ། །བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལ་སྤང་བྱ་ཆེན་པོ་གཉེན་པོ་ཆུང་དུས་འཇོམས་པ་སོགས་མི་
Chinese
就像黄疸病人看到白色的海螺也觉得是黄色的一样。由于颠倒错乱的知见迷惑，将颠倒的对境通过正确的道次第修习，从而逐渐见到事物清净的实相，关键就在于此。第二部分包括果清净的分类，以及该分类成立的两个理由。第一，三乘的清净：由于断除贪欲等烦恼障，以及执着三轮为实有的所知障的一部分——能取分别念，以及在此之上的所取分别念和各种道障，通过三种道去除或清净这些垢染，因此安立为声闻弟子，以及以犀牛角象征的独觉，以及王子菩萨们的清净。而佛陀世尊则是完全清净了二障及其习气，是极其清净且究竟的。第二部分包括正文，以及遣除对此的疑惑。第一，为什么佛陀是究竟清净，而声闻和独觉只是部分清净呢？因为欲界、色界、无色界的自性，三界九地中，修道所断的极大的，极大的等等垢染的对治，是等持智慧修道小小的，小小的等等九道，是清净垢染的原因。九种修道中，小小之小的形态，如般若波罗蜜多清净故，色亦清净等等。中等的，如空性清净故，色亦清净等等各有不同。极大的极大，清净非为现证等等，经典中如是宣说。第二，遣除对此的辩论：总而言之，经典中说：般若波罗蜜多不做药，不完全执取，无所得等等，依次说明不应将所断与对治视为对立，不应视为通过努力可以生起和获得等等，从而消除各种责难。这样，由于修道所断的九种由大到小的次第，其对治由小到大产生，因此大乘的九种修道，是清净一切垢染的原因，所以果不是极其清净的。以及，认为在一个界中的对治不能消除三界的一切障碍，这是一种疑惑。刚刚所说的，所断极大时，对治小时就能摧毁等等，是不合理的。
English
Just as a jaundiced person sees a white conch as yellow. Due to the delusion of inverted views, by training the inverted object through the correct path, one gradually sees the pure reality of things, and the key lies in this. The second part includes the classification of the purity of the fruit, and two reasons for the establishment of this classification. First, the purity of the three vehicles: Because of abandoning afflictive obscurations such as attachment, and grasping the three wheels as real, which is part of the obscuration of knowledge—the grasping conceptualization, and the grasping conceptualization on top of that, and various path obscurations, by removing or purifying these stains through the three paths, therefore it is established as the purity of the disciple Hearers, and the Solitary Realizers symbolized by the rhinoceros horn, and the Prince Bodhisattvas. Furthermore, the Buddha, the Bhagavan, is completely pure from the two obscurations and their predispositions, and is the ultimate in being extremely pure. The second part includes the main text, and dispelling doubts about it. First, why is the Buddha ultimately pure, while the Hearers and Solitary Realizers are only partially pure? Because the nature of the desire realm, form realm, and formless realm, in the nine grounds of the three realms, the great object to be abandoned by the path of meditation, the antidote to the great and so on stains, the samadhi wisdom meditation path, the small, the small and so on nine paths, are the cause of purifying stains. Among the nine meditation paths, the form of the smallest of the small, such as because the perfection of wisdom is pure, form is also pure and so on. The medium ones, such as because emptiness is pure, form is also pure and so on are different. The greatest of the great, purity is not manifest and so on, the sutras say so. Second, dispelling the debate about this: In short, the sutras say: The perfection of wisdom is not used as medicine, not completely grasped, nothing is obtained and so on, successively explaining that the object to be abandoned and the antidote should not be regarded as opposites, and should not be regarded as something that can be generated and obtained through effort and so on, thereby eliminating various criticisms. In this way, because the nine stages of what is to be abandoned by meditation, from large to small, its antidote arises from small to large, therefore the nine meditation paths of the Great Vehicle are the cause of purifying all stains, so the fruit is not extremely pure. And, it is a doubt that the antidote in one realm cannot eliminate all the obstacles of the three realms. What was just said, when what is to be abandoned is extremely large, the antidote can destroy it when it is small and so on, is unreasonable.
Tibetan
འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དམ་པར་སྤང་གཉེན་དང་ཆེ་ཆུང་དུ་མ་གྲུབ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གོས་ལ་དྲི་མ་ཆགས་པ་བཀྲུ་བའི་ཚེ་འཁྲུད་མཁན་ཆེ་ཐང་དུ་འབད་ཅིང་རགས་པ་སེལ་བ་ལ་རྩོལ་བ་ཆུང་ངུའི་ནུས་པའི་དཔེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་དགུ་པོ་དེ་དྲི་མ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོར་འགྲུབ་པ་འཐད་པ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་ཡིས། སྒོམ་ལམ་མཉམ་བཞག་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་དམ་པར་འཇལ་བྱེད་ཤེས་པ་དང་། གཞལ་བྱ་བདེན་ པ་གཉིས་པོ་དག་ཐ་དད་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་རྟོག་ཏེ། མཉམ་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྟོགས་རིག་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟོན་པའི་མདོ་ནི། དག་པ་ནི་འཚལ་བ་མ་མཆིས་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉམ་པ་དང་། དག་པ་ནི་འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་སྐྱེ་བ་མ་ལགས་སོགས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྤང་བྱ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོར་བསྟན་ཏོ། །སྐབས་བསྡུ་བ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཅེས་བྱ་བ་ལས། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཏེ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ། །གསུམ་པ་སྤང་བྱ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་ལྔ། གཞི་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན། ཁྱད་པར། དབྱེ་བ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་འབྲས་བུ། མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ། གཞི་ཤེས་པ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གི་བདག་ གིས་སྟོང་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟོགས་པའོ། །བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤེས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་པའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་དེ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དམན་པའི་རྟོགས་པ་ཤུགས་ལ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པ་སྤྱིར་བཏང་ནས་ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་སོགས་མཚོན་བྱེད་ཆོས་དགུ་ལས་དང་པོ་དྲུག་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་འབྱེད་ཆོས་སུ་བསྟན་ནས། ལྷག་མ་གསུམ་གྱིས་ལམ་དངོས་བཤད་པས་གཞི་ཤེས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལས། མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་མཐའ་མ་ལགས། ཚུ་རོལ་གྱི་མཐའ་མ་ལགས། གཉིས་ཀའི་བར་ན་ཡང་མི་གནས་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་འདི་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཅ
Chinese
這不合理，因為勝義諦中，所斷和對治以及大小並不成立。但在世俗諦中，就像清洗沾染污垢的衣服時，清洗者努力擦拭，並努力去除粗糙的污垢，以微小的力量為例，大乘的九種修道能成為一切污垢的對治，以合理的方式遣除爭論。修道等持無戲論的智慧，在勝義諦中，不將能測量的知識和所測量的真 諦二者，視為不同的境和有境，而是以平等了悟的方式，成為寂滅三有之所斷的對治，被認為是大乘的殊勝證悟智慧。宣說此理的經是：《清淨是不尋求》等經中以《平等》和《清淨是欲色無色三界生》等經中以寂滅三有包含的所斷為對治而宣說。章節總結：在《現觀莊嚴論》這部般若波羅蜜多訣竅的論典中，是道智之章，即第二品之釋。第三，廣說所斷基智之支分有五：基智之自性、差別、分類、如何修持、如是修持之果、三智之總結。第一，基智是作為斷除增益之基礎的蘊、界、處之法，了知這一切僅僅是補特伽羅無我的，是聲聞的證悟。以二無我而了知為離戲，是大乘的證悟。其中，首先要明確宣說安住於大乘證悟之類的基智，然後間接了知下劣的證悟，一般來說，由於了知而不安住於有的基智等九種表徵法中，前六種被宣說為大小乘的差別法。剩餘三種宣說真實道，從而確立基智。經中說：世尊，諸大菩薩的般若波羅蜜多，不是彼岸，不是此岸，也不是兩者之間。如是。對此，為何作為對治的基智，不是通過證悟而不安住於有寂呢？因為事物的自性是
English
This is not reasonable, because in the ultimate truth, what is to be abandoned and the antidote, as well as size, do not exist. But in the conventional truth, just as when washing clothes stained with dirt, the washer strives to scrub and endeavors to remove the coarse dirt, taking the example of the power of small effort, the nine paths of cultivation of the Mahayana can become the antidote to all defilements, refuting arguments in a reasonable way. The wisdom of meditative equipoise, free from elaboration, in the ultimate truth, does not regard the knowable knowledge and the knowable truth as two different objects and subjects, but through equal realization, it becomes the antidote to the abandonment of the three realms, and is considered the special realization wisdom of the Mahayana. The sutra that expounds this is: 'Purity is not seeking,' etc., in the sutras of 'Equality,' and 'Purity is not the birth of the three realms of desire, form, and formlessness,' etc., in the sutras that declare the abandonment included in the three realms as the antidote. Chapter summary: In the treatise on the instructions of the Prajnaparamita called 'Ornament of Clear Realization,' it is the chapter on the Path Knowledge, that is, the explanation of the second chapter. Third, the detailed explanation of the branches of the object to be abandoned, the base knowledge, has five parts: the nature of the base knowledge, its differences, its classification, how to practice it, the result of such practice, and the conclusion of the three knowledges. First, the base knowledge is the dharma of the aggregates, realms, and sources that serve as the basis for cutting off imputations, and knowing that all of this is merely empty of the self of the person is the realization of the Hearers. Knowing it as free from elaboration by the two selflessnesses is the realization of the Mahayana. Among these, it is necessary to first clearly declare the base knowledge that abides in the category of Mahayana realization, and then indirectly know the inferior realization. Generally speaking, because of knowing, the base knowledge that does not abide in existence, etc., among the nine indicative dharmas, the first six are declared as the differentiating dharmas of the Greater and Lesser Vehicles. The remaining three declare the actual path, thereby establishing the base knowledge. The sutra says: 'Bhagavan, the Prajnaparamita of the great Bodhisattvas is not the far shore, not this shore, and does not abide between the two.' Thus. To this, why is it that the base knowledge, which is the antidote, does not abide in existence or peace through realization? Because the nature of things is