Tibetan
་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་དང་གནས་པ་མེད་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་འདས་ལམ་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བྱེད་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཉན་རང་གི་ལམ་འདི་ཀུན་དངོས་བསྟན་ནི་ཐེག་ཆེན་ཡིན་ལ་ཤུགས་བསྟན་རང་རང་གི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ལ། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ངོ་བོ་མདོར་བསྟན། སྒོམ་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། ཆོས་མཆོག་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པ་མཐོང་ལམ་སྟེ། ལུས་རྟེན་གླིང་གསུམ་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་འདོད་ལྷ་གང་རུང་དང་སེམས་རྟེན་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ངོ་། །ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་དང་། །ཟག་མེད་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཤེས་པའི་སྐད་ ཅིག་མ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་པ་དང་། དེ་ལས་རྗེས་སུ་མཐོང་བ་ལས་རྣམ་པ་བཞི་ཡིས་ནི་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་འདི་ལ་མཐོང་བའི་ལམ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་སོགས་ཚེ་འདིའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཚེ་རབས་དྲན་པ་སོགས་ཚེ་རབས་གཞན་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་འདི་ལྟ་བུར་བཤད་དོ། །འདིར་ཤེས་བཟོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འདོད་དེ། གང་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་དེ་བཞི་དང་། འགོག་པའི་དེ་བཞི་དང་། ལམ་གྱི་དེ་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་སྔ་མ་སྔ་མ་སྐྱེས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་དེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ཅིང་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་། འདོད་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བཟོད་ཤེས་དང་། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་དེ་བཞི་ལ་རྗེས་སུ་བཟོད་ཤེས་ཞེས་བྱ་ལ། བཟོད་པ་ནི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་ རྟོགས་པའི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། ཤེས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཅིག་ཆར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་སོ་སོའི་འཇོག་ཚུལ་བཞེད་པ་འགའ་ཡོད་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེས་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྡོག་ཆས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བ་ཙམ་དུ་བཞེད་པ་ནི་དོན་ལ
Chinese
具有无生、无灭、无住等相的，是必于超越道中产生的加行道法之最胜。声闻、独觉之道的这些，就显说而言是大乘，就隐说而言是各自的证悟。第三，为了知菩萨道，有见道和修道两种。第一，分为本体略说和修习方式的详细解说两种。第一，于法最胜之后，以无缘之等持和智慧平等具足，现量照见法性之真谛，是为见道。身体所依是生于三洲的女性或欲天等任何一种，心识所依是六禅定地任何一种。对于有漏的二谛和无漏的二谛这四者，不怖畏的忍和智的刹那。从法的体性现量和从彼之后随见，以四种相是为于道之知性的此际的见道。如不退转等此生的功德和忆念宿世等他生的利益等，如此宣说。此处认为知忍的智慧刹那生起十六种，何为十六种呢？于苦有法智忍和于苦有法智，于苦有随法智忍和于苦有随法智。同样，于集有那四种，于灭有那四种，于道有那四种，认为生起十六种。而且，也是前前生起后，后后以彼为境而知等，虽有多种观点，然于欲界所摄之法见四谛者，称为法之忍智，于上二界之彼四者，称为随忍智。忍是现量证悟真谛之对治无间道无漏之智慧，智是彼之解脱道。虽有此十六者次第生起和同时生起及各自安立方式的某些观点，然认为以现量证悟一切法无我之义的智慧，事业圆满之刹那，圆满证悟三界之四谛法性，仅分为十六还灭分，是为要义。
English
That which has the characteristics of no birth, no cessation, and no abiding, etc., is the supreme Dharma of the joining path that necessarily arises in the transcendent path. These paths of Hearers and Solitary Realizers, in terms of explicit teaching, are the Great Vehicle, and in terms of implicit teaching, are their respective realizations. Third, in order to know the Bodhisattva path, there are two: the path of seeing and the path of cultivation. The first has two aspects: a brief explanation of the essence and a detailed explanation of the method of cultivation. First, following the supreme Dharma, with the samadhi of non-objectification and wisdom equally endowed, directly seeing the truth of the nature of reality is the path of seeing. The physical basis is any of the women or desire gods born in the three continents, and the mental basis is any of the six dhyana grounds. For the four, the two truths of contaminated and the two truths of uncontaminated, the moment of forbearance and knowledge without fear. From the direct manifestation of the nature of Dharma and from the subsequent seeing, with four aspects, this is the path of seeing in this instance of knowing the path. Such are the virtues of this life, such as non-retrogression, and the benefits of other lives, such as remembering past lives. Here, it is believed that sixteen moments of wisdom of knowledge and forbearance arise. What are the sixteen? The forbearance of Dharma knowledge of suffering and the Dharma knowledge of suffering, the forbearance of subsequent knowledge of suffering and the subsequent knowledge of suffering. Similarly, the four of the origin, the four of the cessation, and the four of the path, it is believed that sixteen arise. Moreover, after the former arises, the latter makes it the object and knows, etc., although there are many views, those who see the four truths in the Dharma included in the desire realm are called the forbearance-knowledge of Dharma, and the four of the two upper realms are called subsequent forbearance-knowledge. Forbearance is the antidote to directly realizing the truth, the uninterrupted path, the uncontaminated wisdom, and knowledge is its liberation path. Although there are some views on whether these sixteen arise sequentially, simultaneously, or in their respective ways of establishing, it is believed that the moment when the wisdom that directly realizes the meaning of the selflessness of all Dharmas completes its function, completely realizing the nature of the four truths of the three realms, is merely divided into sixteen reversions, which is the essential point.
Tibetan
་གནས་ཤིང་ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཟིགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུགས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་ཆེས་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་དང་། དེ་འགོག་པ་དང་། ལམ་གྱི་རིམ་པས་ངེས་པ་རིམ་ཅན་སྐྱེས་ནས་བདེན་བཞི་མཐོང་བའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་རྒྱས་བཤད་དང་། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་སྡུག་ཀུན་འགོག་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་ལས། དང་པོ། འདིར་སྡུག་ ཀུན་འགོག་ལམ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གནས་སྐབས་གདུལ་བྱའི་བློ་ངོ་ལྟར་ཐ་དད་པར་བསྟན་ནས་ཤུགས་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་རྟོགས་རྣམ། ཕལ་ཆེར་མཉམ་བཞག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲང་བའི་རྗེས་ཐོབ་ལ་འདི་དང་ཕྱི་མར་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་སོགས་སོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་སྡུག་བདེན་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་དེ་རྟོགས་པ་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་དང་། རྟེན་གྱི་དངོས་པོར་བདེན་པར་མེད་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དང་གཅིག་ཐ་དད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གང་གིས་ཁས་མི་ལེན་པ་སྟེ་རིས་སུ་བཅད་དུ་མེད་པས་ཁས་བླངས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རང་སྐལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྡུག་བདེན་གྱི་གཟུགས་སོགས་དེ་དག་སྐྱེ་འགགས་གནས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་ཡུལ་ཅན་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དེ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དང་། དོན་དམ་པ་དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡུལ་ཅན་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་པར་བཅས་པ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་བཟོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་ཡེ་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཚད་མེད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ་སྡུག་བདེན་གྱི་སྐད་ཅིག་མའི་རྣམ་པ་བཞི་དང་། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་འབྱུང་བ་ཟག་བཅས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་སོགས་དམིགས་པ་རྣམ་བདེན་དངོས་མེད་པས་རྟག་ཆད་སོགས་ཀྱི་མཐའ་ལ་གནས་པ་མེད་པ་ཀུན་འབྱུང་ཆོས་བཟོད་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དེར་གནས་པ་དེ་ཀུན་འབྱུང་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་གདོད་ནས་དག་པར་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཀུན་འབྱུང་ཆོས་ཤེས་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་ཆོས་ཀུན་ལ་བླང་བ་མེད་ཅིང་དོར་བ་མེད་པ་སོགས་པས་སྐྱེ་འག
Chinese
安住，特别是对于视一切法为空性、离戏论的大乘宗派来说，更是如此。然而，对于具有四谛相的、有戏论的智慧来说，通过苦、苦之因集、灭、道次第生起次第的定解，也能圆满见四谛之事业。第二是广说和意义总结。第一是苦集灭道四相，第一，此处对苦、集、灭、道无自性而证悟之相，仅以自性之体，暂时按照所化众生的心识而示现差别，从而暗示了见道之十六刹那智，这些也大多是证悟之相。大多以等持之力所引导的后得位，在此和未来所产生的利益等等。也就是说，境是苦谛之色等之如是性，有境是证悟它的般若波罗蜜多，这被称为佛。因为这些是互相依赖的，并且作为所依之事物并非真实存在。因此，对于境和有境，以及一和异等等的任何名相都不承认，也就是无法进行区分，因此证悟到远离一切承诺的智慧，因为是自己所应舍弃的，所以是苦法忍之智慧。苦谛之色等等，这些是生灭无常、无住，是法界之大本体，并且有境般若波罗蜜多也是如此，所以是于苦之法智之相。究竟胜义谛，作为衡量它的量，有境也包含在无所缘之中，是苦忍之相。色等等这些本来就是平等性，如同虚空般是无量法界之本体，所以是苦后智之相，即苦谛刹那之四相。第二是，集是成为有漏之因的色等等，因为所缘是名言真实而非实有，所以不住于常断等等的边，是集法忍。安住于此般若波罗蜜多，证悟到集之色等等的法界本来清净，因此确定是成佛之因，是集法智。对于一切集之法，因为没有可取和可舍等等，所以是生灭。
English
It abides, and especially for the Mahayana school that views all dharmas as emptiness and free from elaboration, it is indeed most appropriate. However, for the wisdom with elaboration that has the aspect of the four truths, through the suffering, the cause of suffering, the arising, the cessation, and the path, sequential certainty arises, and the activity of seeing the four truths is also completed. The second is the detailed explanation and the summary of meaning. The first is the four aspects of suffering, arising, cessation, and path. First, here, the aspect of realizing that suffering, arising, cessation, and path are without inherent nature, only the nature of self, temporarily shown as different according to the minds of the trainees, thereby implicitly indicating the sixteen moments of wisdom of the path of seeing, most of which are aspects of realization. Mostly, the post-meditation state guided by the power of meditative equipoise, the benefits that arise in this and the future, and so on. That is, the object is the suchness of the form of the truth of suffering, and the subject is the prajnaparamita that realizes it, which is called Buddha. Because these are interdependent and the object of dependence is not truly existent. Therefore, the wisdom that realizes that neither the object nor the subject, nor any of the categories of one and different, etc., are accepted, that is, they cannot be distinguished, and therefore it is realized to be free from all commitments, is the wisdom of suffering dharma-kshanti because it is abandoning one's own share. The form of the truth of suffering, etc., these are impermanent, without abiding, and are the great essence of the dharmadhatu, and the subject prajnaparamita is also that, so it is the aspect of the dharma-jnana of suffering. The ultimate truth, as the measure of measuring it, the subject is also included in the absence of an object, is the aspect of suffering kshanti. The form, etc., these are originally equality, like the sky, the essence of the immeasurable dharmadhatu, so it is the aspect of suffering jnana, that is, the four aspects of the moment of the truth of suffering. The second is, the arising is the form, etc., that becomes the cause of contaminated, because the object is nominal truth and not real, so it does not abide in the extremes of permanence and annihilation, etc., is the arising dharma-kshanti. Abiding in this prajnaparamita, realizing that the dharmadhatu of the form of arising, etc., is originally pure, therefore determining that it is the cause of becoming a Buddha, is the arising dharma-jnana. For all the dharmas of arising, because there is nothing to be taken or abandoned, etc., so it is arising and ceasing.