Tibetan
་བྱ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ། དེའི་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གསུམ། དང་པོ་ལ་ཁྱད་པར་དངོས་དང་། དོགས་སྤང་གཉིས། དང་པོ། སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པས་རྐྱེན་རྟོགས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་སངས་རྒྱས་པས་རང་རྒྱལ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་པ་རྫོགས་ནས་མཁས་བྱའི་གནས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་གནས་དང་གནས་མིན་དྲུག་ལ་སྦྱངས་ཏེ། སྨོན་ལམ་ ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་མེད་པའི་ཞིང་དུ་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པའི་ལུས་རྟེན་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་ཡིད་སྐྱོ་བའི་རྐྱེན་ལས་ལམ་ལྔ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་མི་སློབ་ཐོབ་ཅིང་། སྐུ་གཅིག་པུར་འདུག་པ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་། བསྐལ་པ་བརྒྱའི་སུམ་ཉིས་སམ་སུམ་ཆ་ཙམ་དུ་ཚོགས་བསགས་པས་མཐོང་ལམ་མན་ཐོབ་ནས། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་ལམ་ལྷག་མ་བགྲོད་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཅིང་། ཟླ་དང་བཅས་པ་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་སྟེ་སྒྲ་མེད་ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཆོས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ནི། གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྐད་ཤེས་སུ་རུང་གི །རབ་འབྱོར་གྱིས་བསྟན་པ་མི་ཤེས་སོགས་དང་། བསྟན་པ་ཟབ་མོ་ཟབ་པ་ཉེར་སྟོན་སོགས་དང་། རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན། རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་ནི། རང་བྱུང་སྟེ་བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་རང་རྒྱལ་གཉིས་ཀྱིས་ལམ་ཟབ་མོ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན། གཞན་གྱིས་བདག་ལ་ཚུར་བསྟན་མི་དགོས་ཤིང་། ཡང་ཞེས་ཕར་སྟོན་མི་དགོས་པ་བསྡུས་ལ། རྟོགས་དོན་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ལས་ཟབ་པའམ། མཉམ་བཞག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་མིན་པའི་དོན་རྟོགས་པས་ཤེས་པ་ཟབ་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ངག་གི་འབྲས་རྟགས་ལས་གཏིང་མི་དཔོགས་པས་མ་བརྗོད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་སྙམ་པའམ། སྤྱིར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་པས་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་བའམ། ལམ་མ་གོམས་ཀྱང་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དམིགས་པ་མཐའ་དག་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་བཟོད་པའི་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་འདི་ལ་མ་བརྟེན་པར་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ནས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་པར་གཤེགས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐེག་པ་དམན་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྒྲིབ་པ་ཅི་རིགས་པར
Chinese
自生慧之体性。彼之因决定，顺品有三。初中有差别真实与遣除疑惑二者。初者，由愿力之威力和因缘，于证悟菩提之因缘，于有边最后有之时，不依赖其他上师而自成佛，故名独觉。历经百劫积聚资粮圆满后，于明处之蕴、界、处、谛、缘起、处与非处六处勤修。如愿力一般，于无有佛陀与声闻之刹土，于赡部洲之士夫身依处，于尸林中由厌世之因，圆满五道而获得无学果位。独自安住如犀牛一般。或于百劫之三分之二或三分之一左右积聚资粮后，获得见道以下之果位。于来世行持剩余之道而获得果位。若与眷属一同，则为行者，即以无声之身之神变而说法。经部云：能知夜叉之语，然饶益不能知教法等。教法深奥，甚深复甚深等。由自己现证等而宣说。独觉道之修行者之补特伽罗者，乃是自生者，即具有证悟二分无我之智慧者，以二独觉以自性证悟甚深道之故。无需他人向自己指示，亦无需向他人指示，此为总摄。 所证悟之义，如犀牛般之智慧，较之声闻更为深奥，或于等持中非言说之境之义，以证悟故，智慧深奥。于后得位，由语之果之征相无法测度其深浅，故不言说，此为甚深之显现。若谓独觉之智慧无因耶？或总而言之，若谓自生之智慧，则彼无有因，故不能以道证成耶？或未修道亦能现前耶？所缘一切寂灭之智慧，如是之智慧，若不依赖此甚深义之能忍道般若波罗蜜多，则不能现前。以被忽然而来之垢染所遮蔽，故不显现之故。更何况与法性、真如无别而逝之自生智慧之究竟耶？以小乘道所获得之真如，以何种方式遮蔽。
English
The nature of self-born wisdom. Its cause is definite, and there are three conducive factors. The first has two aspects: the actual difference and the refutation of doubts. Firstly, due to the power of aspiration and conditions, one realizes enlightenment through conditions. In the last existence of the cycle of existence, without relying on other teachers, one becomes enlightened on one's own, hence the name Pratyekabuddha. After accumulating merit for a hundred kalpas, one diligently trains in the six areas of the aggregates, elements, sense bases, truths, dependent origination, and what is and is not appropriate. As per the aspiration, in a realm without Buddhas or Shravakas, relying on the body of a human being in Jambudvipa, one perfects the five paths due to the cause of renunciation in a charnel ground, and attains the state of no more learning. One dwells alone like a rhinoceros. Or, after accumulating merit for two-thirds or one-third of a hundred kalpas, one attains the stages below the path of seeing. In the next life, one practices the remaining path and attains the result. If one is with a retinue, one is a practitioner, teaching the Dharma through the miraculous powers of a silent body. The Sutra says: "One can understand the language of Yakshas, but Rabyor cannot understand the teachings," and "The teachings are profound, extremely profound," etc. It is taught through one's own direct realization, etc. The individual who practices the path of the Pratyekabuddha is self-born, i.e., possessing the wisdom of realizing the two aspects of selflessness. Because the two Pratyekabuddhas realize the profound path by their own nature, there is no need for others to point it out to oneself, nor is there a need to point it out to others. This is a summary. The meaning realized, the wisdom like that of a rhinoceros, is more profound than that of a Shravaka, or the meaning of a state that is not expressed in Samadhi. Because of realization, the wisdom is profound. In the subsequent attainment, the depth cannot be fathomed from the signs of the results of speech, hence it is not spoken. This is the manifestation of profundity. If one thinks that the wisdom of the Pratyekabuddha is without cause, or in general, if one thinks that self-born wisdom has no cause, then it cannot be accomplished by the path? Or can it manifest even without practicing the path? Such wisdom that pacifies all objects of focus cannot manifest without relying on this profound path of tolerance, the Prajnaparamita. Because it is obscured by sudden defilements and does not appear. What need is there to mention the ultimate self-born wisdom that has passed away inseparable from the Dharmata, the Suchness? How does the Suchness attained by the path of the Hinayana obscure in various ways?
Tibetan
་དག་པའང་། དངོས་པོར་ལྟ་བ་བཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བའི་དོན་ལ་བཟོད་པའམ་བློས་ལྕོགས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ གྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་མཐུས་ཡིན་པར་བསྟན་པས་ན་རང་རྒྱལ་གྱིས་བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་ལ་སྔོན་གོམས་པའི་རྒྱུས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པར་གྱུར་པ་ན། གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་འཐད་པ་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་དོགས་སྤང་ནི། འོ་ན་སྒྲ་མེད་པ་དང་ཆོས་བསྟན་པ་འགལ་བས་ཇི་ལྟར་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་ཞེ་ན། གང་ཟག་གང་དང་གང་དག་བརྗོད་བྱའི་དོན་ནི་གང་དང་གང་ལ། ཚུལ་རང་རང་གི་མོས་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་པར་འདོད་པ། གདུལ་བྱ་དེ་དང་དེ་ལ། བསྟན་བྱའི་དོན་དེ་དང་དེ། རྗོད་བྱེད་སྒྲ་དང་ཚིག་མེད་ཀྱང་ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྣམ་འགྱུར་དེ་ལ་བལྟས་པས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་སྨོན་ལམ་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལ། སྣང་ཡུལ་དེ་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་ཀྱང་འཛིན་པ་ལ་དེར་སྣང་མི་ཁེགས་པ་ལྟར་ལམ་དངོས་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དང་། ནང་གི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་རྟོགས་པས་ཡུལ་ཅན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ལ་ བདེན་ཞེན་རྟོག་པ་མི་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དང་ནི། ལམ་དེ་གང་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་གཞི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། རྟེན་གྱིས་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་ལས་དམན་པའི་དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་པའི་རིགས་ཅན་གྱི་མངོན་རྟོགས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་ཏེ་འདུ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི། ལམ་རྒྱུ་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲོ་འདོགས་པའམ། ཐ་སྙད་མིང་དུ་བཏགས་ཡོད་ཙམ་མམ་བཏགས་པའི་ཚུལ་ཡང་མི་འདོར་ལ་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ལས་མ་འདས་པས་ཆོས་ཉིད་དང་ཡང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པའི་རྣམ་པར་གསུངས་པ་དེས་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དྲོར་གྱུར་པ་བསྟན་ལ། རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྲིབ་པ་མེད་པ་དང་། འཕེལ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་དང་ནང་སོགས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་སྟོང་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུ། ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ ཡིན་པ་ཡིས། སྤང་བྱ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྣ་ཚོགས་མི་དམིགས་པས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡུལ
Chinese
也是清净的。由于断除了视事物为实有的空性，以及能够忍受或胜任的般若波罗蜜多的力量，因此表明，如果自宗（自宗：指该宗派或学派）通过先前习惯于一半无我的因缘，而成为最后有者，即使没有其他人教导，也能如此证悟，这是合理的。第二，消除疑惑：如果无声与说法相矛盾，那么如何无声地说法呢？对于任何人和任何人，所要表达的意义是什么和什么，各自的意愿如何听闻，对于所调伏的众生，所要教导的意义，即使没有言语和词句，仅仅通过观察身体的幻化姿态，也能如此显现，这是发愿的力量。第二，道的体性：就像在梦境和幻术的显现中，显现的对境虽然在体性上没有成立，但对于执着来说，显现并不被遮止一样，道的真实所取，是为了通过证悟外境的实有执着为无自性而舍弃，以及由于没有证悟内在的知识为无自性，因此对于有境的识的执着， 不舍弃真实执着分别念的缘故。道所依赖的法基，种姓的差别，所依超越了声闻，低于大乘的证悟种姓，是属于根器中等的种姓者的现观，如犀牛角般的道的智慧，应当了知是真实摄集的。第三，与因决定解脱分相顺应：道的因，以四谛为对境而进行增益或损减，或者仅仅是安立了名言，或者也不舍弃安立的方式，而且如何安立也是不可用胜义谛来表达的法界，因此与法性也不相违背，以这样的方式所宣说，这表明了自宗的加行道暖位。顶位是：由于色等对境不存在，因此没有减少，没有增加等差别。为了遣除执着外和内等各种法，如宣说十八空性。由于内空性等，由于不缘所舍弃的色等各种法，因此完全不执着，所以是加行道忍位，以及色等对境。
English
It is also pure. Because of cutting off the view of things as real and the power of the Prajñāpāramitā that can endure or be competent, it is shown that if one's own school (one's own school: refers to the sect or school) becomes the last existence through the cause of previously being accustomed to half of no-self, even if no one else teaches, one can realize it in this way, which is reasonable. Second, eliminating doubts: If soundlessness contradicts teaching the Dharma, then how does one teach the Dharma soundlessly? For anyone and anyone, what and what is the meaning to be expressed, how do they want to listen to their own preferences, for the beings to be tamed, the meaning to be taught, even without words and sentences, merely by observing the illusory gestures of the body, it can appear in this way, which is the power of aspiration. Second, the nature of the path: Just as in the appearance of dreams and illusions, although the appearing object is not established in nature, the appearance is not prevented for attachment, so the real object of the path is to abandon the attachment to external objects by realizing that it is without self-nature, and because the inner knowledge is not realized as without self-nature, therefore the attachment of the consciousness of the object, does not abandon the conceptual thought of true attachment. The basis of the Dharma on which the path depends, the difference of the lineage, the basis surpasses the Śrāvakas and is lower than the lineage of the Mahāyāna realization, it is the direct perception of the lineage of those with medium faculties, the wisdom of the path like a rhinoceros horn, it should be known that it is truly collected. Third, in accordance with the cause-determining liberation part: The cause of the path, aiming at the four truths, either adding or subtracting, or merely establishing names, or not abandoning the way of establishing, and how to establish is also the Dharmadhatu that cannot be expressed in the ultimate truth, therefore it is not contrary to the Dharma nature, in this way what is proclaimed, this shows the heat of the joining path of one's own school. The peak is: Because objects such as form do not exist, therefore there is no decrease, no increase, etc. In order to eliminate the attachment to various dharmas such as outer and inner, such as proclaiming the eighteen emptinesses. Because of the inner emptiness, etc., because the various dharmas such as form to be abandoned are not perceived, therefore there is no attachment at all, so it is the forbearance of the joining path, and objects such as form.