Tibetan
དོ་ན་དངོས་སུ་གསུངས་པ་ནི་དམིགས་མེད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་ཀྱང་། དེའི་ཤུགས་བསྟན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དེའང་དེའི་རིགས་ཅན་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཆེད་དང་། བྱང་སེམས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་མཐོང་གིས་བལྟས་ནས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནི། དབྱེ་བ་སྐབས་དང་པོར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་ཡིན་ལ། དེའང་མདོ་ལས། ཞི་བ་སོགས་དང་། ནད་དང་འབྲས་སོགས་དང་སྦྱར་ཏེ་དབྱེ་བསྡུ་ཡོད་པ་རྣམ་པའི་ཡུལ་ལྟར་འདྲའོ། །དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ལམ་ཤེས་འདིའི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ཞེས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་ཤིང་དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བ་ནི་རང་གི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །མི་དམིགས་པ་དེ་སྦྱོར་བ་སེམས་བསྐྱེད། དངོས་གཞི་དམིགས་མེད། རྗེས་བསྔོ་བ་དམ་པ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་འདི་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བདེན་བཞི་བཅུ་དྲུག་གི་སྡུག་བདེན་ལ། རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་རྟག་པ་དང་། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་། དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པས་སྟོང་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས་བདག་མེད་པའོ། །མདོ་ལས་ཕྱི་མ་གཉིས་རྣམ་གྲངས་གཅིག་པས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་བདག་མེད་པ་དང་། དེའི་མཚན་ཉིད་ཞི་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་གསུངས། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ། སྲེད་པ་ནད་དང་འདྲ་བ་རྒྱུའི་རྣམ་པ་དང་། འབྲས་དང་འདྲ་བ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། ཟུག་རྔུ་དང་འདྲ་བར་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། སྡིག་པ་དང་འདྲ་བར་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཏེ། གཞན་སྡུག་ཀུན་ཐུན་མོང་རྣམ་པ་བདུན་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཕ་རོལ་དང་། རྒྱུན་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་དང་། མི་གནས་པས་གཡོ་བ་དང་། སྐད་ཅིག་གིས་རབ་ཏུ་འཇིག་པ་དང་། འདི་ཕྱིར་གནོད་པའི་གནས་ཡིན་པས་འཇིགས་པ་དང་། །མི་མ་ཡིན་གྱི་གནོད་པས་གླག་ཐོབ་པས་ནད་འགོ་བ་དང་། འབྱུང་འཁྲུགས་སོགས་གནོད་པའི་གནས་ཡིན་པས་འཆི་བའི་རྣམ་པ་བདུན་ཏེ། དེ་ཡང་སྡུག་ཀུན་གཉིས་མཐོང་ལམ་དུ་ཡིད་འབྱུང་གི་རྣམ་པས་དང་པོ་གཉིས། སྒོམ་ལམ་དུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བྱའི་ངོ་བོས་གཉིས། ལྷག་མེད་དུ་འགོག་ བྱའི་ངོ་བོས་གསུམ་དུ་རོང་སྟོན་གསུངས་སོ། །འགོག་བདེན་ལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པས་བདག་མེད་པ་དང་། ཉོན་མོངས་ཞི་བ་དང་། ཡོན་ཏན་རྫོགས་པས་གྱ་ནོམ་པ། མི་གཙང་སོགས་ཀྱིས་དབེན་པའི་རྣམ་པ་དང་། སྤང་བྱ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་རྣམ་ཐར་གསུམ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་རྣམས་བཞི་པའི་རྣམ་པའོ། །ལམ་བདེན་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་ལམ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གྱི་དངོས་གཉེན་དུ་རིག་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་པར་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གཏན་དུ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ངེས་འབྱིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་སྡུག་ཀུན་སོ་སོ་དང་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་བཅོ་ལྔ། འགོག་པའི་རྣམ་པ་བདུན། ལམ་གྱི་བཞི་བཅས་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པོ་དང་། མངོན་པ་ལས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པ་དབྱེ་བསྡུ་ཙམ་ལས་དོན་མཐུན་པར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི། མདོ་ལས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མེད་པར་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དྲོ་བ། གཟུགས་སོགས་མི་དམིགས་པར་བསྟན་པས་རྩེ་མོ། གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་རྟག་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བཀག་པས་བཟོད་པ། ས་བཅུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པས་ཆོས་མཆོག་མཚོན་ནས་བསྟན་ལ། དེ་ཡང་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་ནི། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་དུ་མི་རྟག་སོགས་བདེན་པ་བཞི་ལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་ནས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་སོགས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་རྣམ་པས་སྦྱོར་ལམ་དྲོ་བ་དང་། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་རང་རང་གི་ངོ་བོས་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པས། སྒོམ་པ་རབ་བམ་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དག་ཏུ་འདོད་ལ། གཟུགས་སོགས་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དང་ལ་སོགས་པས་མི་རྟག་པ་དང་། གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་གང་དུའང་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལ་བློ་གནས་པ་བཀག་པས་སྒོམ་པ་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་རྣམས་བསྟན་པ་སྟེ། འདིས་མཚོན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བར་ཤེས་ པར་བྱའོ། །མདོ་ལས་ས་བཅུ་དག་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་གནས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དེ་ཡིས། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བར་བཤད་དེ། དེ་མི་གནས་པ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་ནི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་ནས་ཤེས་བྱའི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པར་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ཤེས་ལ་གསུམ། བགྲོད་པ་པོ་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར། བགྲོད
Chinese
因此，实际宣说的是无所缘、离戏的大乘道。但其隐含所示的声闻道，也是为了引导其他同类众生，以及菩萨自身通过智慧观照而证悟。其中，菩萨道的智慧之理，区分而言，首先是四圣谛的十六种行相。对此，经中将寂静等与疾病、果实等结合，进行分类归纳，如同对境一般。其中，无所缘的行相是此道智的特点。声闻道是这样的，菩萨如实知晓，并证悟其无自性，这是自身证悟的特点。通过前行发心，正行无所缘，后行回向殊胜等方式，应当了知这声闻圣道。其中，四谛十六行相中，苦谛具有因缘所生的无常，受业惑支配的痛苦，因其他实体的我而空性的空，以及自体无成立的无我。经中说，后两者是同义词，空性的体性是无我，其体性是寂静的行相。集谛具有贪爱如疾病般的因之行相，如果实般的集起，如芒刺般剧烈生起痛苦，如罪恶般成为后世再生的近取因。此外，苦集共同的七种行相是：外道所反对的彼岸，常时坏灭的法性，不住的动摇，刹那坏灭，因此是危害之处的怖畏，非人危害的易染疾病，以及地水火风失调等危害之处的死亡。其中，苦集二谛在见道中以厌离的行相为前二者，在修道中以离欲的体性为二者，在无余涅槃中以断除的体性为三者，荣敦如是说。灭谛具有断除痛苦的无我，烦恼寂静，功德圆满的ྱ་ནོམ་པ། 不净等所远离之相，以及从所断中决定生起，是解脱三和无有现行四者的相。于道谛，是涅槃之道，是烦恼种子的真对治，是现量证悟心之实相的成办，是痛苦彻底灭尽的决择。如是经中所说的痛苦各自和共同宣说的十五种，灭的七种相，道的四种相，总共二十六种，以及俱舍论中所说的十六种，只是分类和归纳的差别，意义上是一致的。第二、决择分，经中宣说色等之空性无有差别，是声闻的暖位。宣说色等不可得，是顶位。 遮止色等以常无常等方式存在，是忍位。从十地开始广说不住之理，表示法最胜位。又是，于圣者声闻的道智，道智生于相续之因，在大乘加行道中，以无常等四谛以总义的方式缘取，因为色等以色等自性空之故，彼等之空性相互无有差别的相，是加行道暖位。色等彼等以各自自性不可得之相，认为是胜观或顶位。对于色等诸法，以常等以及无常等，以及二者二非任何都不分别的方式，遮止心安住于边，所宣说的是修道加行道忍位。以此表示应知远离增益和损减二者。经中从十地开始，于三十七菩提分法中，广说对一切法不以实执而安住，由此说明加行道成为法之最胜。为何不住呢？原因是量士夫佛陀薄伽梵，获得一切相智的智慧后，因为没有见到所知诸法是真实的，所以宣说为无有。第二、独觉的道智有三种，行者所依的差别，行
English
Therefore, what is actually taught is the Mahayana path of non-objectification and freedom from elaboration. However, the implied meaning of the Hearer's path is also for the purpose of guiding other beings of the same kind, and for the Bodhisattva himself to realize through the vision of wisdom. Among them, the principle of wisdom of the Bodhisattva path, in terms of distinction, is first of all the sixteen aspects of the Four Noble Truths. In this regard, the sutras combine tranquility and so on with diseases, fruits, and so on, and classify and summarize them, just like objects. Among them, the aspect of non-objectification is the characteristic of this path wisdom. The Hearer's path is like this, the Bodhisattva knows it as it is, and realizes its selflessness, which is the characteristic of his own realization. Through the preliminary generation of the mind, the main practice of non-objectification, and the subsequent dedication of merit, etc., one should understand this Hearer's Noble Path. Among them, in the sixteen aspects of the Four Truths, the Truth of Suffering has the impermanence of arising from conditions, the suffering of being dominated by karma and afflictions, the emptiness of being empty of other entities, and the selflessness of not being established as self. The sutras say that the latter two are synonymous, the nature of emptiness is selflessness, and its nature is the aspect of tranquility. The Truth of Origin has the aspect of cause like craving like a disease, the arising like a fruit, the intense arising of suffering like a thorn, and the immediate cause of future rebirth like sin. In addition, the seven common aspects of suffering and origin are: the other shore opposed by outsiders, the nature of constant destruction, the instability of not dwelling, the destruction in an instant, therefore the fear of being a place of harm, the easily infected disease of non-human harm, and the death of being a place of harm such as the imbalance of earth, water, fire, and wind. Among them, the two truths of suffering and origin are the first two in the path of seeing with the aspect of aversion, the two in the path of cultivation with the nature of detachment, and the three in the remainderless nirvana with the nature of cessation, Rongton said so. The Truth of Cessation has the selflessness of ceasing suffering, the tranquility of afflictions, and the perfection of qualities.
English
Cyanompa. The aspect of being devoid of impurities, etc., and the definite arising from what is to be abandoned, are the aspects of the three liberations and the absence of manifest activity, which are four. In the truth of the path, it is the path of nirvana, the true antidote to the seeds of affliction, the accomplishment of manifestly realizing the nature of the mind, and the definite emergence that makes suffering completely cease. Thus, the fifteen aspects of suffering, each and in common, spoken of in the sutras, the seven aspects of cessation, and the four aspects of the path, totaling twenty-six, and the sixteen spoken of in the Abhidharma, are shown to be in agreement in meaning, with only differences in classification and collection. Second, the factors of ascertainment: the sutras teach that the emptiness of form, etc., is indistinguishable, which is the heat stage of the Hearers. The peak stage is taught by teaching that form, etc., is imperceptible. Forbearance is taught by preventing form, etc., from existing in the manner of permanence and impermanence, etc. The supreme Dharma is represented and taught by extensively speaking of the manner of non-abiding, beginning with the ten grounds. Furthermore, the cause for the arising in the continuum of the path of learning, the path of knowledge, of the noble Hearers is that, in the path of joining of the Great Vehicle, one focuses on the four truths, such as impermanence, in the manner of general meaning. Because form, etc., is empty of its own nature, the emptinesses of those are the path of joining, the heat stage, in the manner of being indistinguishable from each other. It is held that the form, etc., is the stage of meditation, the supreme or peak stage, in the manner of being imperceptible in its own nature. By preventing the mind from abiding in extremes in the manner of not thinking about permanence, etc., and impermanence, etc., and neither both nor neither, in relation to those dharmas such as form, etc., what is taught is the path of joining, the stage of forbearance of meditation. By this, one should know that one is separated from the two, addition and subtraction. Beginning with the ten grounds in the sutras, it is extensively taught in the thirty-seven factors of enlightenment that one does not abide with clinging to truth in all dharmas, and by this it is explained that the path of joining becomes the supreme of Dharma. Why does it not abide? The reason is that the Buddha, the Bhagavan, the person of valid measure, having attained the wisdom of all aspects, taught that it is non-existent because he did not see the knowable dharmas as true. Second, the path of learning of the solitary realizer has three aspects: the difference of the support of the traveler, the