Tibetan
སེམས་དག་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་འདི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བཞི། བསམ་པས་གོ་བགོས་པའི་སྒྲུབ་པ་གོ་སྒྲུབ། སྦྱོར་བས་དངོས་སུ་ཞུགས་པ་འཇུག་སྒྲུབ། ཞུགས་པ་མཐར་བྱེད་ཚོགས་སྒྲུབ། མཐར་ཕྱིན་པའི་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ། རང་གི་བདོག་པའི་དངོས་པོ་ལ་མ་ཆགས་པར་དེ་གཞན་ལ་གཏོང་བ་སྦྱིན་པ། བླང་དོར་གྱི་གནས་ལ་འཇུག་ལྡོག་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་པ་ལས་མི་འདའ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས། ཅིས་ཀྱང་མི་འཁྲུགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱ་དཀའ་དང་དུ་ལེན་པ་ལ་བཟོད་པ་བཟོད་པ། ། དགེ་བའི་གནས་ལ་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ནན་ཏན་གྱིས་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས། དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བསམ་གཏན། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཤེས་རབ་རྣམས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེར་སྣ་སོགས་སྤང་བ། གྲོགས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ། ཐབས་དེས་ཡུལ་སེམས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། དེའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་མོ། །དེ་སྒྲུབ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་སྦྱིན་སོགས་གོ་སྒྲུབ་དེ་དག་སོ་སོར་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱིན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕར་ཕྱིན་རྣམ་པ་དྲུག་དྲུག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིས། བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་གཞན་དོན་ཁོ་ནར་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་དྲུག་ཚན་དྲུག་གིས་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མདོ་ལས་བཤད་དེ། མདོར་བྱང་ཆེན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ནི། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏེ། དེ་ཡི་ཕྱིར་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་གོ་ཆའི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་ཆས་དཔག་པར་དཀའ་བའི་གོ་ཆར་གྱུར་པ་ སོ་དྲུག་སྟེ། སྦྱིན་པ་ཕྲ་མོ་གཅིག་བྱིན་ཀྱང་རང་དོན་དང་དམན་ལམ་ཡིད་བྱེད་དང་མཚན་འཛིན་སོགས་དང་བྲལ་བ། ཕན་ཡོན་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མུ་མཐའ་བཞིན་དཔག་པར་དཀའ་བ་སྟེ། སྦྱིན་སོགས་ལ་རང་གནས་ནས་གཞན་འགོད་པ་དང་། དགེ་རྩ་སེམས་ཅན་ལ་བསྔོ་བ་སྦྱིན་པ། ཉན་རང་གི་སེམས་སྤོང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས། གཤེ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ལ་བཟོད་པ། ཐེག་ཆེན་དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་བརྩོན་འགྲུས། རྣམ་མཁྱེན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་བསམ་གཏན། འཁོར་གསུམ་མི་རྟོག་པར་བསྔོ་བ་ཤེས་རབ་སྟེ་དྲུག་གིས་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཇུག་སྒྲུབ། གོ་ཆ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་ལམ་ལ་བརྒྱད། འབྲས་བུ་གཅིག་སྟེ་དགུ་ལས། སེམས་འདོད་ཡོན་ལ་གཡེང་བས་ཡོན་ཏན་གང་ཡང་ཐོབ་མི་ནུས་པས། དམིགས་པ་ལ་བརྟན་པོར
Chinese
应当知晓，这是为了清净心而做的事情。第四，修行的自性有四种：以意乐分门别类的修行是意乐修行；以加行实际进入的修行是进入修行；进入后最终完成的修行是积聚修行；最终完成的决定生起修行。第一，对于自己拥有的事物不执着，将其布施给他人是布施；对于应取舍之处，如理地进行取舍，不超越这种行为是持戒；以任何方式都不动摇的心态，勇于承担难行之事是安忍。 对于善法之处，以欢喜之心精进地投入是精进；心专注于所缘境是静虑；彻底区分诸法是智慧，这些都是为了舍弃与这些不相符的悭吝等。以无分别智作为助伴，以这种方法圆满众生的一切愿望，并通过这种方式使众生成熟，这就是大乘道。这种广大的修行，如布施等意乐修行，将这些各自的布施等波罗蜜多归纳为六种，并加以修持。意乐广大，完全为了利他，这种意乐修行，就像经中所说的，以六组六种进行区分。总之，大菩萨在布施波罗蜜多中如此行持，即是完全掌握了所有六波罗蜜多，因此被称为披上了伟大的盔甲。如是说。即使是每一个波罗蜜多，也以具备六波罗蜜多的方式进行修持，通过意乐的盔甲，成为难以估量的遍布十方之盔甲，共有三十六种。即使是给予微小的布施，也远离自利、低劣道、作意和执相等等，其利益就像十方虚空一样难以估量。从布施等各自的本位出发，将善根回向给众生是布施；舍弃声闻缘觉之心是持戒；忍受辱骂等痛苦是安忍；希求大乘善法是精进；心专注于一切智智是静虑；以不分别三轮的方式回向是智慧，应以这六种来理解。第二，进入修行。这种盔甲所进入的处所有八种道，结果有一种，共有九种。由于心被欲望所迷惑，无法获得任何功德，因此要对所缘境保持坚定
English
It should be known that this is done for the sake of purifying the mind. Fourth, the nature of practice has four aspects: the practice of dividing according to intention is the practice of intention; the practice of actually entering through application is the practice of entering; the practice of completing the entry is the practice of accumulation; and the practice of definitive arising upon completion. First, not being attached to one's own possessions and giving them to others is generosity; engaging and disengaging in accordance with what should be taken and abandoned, without transgressing this conduct, is discipline; enduring difficult tasks with an unwavering mind is patience. Engaging diligently in virtuous activities with joy is diligence; focusing the mind on the object of focus is meditation; thoroughly distinguishing phenomena is wisdom, all of which are for abandoning miserliness and other opposing factors. Taking non-conceptual wisdom as a companion, fulfilling all the wishes of sentient beings through this method, and ripening sentient beings through this means is the Great Vehicle path. This vast practice, such as the practice of intention of generosity and so on, summarizes these individual generosity and other perfections into six types and practices them. The intention is vast, solely for the benefit of others, this practice of intention, as stated in the sutras, is divided into six groups of six. In short, the great Bodhisattva practices the perfection of generosity in this way, which is to fully grasp all six perfections, and is therefore called donning the great armor. So it is said. Even each perfection is practiced with the six perfections, and through the armor of intention, it becomes an immeasurable armor that pervades all directions, totaling thirty-six types. Even giving a small amount of generosity, being free from self-interest, inferior paths, attention, and clinging to characteristics, etc., its benefits are as immeasurable as the space of the ten directions. From their respective positions of generosity and so on, dedicating the roots of virtue to sentient beings is generosity; abandoning the mind of Hearers and Solitary Realizers is discipline; enduring suffering such as abuse is patience; aspiring to the virtuous Dharma of the Great Vehicle is diligence; focusing the mind on omniscience is meditation; dedicating in a way that does not conceptualize the three spheres is wisdom, which should be understood through these six. Second, entering practice. The places where this armor enters are the eight paths, and there is one result, totaling nine. Because the mind is distracted by desires, it cannot obtain any qualities, therefore, one must remain steadfast on the object of focus.
Tibetan
་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལམ་གྱི་རྟེན་ཞི་གནས་སམ་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ལྡང་བྱེད་ཅིང་དེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལྟར་སེམས་བརྟན་པ་དེ་ཚོགས་གཉིས་ལ་སློབ་པས་རང་དོན་རྟོགས་ པ་ཐོབ་བྱེད་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་འཁོར་གསུམ་དག་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་དང་། སྤང་བ་ཐོབ་བྱེད་མཐོང་སྒོམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་དང་། གཞན་དོན་འགྲུབ་ཐབས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། དེ་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་འཆིང་བ་མངོན་ཞེན་ཡིན་པས། གཞན་དོན་དག་བྱེད། ལྷག་མཐོང་མཉམ་བཞག་ཏུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དང་། དགེ་རྩ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གང་གི་དོན་དུ་བསྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་དང་ཚོགས་མྱུར་དུ་རྫོགས་པའི་མཐུ་ཡི་ཁྱད་པར་མངོན་ཤེས་དྲུག་ལ་འཇུག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ལ་ནི་དམིགས་ནས་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་ལ་བགྲོད་ཅིང་འཛེགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཡུལ་འདི་དགུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །ཞར་ལ་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་ནི། ཡིད་བྱེད་ བདུན་གྱི་སོ་སོའི་སྙོམས་འཇུག་བསྒྲུབ་སྟེ། འདོད་ཁམས་སོགས་ས་འོག་མ་འོག་མ་ཉེས་པ་མང་ཞིང་རགས་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོ་སོགས་གོང་མ་གོང་མ་དེ་ལས་བཟློག་པར་ལྟ་བའི་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་བྱེད་དང་། ༡ སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསམ་གཏན་སྦྱང་བ་སྐྱེ་བ་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བྱེད་དང་། ༢ འདོད་ཉོན་མངོན་གྱུར་སྤོང་བ་སོགས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བྱེད་དང་། ༣ འདོད་ཉོན་འབྲིང་སྤོང་བ་སོགས་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་དང་། ༤ ཉོན་མོངས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་བརྟག་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་ཡིད་བྱེད་དང་། ༥ འདོད་ཉོན་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་སྤོང་བ་སྦྱོར་བའི་མཐའ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ༦ ལམ་བསྒོམས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་བྱེད་ ༧ དེ་བདུན་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་བྱེད་དང་པོ་གཉིས་རང་ལམ་དེའི་སྦྱོར་ལམ། རབ་དབེན་དགའ་སྡུད་སྦྱོར་མཐའ་གསུམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དཔྱོད་པ་ཁྱད་པར་ལམ། སྦྱོར་འབྲས་ཡིད་བྱེད་རྣམ་གྲོལ་ལམ་
Chinese
为了行持，进入和出离作为道的所依的寂止或者四禅定和四无色定的等持，并且这也修持圆满六度。像这样心稳固之后，通过学习二资粮，以三轮清净的方式进入能获得自利觉悟的布施等六度。进入能获得断除的见修道。以及为了成就他利，进入慈爱等四无量。因为那进入他利的束缚是现执，所以成办他利。在胜观和平等持中，进入一切法都具有无所缘。在大乘道上，后得时以三轮清净的方式，像幻化士夫一样进入。为了任何善根所要转变的目的，进入三大目的，并且进入迅速圆满资粮之力的殊胜六神通。果是了知一切所知之相的全知之理，观待而进入的修持，要知道那就是行进和攀登大乘，因此这九处是进入大乘的处所。顺便说一下，四禅定和四无色定这八者，是修持七作意各自的等入。欲界等下下地有过患多且粗大，以及初禅等上上地与此相反的，以听思的智慧，以极为了知体性的作意。１以修所生慧，由修习禅定生起的胜解所生的作意。２断除现行欲惑等，由极寂静所生的作意。３断除中品欲惑等，摄集欢喜的作意。４为了观察烦恼生不生起而观察的作意。５断除小小欲惑等，作加行边际的作意。６经历修习一切道的果，作加行边际的果作意。７以那七者修持从初禅到有顶。最初的两个作意是自道的加行道。极寂静、欢喜摄集、加行边际三者是无间道，观察是胜解道。加行果作意是解脱道。
English
In order to practice, one enters and emerges from the samadhi of tranquility or the four dhyanas and four formless absorptions, which are the basis of the path, and also cultivates the perfection of the six paramitas. Having stabilized the mind in this way, by studying the two accumulations, one enters the six paramitas such as generosity, which are the means to attain self-benefit realization, with the purity of the three spheres. One enters the path of seeing and meditation, which is the means to attain abandonment. And in order to accomplish the benefit of others, one enters the four immeasurables such as love. Since that attachment to entering the benefit of others is manifest clinging, one accomplishes the benefit of others. In vipashyana and samatha, one enters into the fact that all dharmas are endowed with no object of focus. On the Mahayana path, in the post-meditation period, one enters like an illusionary person with the complete purity of the three spheres. For the sake of whatever purpose the root of virtue is transformed, one enters for the sake of the three great purposes, and one enters the extraordinary six superknowledges of the power of quickly perfecting the accumulations. The result is the all-knowing nature of knowing all aspects of knowable things, and the practice of entering with focus on that is to be known as traversing and ascending the Mahayana, so these nine places are the places of entering the Mahayana. Incidentally, the eight, the four dhyanas and the four formless absorptions, are the cultivation of the samapatti of each of the seven mental engagements. The lower and lower grounds such as the desire realm have many faults and are coarse, and the higher and higher grounds such as the first dhyana are the opposite of that, with the mental engagement of thoroughly understanding the characteristics with the wisdom of hearing and thinking. 1. The mental engagement that arises from the wisdom born of meditation, from the aspiration that arises from cultivating dhyana. 2. The mental engagement that arises from extreme solitude, such as abandoning manifest afflictions of desire. 3. The mental engagement of gathering joy, such as abandoning intermediate afflictions of desire. 4. The mental engagement of examining in order to investigate whether afflictions arise or not. 5. The mental engagement of applying the limit of practice, such as abandoning the smallest of small afflictions of desire. 6. The mental engagement of experiencing the result of all the paths cultivated, the result of the limit of practice. 7. With those seven, one cultivates from the first dhyana up to the peak of existence. The first two mental engagements are the path of joining of that own path. Extreme solitude, gathering joy, and the three limits of practice are the uninterrupted path, and examination is the special path. The mental engagement of the result of practice is the path of liberation.